De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wat zei u? MEER obscure Sloveense shizzl, want die van gister was zo mooi? Snap ik, en geen probleem! Krst is een nummer van Brezno, dat ik ooit zag als het lokale voorprogramma op het onvolprezen metalfestival Metaldays.
In de categorie ‘niet-Westers of niet-Engelstalig‘ deel 2: Siddharta, die fijne Sloveense rock maken. Hier ziet u de lyrics video, zodat u lekker mee kan zingen. Mits u een beetje van de taal snapt, natuurlijk.
Of er alsjeblieft wat meer niet-Westerse en niet-Engelstalige muziek in de Closing Time kan, was de vraag. Eh, tja, sjesus… ik ben vooral van de metal, en das toch een behoorlijk westers gecentreerde subcultuur. En meestal in het Engels gezongen…
Van de andere kant, een uitdaging is altijd leuk. Treffen sie Saratoga. Ja, een Duitse wiki-pagina, want Spaans kunnen de meeste van jullie niet lezen, vermoed ik (ik in ieder geval niet), en het enige alternatief was Duits. Wat wel iets zegt over de grootte van de Duitse metalscene. Maar nu dwaal ik verdorie alwéér af.
Ik heb in deze rubriek al eerder een optreden van Marc Broussard gepromoot. Hij maakt ook eigen muziek, maar hij blinkt toch echt wel uit in zijn covers.
Mijn vriend, zelf blanke muzikant, in een band met 2 Surinamers, zanikt altijd over blanken die zwarte muziek vertolken. Die zouden de juiste snaar nooit kunnen raken, wat ik altijd een nogal racistische opvatting heb gevonden.
Marc bewijst zijn ongelijk. Die man heeft zoveel soul! En een enorme baard ja, niemand weet waarom, ooit had ie best een lekker bekkie…je vraagt je echt af…maar dat doet er ook niet toe. Als iemand graag lelijk wil zijn, dan moet ie dat lekker zelluf weten. Het doet niets af aan zijn talent.
Het 50-jarige Pinkpop dendert over de Limburgse heuvels. Natuurlijk zijn er volop lijstjes met hoogtepunten uit de 50 jaren, maar nergens een opname van de eerste act op het eerste Pinkpop van 1970.
Het moet de Haagse band Livin’ Blues zijn geweest, die in 1970/1971 een hit had met Wang Dang Doodle. Helaas geen Pinkpop-opname, we doen het met dit:
Na een half uur Livin’ Blues traden de George Baker Selection, Opus, Live, de Golden Earring, Mr. Albert Show, Bismarck, Keef Hartley’s Big Band en De Dream op. Om 18.30 uur moest het afgelopen zijn.
Componist/acteur Adrian Oswalt zocht uit of jazz wel met en buikorgeltje uitgevoerd kan worden. Dat kan dus.
Hij heeft een aantal bekende jazz standards op deze CD gezet. Er is natuurlijk één probleem met analoge mechanische instrumenten: ze kunnen, in tegenstelling tot echte jazzmuzikanten, niet imrpoviseren. Niet dat veel mensen zich daar aan storen. Er zijn zich jazzliefhbber noemende lieden die een opname van één bepaalde uitvoering van een of ander jazzstuk eindeloos herhaald kunnen beluisteren met altijd weer diezelfde solo.
Na u allen de afgelopen drie dagen getrakteerd te hebben op (tyfus)herrie*, leek het me wel aardig iets lichters klaar te zetten. Pentangle is een Engels folk / rock gezelschap dat ooit, lang geleden, is begonnen in de hippietijd. Al dan niet met ’the’ voor de naam, daar zijn ze blijkbaar nooit helemaal uitgekomen. Light Flight stamt uit 1969 en heeft de spreekwoordelijke tand des tijds prima doorstaan.
*Maar wel mooie tyfusherrie!
Ergens halverwege de jaren 90 hoorde ik het album S.C.I.E.N.C.E van de band Incubus. Het was alleraardigst, maar ook weer niet extreem bijzonder. Ik was de band waarschijnlijk alweer helemaal vergeten, ware het niet dat er één heel fijn nummertje op stond: A Certain Shade of Green.
Omdat kwaliteit soms boven kwantiteit (in dit geval: het aantal seconden dat een nummer duurt) gaat. En omdat Closing Time een rubriek is om mensen kennis te laten maken met nieuwe dingen, en het grindcore genre verschrikkelijk onderbedeeld is in deze rubriek. En omdat Brutal Truth gewoon een erg lekker nummertje heeft gemaakt, met Walking Corpse. Uit (pfff) 1992 alweer.
Afgelopen zaterdag was ik op Fortarock in Nijmegen. Want ze hadden misschien geen heel ‘grote namen’ dit jaar, maar op het moment dat Atreyu, Myrkur en Amorphis in de buurt spelen, en er ook nog eens een lekker zonnetje staat… je zou wel gek zijn om niet te gaan, toch? En waar ik een Amorphis al vaker heb mogen bewonderen dan ik kan tellen, was dit een eerste keer dat ik Atreyu mocht zien.
Band-Maid is een rockact uit Japan, met een formule gebaseerd op schimmige cafés waar de serveersters in onderdanige pakjes gekleed gaan (en waar oprichtster Miku Kobato) een poosje werkte.
Wanneer een punkband zichzelf Les 3 Fromages noemt, zou je kunnen denken dat de leden gevoel voor humor hebben. En dat klopt dan ook. Bovendien zijn de mannen muzikaal genoeg om een punkrockliedje naadloos langs een aantal andere stijlen te leiden.