De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Alsof Clannad een stel Mongoolse keelzangers en een verdwaalde hillbillie tegen het lijf zijn gelopen, zo klinkt deze Tataarse volksmuziek. Vertolkt overigens door een Pools duo, Karolina Cicha & Bart Pałyga.
Van ‘Oh well’ naar ‘Well this could be the last time’. Ofwel songs met prominente gitaarriffs. Vanavond draagt Brian Jones het hele nummer met een ‘goud-van-oude’ riff. Jawel, het is vreselijk oud, maar je vervangt een klep en hij doet het weer. Wellicht heeft de gedachte hem wel bezig gehouden….
Een wat beter geluid in dit filmpje.
‘Rachel’s Song’ is een track van Vangelis die het niet haalde in Blade Runner, maar naderhand nog wel flink onderhanden is genomen in de trance-scene. Wat deze versie opleverde, die nog best dicht bij het origineel bleef:
(en dan is er ook nog de versie van Ralph Fridge, maar soit. Dan kijk ik liever Hellraiser.)
Uit de comments: “This is amazing. By the end of the video you have Metalheads becoming Vegans and Vegans becoming Metalheads.”
(en na afloop van dit nummer kun je een aardige pad thai maken. Kom daar maar eens om bij een potje Bach.)
Sommige artiesten kiezen niet zo’n handige naam. Zoals ‘Acronym‘, een ambient/techno-artiest die onder andere op het Zweedse label Northern Electronics z’n werk post. 7 minuten soft-focus techno voor de liefhebbers.
Fijne electronische doorkabbelmuziek van Tamás Olejnik voor de langere autoritten danwel treinreizen.
Het idee achter het spel Portal is zo sterk dat het eigenlijk verbazingwekkend is dat het idee nooit is uitgebuit voor een film. Hoewel er wel een paar shorts zijn die dat wel doen, zoals deze van Dan Trachtenberg.
Ter gelegenheid van de 40e verjaardag van de horrorklassieker ‘Alien’, post 20th Century Fox een zestal fanmade shorts. Bij deze de eerste, die niet onderdoet voor een serieuze productie.
Provoceren kun je met een gerust hart aan de heren van Rammstein overlaten. Net als je denkt dat de vijftigers op hun retour zijn, komen ze met een videoclip waar de meest tere plekken in het Duitse verleden bruut worden betast.
Ze rekenen daarbij op een vertrouwd recept, dat ze slim hebben afgekeken van Laibach: kleedt de vorm extreem-rechts, fascistoïde en ultranationalistisch in, en drijf daar dan in de subtext weer de spot mee. Breng met grommende gitaren en dreunend tromgeroffel een ode aan Duitsland, maar stel haar vervolgens voor als een zwarte vrouw.
Een prachtige, kleurrijke videoclip met evenzo prachtige en kleurrijke vrouwen en een bombastische sound. En een feministisch statement van heb ik jou daar. Ik vind het wel wat hebben.
De eerste paar keer luisterde ik bijna ademloos naar dit nummer. Wat een strot zeg. Ik hou erg van dat hese. Kaz Hawkins is nog een naamgenoot ook, haar echte naam is Karen McIntyre. En ze maakt meer van dit soort mooie dingen.
De tekst is wel wat raadselachtig. Waar gaat dit over? Iemand gaat weg en iemand blijft. Gaat het om moeder en kind? Of over geliefden? Gaat er iemand dood? Je weet het niet. Maar het is wel een mooi liedje.
Vrijdagavond, een goed moment om de jaren tachtig weer eens uit te mesten. Styx maakte in de jaren zeventig licht bombastische rock en dat sloot naadloos aan bij het primitieve synthesizergeweld van de vroege jaren tachtig. Veel schaamtelozer jatten van Bohemian Rhapsody dan in het intro van dit nummer is nauwelijks denkbaar. Direct daarna volgt een mallotig robotdansje. Enfin, genoeg om je even een paar minuten mee te vermaken, of te bedenken dat Duran Duran helemaal niet zo’n slechte band was.