De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Los Colorados is een coverband uit Ternopil, Oekraïne, die overal uptempo folk van maakt, zoals hierboven een gedenkwaardige versie van Rammsteins Du Hast.
Erkin Koray was in de jaren zeventig een van de pioniers van de Turkse rock. Alleen al voor de vintage pakjes is de clip het bekijken meer dan waard. En ja, verder is het in de geest van de tijd een eindeloos uitgesponnen nummer.
Professionele artiesten en straatmuzikanten over de gehele wereld coveren The Weight uit 1968, en dat swingt. Playing for Change (pun intended) is een non-profit muziekproject, dat de wereld wil verbinden door middel van muziek. Dat lukt best aardig als je dit staaltje mixtechniek zo ziet.
Drie exen moeten eraan geloven in dit clipje van Pomme. Maar ze zingt er wel heel gevoelig bij.
Ter begeleiding van het laatste deel van de boeiende en vermakelijke serie over “De Vliegende Hollander“: The Rime of the Ancient Mariner, die in deel 2 al even voorbij kwam vliegen.
Het nummer van Iron Maiden is gebaseerd op het gedicht van Samuel Taylor Coleridge, uit het einde van de achttiende eeuw. Het nummer is een lange zit, maar zeker de moeite waard. En het gaat sneller dan het lezen dan het gedicht zelf …
Zoals al eerder vandaag hier op sargasso bericht: vanochtend overleed drummer Ginger Baker op 80-jarige leeftijd. Hij gold als een legendarisch drummer – en als een onmogelijke gestoorde gek die met iedereen ruzie had. Desalniettemin wilde iedereen die wat voorstelde in de muziek graag met hem spelen – het risico om een knal voor je kop te krijgen nam je dan maar voor lief.
Het meest bekend was hij van de band Cream, die slechts een kort leven was beschoren eind jaren 60. Veel interessanter was natuurlijk zijn lange carriere aan solowerk en met z’n Ginger Baker band.
Ik luister tegenwoordig niet meer zo vaak naar dance, behalve als ’t op de radio langskomt. Dan hoor ik ’t aan. Vaak een beetje meewarig, met de gedachte dat het toch vooral een uitgekauwd nummertje is geworden.
Maar dit! Holy moly. Ik kan er geen genoeg van krijgen! Waanzinnig! Die clip ook!
Oké dat waren wel weer genoeg uitroeptekens, you get the point.
Elderbrook geniet wel enige bekendheid. Ik vind niet alles wat hij doet even tof, maar hij maakt in elk geval wel bijna altijd geweldige clips. Zo ook met Old Friend, een hypnotisch visueel spektakel, met verlichte wolven en verkeerslichten, of zoiets, het gaat nergens over maar het is echt prachtig. Het past perfect bij de al even hypnotische muziek. Ik zet ‘m gewoon nog een keertje op. Ja zie wel, ik ben gehypnotiseerd. Door een uh, oud beekje, met een oude vriend. O verrek; een wolf op zoek naar een beekje. That makes total sense.
Ik mag graag luisteren naar covers, waar bekende artiesten in een ander jasje-worden gestoken. Zo was ik al wat langer op zoek versie van Radiohead met klassieke instrumenten. Meestal krijg je dan koortjes die Paranoid Android coveren, en dat werkt voor geen meter.
Dit begint er echter aardig op te lijken.
Allicht heeft u nog nooit van Tiwa Savage gehoord. Heel Afrika heeft dat wel. Ze zit in de categorie die stadions uitverkoopt.
Bovenstaand is haar eerste single sinds ze bij Motown tekende. De titel ’49-99′ is ontleend aan dit nummer van haar landgenoot Fela Kuti. Het is allemaal retecommercieel, maar tegelijk een fascinerende mix van traditie en moderniteit.
In navolging van Prediker, die een Closing Time had met acteur Jeff Goldblum, hier eentje met Robert Downey Jr. Holy moly, die gast kan zingen zeg! Zijn stem past ook perfect bij die van Sting, met wie hij hier Driven to Tears opvoert. Wat een geweldige performance. Als je niet kijkt, zou je denken dat het Sting zelf is die dit nummer zingt. Pas als hij zelf meezingt, hoor je enig verschil.
Wereldvermaard operazangeres Jessye Norman overleed vandaag. Ze werd 74 jaar oud. De hogepriesteres van de zangkunst is heengegaan, aldus dagblad Trouw eerder vandaag. Ik maakte kennis met de zangeres dankzij Nelleke Noordervliet, die haar in het programma Zomergasten (editie 2013) met dit fragment onder de aandacht bracht.
Ik herinner me dat ik met open mond heb zitten kijken, in bewondering voor haar goddelijke stembeheersing, haar majesteitelijke uitstraling, en haar krachtige doch fijnzinnige gelaatstrekken. Een godin te midden van eenvoudige stervelingen! Dat verwonderde me, aangezien het uitgerekend een zwarte vrouw betrof. Dat strookte blijkbaar toch niet helemaal met mijn wereldbeeld, dat kennelijk een stuk wit-supremacistischer was dan ik zelfs aan mijzelf durfde toegeven.
In 1997 bracht Bob Dylan het album uit dat volgens velen zijn terugkeer inluidde, Time out of Mind. Hij zou er het jaar erop een Grammy voor winnen. Maar tijdens het feestelijke liveoptreden gebeurt er iets bizars:
Een van de achtergronddansers (bestaande uit fans), stormt half ontkleed het podium op en begint naast Dylan een bizarre dansuitvoering te geven. Het duurt een volle minuut voor hij het podium afgetrokken wordt.