serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Norah Jones

Er zijn hier en daar wel eens vrouwen waarvan ik als heterovrouw zelfs denk; nou, daar zou ik best een beschuitje mee willen eten. Norah Jones is er zo een. Prachtige meid, en dan ook nog zulke mooie muziek maken, met die zwoele stem. Wat ze ook live meer dan waar maakt.

Ik heb dus wel gezocht naar een live-versie van I’ve Got To See You Again, maar ik blijf de studiovariant gewoon mooier vinden. Dat lekkere lijzige vindt ze zelf blijkbaar niet geschikt voor een liveoptreden, want ze gooit er vaak een iets meer uptempo sausje overheen. Dus hier de clip met beelden van de film Under The Tuscan Sun.

Closing Time | Donna Summer – State of Independence

Gezien de overmatige aanwezigheid van harige mannen in mijn Closing Times ben ik nu even in de zangeressen gedoken. Noem het een thema, ik vind een beetje houvast altijd wel lekker voor de inspiratie. Een vrouw die zeker niet mag ontbreken is Donna Summer. Veel meer dan haar grote hits ken ik eigenlijk niet van haar, maar dat zijn ook niet voor niets grote hits natuurlijk. Sowieso een prachtige stem met een groot bereik.

Closing Time | Pink en Dallas Green

Pas geleden merkte een oplettende reaguurder op dat in mijn Closing Times de man (al dan niet behept met gezichtshaar) behoorlijk domineert. Dat was mij ook al opgevallen. Daarom ben ik toch nog eens in mijn archieven gedoken om te zien of de muziekvrouw nou echt zo ondervertegenwoordigd is. Het antwoord is ja. Maar er zijn er wel degelijk een paar die ik hoog heb zitten, alleen is niet alles even geschikt voor een Closing Time. Zo vind ik Pink een geweldige zangeres, maar om hier nou een van haar grote hits te plaatsen… Iets te hoog pop-gehalte.

Closing Time | Fratsen

Ja, die Closing Time van Krang van vorige week, die kon ik erg waarderen. Nu wil het dat zanger, cabaretier en columnist* André Manuel nog een band had, en inmiddels weer heeft: Fratsen. Ook zeker de moeite van het beluisteren waard, voor de muziek en de tekst.

*Nou vooruit, ook schennispleger – maar niet uit viezigheid maar als luldiek maatschappelijk protest.

 

Closing Time | Kees Torn

Er zijn drinkliederen die drank verheerlijken of romantiseren. Er zijn smartlappen over de ellende die alcoholisme aan kan richten. En een enkeling bezingt de rauwe realiteit van de drankzucht. Dit is de rauwe realiteit van de heerlijk ouderwetse cabaretier Kees Torn.

Closing Time | 16 Horsepower

Het is een oude muzikantenwijsheid: een band is nooit beter dan zijn drummer. Met een slechte drummer wordt het nooit wat, zelfs als bestaat de rest van de band uit briljante muzikanten. En een clubje matige muzikanten met een goede drummer kan best een goede band zijn.

Nu wil ik niet zeggen dat de andere bandleden van 16 Horsepower matige muzikanten zijn. Maar de intensiteit van 16 Horsepower heeft David Eugene Edwards in zijn latere projecten nooit meer gehaald. En dat zou toch wel eens te maken kunnen hebben met de ritmesectie: de geweldige drummer Jean-Yves Tola, met functionele ondersteuning van bassist Pascal Humbert.

Closing Time | Krang

Krang was de band van André Manuel. En van Adri Karsenberg, zo’n drummer die meestal net wat aan de late kant was en dus net op tijd. Het lukte me alleen niet om een acceptabele video te vinden waarin die lekkere timing goed uit de verf komt. Dus hou ik het maar bij Kraaien, de Krang-klassieker.

Closing Time | Johnny Dowd

Johnny Dowd is 70 jaar oud en al zijn hele leven verhuizer, met zijn eigen bedrijfje in Ithaca, New York: Zolar Moving Company. Hij speelde daar ook zijn hele leven in lokale bandjes, tot hij op zijn 49e “Wrong Side of Mephis” uitbracht. Die plaat leverde hem aanhang op tot ver buiten Ithaca. Als hij in Europa is trekt hij vaak op met Nederlandse muzikanten, zoals Rotterdammer Mark Lotterman, of Melle de Boer van de Haagse helden Smutfish.

Closing Time | Lera Lynn

Lera Lynn is dankt haar bekendheid, voor zover daar al sprake van is, aan haar rol in de HBO-serie True Detective. Ze speelt daar een zangeres. Ik ben verslingerd aan de live-uitvoeringen van haar liedjes, waarvan er gelukkig een hele hoop te vinden zijn op Youtube. Op haar eigen kanaal zijn de nodige filmpjes te vinden waarin ze nummers van haar laatste plaat speelt in haar eigen studio. Solo, of met band, in de simpele bezetting: bas, drums, twee gitaren en zang. Waarom ik er niet op uitgeluisterd raak snap ik zelf niet zo goed. Behalve dan dat het gewoon ontzettend lekker klinkt.

Closing Time | The Low Anthem

Ter gelegenheid van de verse samenwerking tussen ons klimaatblog en Sargasso mag ik een weekje Closing Time doen. Ik heb geen moment na hoeven denken over waar ik de week mee zou openen. In mijn muzikale universum is Charlie Darwin van The Low Anthem het mooiste liedje van de eenentwintigste eeuw tot nu toe.

Voor een klimaatblogger had het misschien voor de hand gelegen om te kiezen voor de officiële video, een aandoenlijk stop-motionfilmpje. Maar de versie die ze live speelden in het BBC-programma van Jools Holland vind ik nog net iets bijzonderder.

Vorige Volgende