De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Een prachtige, kleurrijke videoclip met evenzo prachtige en kleurrijke vrouwen en een bombastische sound. En een feministisch statement van heb ik jou daar. Ik vind het wel wat hebben.
De eerste paar keer luisterde ik bijna ademloos naar dit nummer. Wat een strot zeg. Ik hou erg van dat hese. Kaz Hawkins is nog een naamgenoot ook, haar echte naam is Karen McIntyre. En ze maakt meer van dit soort mooie dingen.
De tekst is wel wat raadselachtig. Waar gaat dit over? Iemand gaat weg en iemand blijft. Gaat het om moeder en kind? Of over geliefden? Gaat er iemand dood? Je weet het niet. Maar het is wel een mooi liedje.
Vrijdagavond, een goed moment om de jaren tachtig weer eens uit te mesten. Styx maakte in de jaren zeventig licht bombastische rock en dat sloot naadloos aan bij het primitieve synthesizergeweld van de vroege jaren tachtig. Veel schaamtelozer jatten van Bohemian Rhapsody dan in het intro van dit nummer is nauwelijks denkbaar. Direct daarna volgt een mallotig robotdansje. Enfin, genoeg om je even een paar minuten mee te vermaken, of te bedenken dat Duran Duran helemaal niet zo’n slechte band was.
Rajinder Singh Rai alias Panjabi MC scoorde in 1998 vanuit Londen een grote hit met bovenstaande mix van banghra en hiphop. Vijf jaar later ging een remix nog een keer de wereld rond.
Om nog even voort te borduren op gisteren: u kunt nu beoordelen of hier ge- of misbruik wordt gemaakt van de poëzie van M. Vasalis. Twee versies van het gedicht ‘Als daar muziek voor is’ (teskt onder het tweede filmpje).
Het eerste: een uitvoering van tenor Gijs Meeusen, begeleid door een strijkkwartet.
Het tweede (na de ‘lees verder’)
Een uitvoering van het het Noordpool Orkest en zangeres Janne Schra, die u gister al hebt gehoord in Zachter.
Reinout Douma, componist en dirigent van het Noordpool Orkest en zangeres Janne Schra schreven muziek bij gedichten van M. Vasalis. Uitgebracht in 2017. De tekst leek me wel toepasselijk bij de reuring na de verkiezingen van 20 maart (tekst na de break onder het filmpje).
Zachter
Het strand is wel mijn vaderland,
de zee synchroniseert nog monotoon
stromen van tegenstrijdigheden.
Toch droom ik soms, dat er een hoge boom
zou staan waaronder ik mij neer kon leggen,
een boom, die breed geloverd in terrassen
van takken vogels bergen zou.
Vogels, die zingen een voor een,
niet tegelijk, en luistrend naar elkaar.
Soms droom ik dat: wanneer ik bang
ben voor de nimmer bange meeuwen
die vrij zijn, maar nooit blij
en die niet zingen, maar òf zwijgen
òf schreeuwen.
Iemand vroeg: kent u deze lijst? Welnu, van die lijst BCUC (Bantu Continua Uhuru Consciousness).
Van hun album Emakhosini, drum and bass, gospel en traditionele muziek uit de Zuid-Afrikaanse Soweto townships. Eén van de gebieden in de wereld waar het ‘Nobody knows the trouble I’ve seen’ zo afschuwelijk van toepassing is.
Pardon, niet ‘is’, maar ‘was’, als het aan BCUC ligt. Het idee voor de videoclip ontstond toen de groep, naar aan leiding van de ‘Rhodes must fall-campagne’, zich afvroeg wie of wat een memorial monument verdient. Dat zijn dus ‘gewone’ mensen die in Soweto elke dag nog zien te overleven.
Twee Duitse tienerzusjes doen Creep van Radiohead bij een talentenwedstrijd op televisie. Daar kan echt een heleboel mis bij gaan. Maar het gebeurt niet.
Tot zijn dood op 21-jarige leeftijd door een (roof)moord in 1988 gold Clive Bright alias Tenor Saw als een van de meest belovende dancehall artiesten. Hierboven zijn grootste hit.
Waarom de Franse superster Mylène Farmer in Nederland niet bekender is, weet ik niet, maar ik vind het een fantastische zangeres. Het schaamteloos getalenteerde Franse antwoord op Madonna. Hier is L’Instant X uit 1995/1996, een van haar grootste hits, een liedje dat (net als 1999 van Prince) gaat over het einde van de wereld.
In de Franse literatuur is schuim overigens weleens een symbool voor een orgasme en het is beslist niet beneden Farmer om te spelen met dat soort dubbelzinnigheden.
Voor de mensen die geen genoeg konden krijgen van het clipje van gisteren: Portishead deed een tijdje geleden ook zoiets met ‘we carry on‘, maar ook met ‘The Rip’, die wat vriendelijker voor het gehoor is.
De mensen die niets hebben met electronische muziek/downtempo kunnen rustig het geluid uitzetten en alleen naar het clipje kijken.