De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Hey komt uit Szczecin en is in de 25 jaar van zijn bestaan uitgegroeid tot een van de populairste acts van Polen. Gewoon rock zoals het bedoeld is: tweeënhalve minuut losgaan en dan is het klaar.
Ooit begonnen met hiphop, tegenwoordig maakt C-mon & Kypski uit Utrecht vooral muziek die niet meer duidelijk in een hokje te stoppen is. En zo hoort het ook. Kern van de band blijft altijd samples en draaitafels – Kypski zelf is zesvoudig Nederlands scratch-kampioen – , maar daaromheen wordt er ook veel gemusciceerd op “echte” instrumenten.
Op Cravings of a Solemn Soul zijn ze wat meer ingetogen dan gewoonlijk.
Saint Joan is een Indy-folkband uit Nottingham, Groot Brittannie, maar er zit ook een Hongaars violist in de gelederen, en af en toe worden er ook wat Fransen ingehuurd. In 2007 verscheen het album The Wrecker’s Lantern, vol met ingetogen, sferische pop. Niet wereldschokkend of revolutionair, wel mooi gedaan.
Dikanda is een Pools wereldmuziekgezelschap dat sinds 1997 muziek maakt, en dat zich mag verheugen op grote populariteit ten Oosten van ons. Hier in Nederland zijn ze echter behoorlijk onbekend.
Dead Elvis is een vrij minimalistisch stuk voor fagot van Michael Daugherty, een uiterst productieve Amerikaanse componist, die niet alleen voor de muziek maar ook voor de kleding van de solist aanwijzingen heeft gegeven. Dat levert voor een klassiek ensemble een enigszins surreëel beeld op.
Chrome Hoof heet een experimenteel kamerrockorkest te zijn. Wat u ook van dit gezelschap uit Londen wilt maken, het swingt in elk geval wel.
Vijf sterren gaf u vorig week aan B Block. De consequentie is dat u meer Koreana krijgt, dit keer in de vorm van een clipje dat muzikaal een kloon is van Psy, maar dan veel grappiger. Het zit vol cameo’s van beroemde Koreanen, al zal u dat allicht niet opvallen.
Im (of Lim) Chang Jung is een multitalent met een kast vol muziek- en filmprijzen. Hier en hier vindt u meer van ’s mans werk. En hier is een selfievideo met drie Amerikaanse meiden die het bovenstaande clipje zitten te bekijken.
BB King is dood, maar Buddy Guy, ook alweer tegen de tachtig jaar oud, is alive and kicking. Hierboven een misschien wat gelikte versie van Sweet Home Chicago, maar leuk vanwege het ensemble dat Buddy om zich heen verzameld heeft.
Percussionist Lukas Ligeti heeft zich gespecialiseerd op de Marimba Lumina, een gecompliceerde electronische versie van de marimba, welke het mogelijk maakt om muziek te maken die uitpuilt van de details op de vierkante millimeter. En dat doet hij dan ook.
Opvallend is hoe hij een heel eigen weg heeft gekozen, maar hoe daar toch de muziek van z’n vader György Ligeti – een bekend avant-garde componist – in doorklinkt.
In een ander filmpje legt hij de werking van het instrument uit, maar hier beneden horen we hem live met Great Circles Tune II.
Tomcraft is natuurlijk dikke vette mainstream techno/trance (bekend van Loneliness) uit de tijd dat dj’s nog met vinyl werkten, maar bovenstaand nummer is afwijkend genoeg om interessant te zijn.
Theophilus London komt uit Trinidad en woont in New York. Zijn muziek is een mellow mix van hiphop en elektronica, naar eigen zeggen beïnvloed door onder andere Michael Jackson, Prince, Kraftwerk en The Smiths.
Eind ’95 ging er een busje over de kop. Het was bijna het voortijdige einde geweest van de christelijke altrockgroep Luxury.
Inmiddels zijn drie van de bandleden oosters-orthodoxe priesters (in de VS of all places) en een vierde een gerespecteerd maker van muziek-documentaires met een veelgeprezen film over Sacred Harp onder zijn gordel. Matt Hinton is inmiddels bezig geld in te zamelen voor een filmproject over zijn voormalige bandje.