Closing Time | Little Violet
Opwarmertje voor de wilde nacht die u ongetwijfeld tegemoet gaat: electroswing met Little Violet.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Opwarmertje voor de wilde nacht die u ongetwijfeld tegemoet gaat: electroswing met Little Violet.
Make the girl dance is een Frans duo dat nogal repetitieve muziek maakt (denk Mr Oizo), die op zichzelf niet zo onderscheidend is. Dus wat doe je dan? Je maakt er een geinig clipje bij. De eerste keer was goed raak (nsfw), maar bovenstaande boeit langer.
Lila Downs Sánchez is een Amerikaans-Mexicaanse zangeres, die haar inspiratie haalt uit traditionele muziek, die ze in een moderner jasje steekt zonder gemakzuchtig te worden. In bovenstaand nummer wordt ze geflankeerd door grande dame Totó la Momposina en meester accordeonist Celso Piña. Een sterrencast, zeg maar.
Kom, we doen weer eens wat K-Pop. Tahiti is een identikit meidenband, die zich onderscheidt door komisch talent. Voor ze in de muziek stapten, hadden ze een sitcom die in acht landen werd uitgezonden. Kijkersvraag bij bovenstaand clipje: de kleermakerszit, het winkelwagentje en nog wat details, aan welke Amerikaanse artiest zijn die ontleend?
Laten we er niet omheendraaien: Rising Appalachia bestaat uit vier ongelooflijke hippies, met alles wat daarbij hoort. Maar wat een lekker plaatje hebben ze gemaakt.
We blijven even in ruwweg dezelfde tijd hangen als gisteren. Bill Bruford kennen we natuurlijk als drummer bij klassieke rockbands als Yes, King Crimson, Genesis en UK. Hij had ook door de geschiedenis heen verscheidene eigen bands en veel solowerk – vaak met een fikse jazz/fusion-inslag.
In 1977 vormde hij z’n eigen band getiteld Bruford. Van hun zwanenzang uit 1980 is dit het nummer Joe Frazier, met een mooi rol voor Jeff Berlin op bas. Volgens sommigen de beste bassist ooit.
Brand X was in de jaren zeventig een jazzrockgezelschap – u weet wel, dat genre waarin de muzikanten zich compleet verliezen in hun pogingen zoveel mogelijk noten op de vierkante millimeter te proppen – en dan meestal ook nog dwars door elkaar heen. Phil Collins was naast z’n werk als frontman van Genesis ook nog drummer bij dit bandje.
Dat Brand X niet altijd aan bovengenoemd clichee voldeed laat dit nummber uit 1977 horen.
Der Himmel über Berlin is een cultfilm uit 1987 van Wim Wenders. De soundtrack bevatte destijds veel klinkende namen van wat toen “hip” was, zoals Nick Cave, Laurie Andersson en Tuxedomoon. Het titelstuk was echter van de minder bekende Jurgen Knieper – een componist van filmmuziek die een stuk of twintig filmscores op z’n naam heeft staan.
Los Bunkers was een Chileense rockband, die het in 2014 na een uitputtende tournee over het hele continent voor gezien hield. Kijkersvraag: aan wie is de bovenstaande clip een hommage?
Seafret is een Brits duo dat eerder dit jaar zijn doorbraak beleefde met bovenstaand nummer. De clip zal daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen, maar er kwam ook een lange tournee aan te pas, die een paar dagen geleden Rotterdam aandeed. In januari zijn ze te zien tijdens Noorderslag.
De Speakeasies’ Swing Band komt uit Thessaloniki en speelt jaren dertig/veertig swing. Niet heel verrassend, maar wel precies zoals het hoort.