Closing Time | Die Wacht am Rhein
, door
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Closing Time | Noora Noor
, door
Noora Noor komt uit Noorwegen – als dat geen binnenrijm is. Ze heeft Somalische roots en heeft een gloedvolle soulstem in huis, of liever gezegd in de keel.
Closing Time | Paul Roland
, door
Paul Roland wilde vroeger niet deugen. Het schijnt zelfs dat hij het weeshuis waar hij opgroeide in de fik zette…
Closing Time | Sequenza XII
, door
De in 2003 overleden componist Lucian Berio, schreef 14 ‘sequenzas’, solo-stukken voor 14 instrumenten. Allemaal even indrukwekkend. Sequenza XII voor fagot springt er uit, dankzij de virtuositeit van Saxton Rose, die de “knorrepot” onder de blaasinstrumenten subliem onder de duim heeft.
Closing Time | Julian Cope
, door
Julian Cope is een Brits rocker, musicoloog, auteur, archeoloog, antiquair, dichter, en activist, kortom, een veelzijdig mannetje. Hij begon zijn muzikale carriere bij The Teardrop Explodes, – je moet wel een dichter zijn om zo’n bandnaam te verzinnen!
Halverwege de jaren 80 begon hij voor zichzelf. In veel van z’n platen komt de milieuactivist in hemzelf naar voren, zoals op b.v. Autogeddon en Peggy Suicide .
Maar hij doet natuurlijk ook aan sex – maar wel veilig…
Closing Time | El Guincho
, door
De gangstarap clip is vaker geparodieerd, maar El Guincho, een Spanjaard wiens muziek bestudeerd op het randje van de clichés balanceert, maakt er echt werk van. Alles klopt aan de glad geproduceerde video, op één detail na.
Closing Time | Notwist
, door
Weilheim in Oberbayern was in de jaren 90 een uiterst hip stadje waar op iedere heuveltop weer een andere band zat te spelen. Althans, zo leek het, want al die bandjes (Lali Puna, Notwist, Tied & Tickled Trio, etc) bleken uiteindelijke weer neer te komen op het kliekje muzikanten dat zich verzamelde rond de broers Markus & Micha Acher.
De band Notwist was een van de belangrijkste vlaggeschepen: duitse indie-rock met het ene been stevig in de electronica, en het andere stevig in de jazz. De band bestaat nog steeds, maar Shrink uit 1998 wordt vaak als hun beste werkje beschouwd.
Closing Time | Hasna el Becharia
, door
Hasna el Becharia is een Algerijnse zangeres die weinig bekendheid geniet buiten de Maghreb. Haar favoriete instrument is de gimbri, een tokkelinstrument met een klankkast die overspannen is met kamelenleer – een van de voorouders van de banjo.
Closing Time | Bob Brozman
, door
Bob Brozman was een bijna legendarische Amerikaanse blues-gitarist en ethno-musicologist. Hij reisde de hele wereld over, en nam onder andere muziek op van Hawaii en Papua Nieuw Guinea. Hij werd beschouwd als een lopende muziek-encyclopedie. Hij was gespecialiseerd in de slide gitaar.
Hij is helaas in 2013 overleden.
Closing Time | R.L. Burnside
, door
Wegens positieve recensies gisteren vandaag nog een potje hill country blues. R.L. Burnside werd geboren in een afgelegen deel van Mississipi en zat als jongeman kort vast voor moord. Daarna pachtte hij een stuk land, verkocht vis van deur tot deur en werkte als vrachtwagenchauffeur. Tussendoor speelde hij gitaar. Hij was de veertig al gepasseerd toen hij zijn eerste plaat maakte. Pas op zijn 64ste werd hij beroepsmuzikant. Hij overleed, bijna tachtig, in 2005.
Closing Time | Mississippi Fred McDowell
, door
Twaalf jaar geleden besteedde Sargasso voor het laatst aandacht aan Mississippi Fred McDowell, dus het mag wel weer eens. McDowell speelt hill blues, een variant die wat dichter bij de Afrikaanse roots blijft. You gotta move is een gospel van onbekende oorsprong. McDowell was niet de eerste die het opnam, maar zijn versie is wel de basis voor latere opnames, onder andere door de Rolling Stones.
Closing Time | People Get Ready
, door
Aangezien ik er recentelijk nog van werd beschuldigd een ‘religieverdediger’ te zijn, vond ik het de hoogste tijd worden om er nog een paar schepjes bovenop te doen. Vandaar dus ‘People Get Ready’, hier uitgevoerd door Al Green:
De oorspronkelijke versie uit 1965 is echter van The Impressions, onder leiding van Curtis Mayfield, die op Curtis Live! ook nog een heel aardige versie had staan.
Maar Aretha Franklin deed ‘m natuurlijk ook.