Closing Time | Lady of a Certain Age
Sommige liedjesschrijvers zijn tegelijkertijd overtuigende verhalenvertellers. Neil Hannon is er zo één.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sommige liedjesschrijvers zijn tegelijkertijd overtuigende verhalenvertellers. Neil Hannon is er zo één.
MGMT deed vorig jaar het hart van menig muziekcriticus overslaan met het album ‘Little Dark Age’. Een hommage aan New Wave/Gothic uit de jaren ’80. Nou ja, de clip bij de titeltrack zegt al genoeg denk ik.
Zelf geef ik de voorkeur aan bands van wie de leadzanger ook daadwerkelijk kan zingen, maar het is een pakkend nummer met een poëtische, meerduidige tekst over depressie.
Een Depeche Mode-cover van Shannon Stephens. Check dat basloopje. Get into the groove.
Toen ik deze voor het eerst op de radio hoorde ben ik aandachtig blijven luisteren om te horen te krijgen wie deze gast is. Zul je net zien; krijg je daarna meteen reclame. Gelukkig was het de tweede keer wel raak. Dermot Kennedy. Bijzondere naam, bijzondere stem en een bijzonder vet nummer. Dat sexy Ierse accent helpt ook wel. En aan de clip is ook duidelijk veel aandacht besteed. Ik heb nog wat ander werk van hem beluisterd, en dit is zeker iemand die ik blijf volgen.
Laat die hartverscheurende ballade nog maar eens op je ziel inwerken. Ditmaal op Montreux.
Goede ouderwetse bluesrock met PJ Harvey en Josh Homme. Dat Jools Holland smaak heeft, staat buiten kijf. Alweer vijftien jaar geleden, maar toch.
Zet Dave Grohl, Trent Reznor (Nine Inch Nails) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) bij elkaar in de studio, en je wéét dat er wat lekkers uit kruipt.
Dat swingt even lekker weg op de zondagmiddag. En dit is nog maar een opwarmertje van het Delvon Lamarr Organ Trio.
Gregory Alan Isakov beschikt over een zeldzame kunst: het overbrengen van emoties door verstilling. Hier in een cover van Iron & Wine.
Er gaat toch niks boven een originele cover, wat u? Meg Mac is een Australische singer-songwriter met een nasaal geluid dat net lekker op het snijvlak van irrant en zalig zit. En ze laat hier Tame Impala even horen hoe je zingt.
In een grijs verleden kreeg ik de CD ‘In Absentia‘ van Porcupine Tree in mijn handen gedrukt van een collega. Ik vond er maar weinig aan, op het slotnummer na.
Steven Wilson is niet alleen gitarist en leadzanger van de Britse progressive-rockband Porcupine Tree, maar doet daarnaast ook nog soloprojecten. Hier schittert hij met de formidabele zangeres Ninet Tayeb tijdens een oefening in de Royal Albert Hall.