De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Hindi Zahra is een Marokkaanse singer/songwriter, woonachtig in Parijs. Haar muziek klinkt meer als een bar in het Quartier Latin dan als de soukhs van Fez.
Steeds meer mensen vangen vluchtelingen op in hun huis.
Het lied van de asielzoekers.
Na een hele dag lentezon wilt u ska uit Frankrijk, dus krijgt u ska uit Frankrijk. De mannen van Tryo houden de sfeer er goed in, terwijl ze hun antifascistische ecoboodschap brengen. Als u wilt, gaan ze hier nog even verder.
Proverb (1995), een compositie van Steve Reich voor drie sopranen, twee tenoren, twee vibrafoons en twee elektrische orgels. De tekst is een citaat van taalfilosoof Ludwig Wittgenstein: “How small a thought it takes to fill a whole life!”
U heeft ze vast al eens eerder gezien: The Ukulele Orchestra of Great Britain. Hier met Nirvana’s ‘Smells like teen spirit’. Enigszins jammer dat het orkest van kleine gitaartjes er ook bij zingt. Het nummer is ook door een strijkkwartet gecoverd. En wat te denken van deze brassband? Afijn, de covers in totaal andere bezettingen dan het origineel, zijn talrijk.
Vanavond bij ons dus op ukeleles. Ook omdat dit “orkest” verdraaid goed is.
Shaka Ponk is een Frans gezelschap, dat elektrorock maakt in de stijl van Garbage en Republica. Weinig pretenties, wel veel energie, die live lekker tot zijn recht komt (na ongeveer een minuut geouwehoer)
Voordat hij het zelf uitlegt, mag u zelf proberen te raden op welk instrument Gabriel Mayers zich hier begeleidt bij het zingen van een Dylan-klassieker. Klik vooral door naar meer van ’s mans werk, want het is in zijn eenvoud allemaal even mooi.
Hedningarna – de heidenen – is een Fins/zweedse band die een moderne variant van de Scandinavische volksmuziek maakt. Luitist Anders Stake is daarvoor in een groot aantal historische bronnen gedoken om vroegere instrumenten uit de scandinavische volksmuziek na te maken.
Op hun album Hippjokk uit 1997 zochten ze de samenwerking op met Wimme Saari, een zanger gespecialiseerd in traditionele Sami-zang (“joik”) uit dat deel van de wereld dat veel mensen als Lapland kennen. Ook Wimme heeft al een flink aantal albums op z’n naam staan.
Gisteravond sloten we af met Etta James die in een duet met Dr. John verklaarde liever blind te zijn, dan haar geliefde te zien vertrekken. Dr. John trad vaker op in gezelschap van andere artiesten en was menigmaal te gast op plaatopnames van collega’s.
In 1983 trad hij op met bluesgitarist Johnny Winter in het tv-programma In Sesssion van de Canadese tv-zender CHCH. In Session is vergelijkbaar met wat hier in Nederland bekend werd als de 2 Meter Sessies.
Raakt een artiest nooit eens vermoeid om voor de zoveelste keer die ene hit te zingen? Ik vind het knap als een artiest een nummer na honderden keren toch geloofwaardig weet uit te voeren. De geloofwaardigheid gaat er bij mij een beetje af als die uitvoering dan nog steeds hetzelfde is als de eerste versie (meestal de albumversie).
Vanavond bluesy nostalgie, met Etta James die een inspirerende uitvoering van I’d Rather Go Blind ten beste geeft, ook al heeft ze het nummer al talloze keren eerder gezongen. Het is er natuurlijk extra leuk op geworden omdat ze het met Dr. John doet.
Tei Shi is de artiestennaam van de Argentijnse Valerie Teicher, die woont en werkt in Brooklyn. Haar sound bevat lagen gruizige elektronica, hiphopachtige ritmes en meer.
Een kwartier aan muzikale waanzin. Sardonische humor, gecombineerd met aanstekelijke gitaarriffs. Dat moeten wel Nick Cave en de Bad Seeds zijn.
Excuse me, ik ben even door de kamer aan het dansen.