Closing Time | Harri Agnel
Harri Agnel is een Griekse dj met een voorliefde voor deep house tracks waar hij oude Griekse platen doorheen mixt. Prima muziek voor als je toch al van plan was niks te gaan doen.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Harri Agnel is een Griekse dj met een voorliefde voor deep house tracks waar hij oude Griekse platen doorheen mixt. Prima muziek voor als je toch al van plan was niks te gaan doen.
Nitty Scott is een rapper met Puertoricaans bloed uit Brooklyn. Het fascinerende aan bovenstaand clipje is dat een witte regisseur tegenwoordig niet meer weg zou komen met dit vertoon van clichématig exotisme, maar dat het kennelijk aansluit bij de belevingswereld van jonge zwarte Amerikanen die zich een oude culturele traditie proberen voor te stellen.
Sara Naeini is een Iraanse zangeres die in eigen land niet gehoord mag worden (want vrouw), wat uiteraard niets zegt over haar populariteit. Een piano en een loepzuivere stem, meer heeft ze niet nodig om te overtuigen. (meer)
Vandaag een oudje. Gewoon omdat het zo’n prachtig nummer is. En het is niet of The Beatles nou zo vaak voorbij komen. De laatste keer was december vorig jaar, toen ik een guilty pleasure deelde, en dat waren niet eens The Beatles zelf. Schande.
Ik was destijds echt dol op de serie Ally McBeal. Eigenlijk zou ik ‘m best nog wel eens helemaal terug willen kijken. Erg grappig, en geweldige acteurs die we nog met enige regelmaat terugzien. Eind jaren ’90 hadden zij al genderneutrale wc’s, kun je nagaan. Het was een compleet maffe serie, met groteske hallucinaties van hoofdrolspeelster Calista Flockhart (waar je nu vast hele lollige memes van zou kunnen maken), altijd aanwezige seksuele spanning en de daarbij behorende gekke dansjes op Barry Whites You’re the first.
Ik geloof niet dat dit bericht het Nederlandse nieuws heeft gehaald, maar Stromae klaagt een Franse conservatieve groep aan voor het gebruik van zijn nummer Papaoutai. Deze groep zet zich af tegen een aanstaande nieuwe Franse wet, die ook homokoppels en alleenstaande vrouwen het recht geeft op kunstmatige inseminatie bij een kinderwens. Blijkbaar lopen ze in Frankrijk nog een beetje achter op dat gebied, ondanks de laïcité.
Ik heb een hekel aan boybands. Zo erg dat ik meestal niet weet hoe snel ik van kanaal moet veranderen als er zo eentje wordt aangekondigd op de radio. Altijd al gehad ook. Ik had zelfs bij voorbaat een grote afkeer van Robbie Williams, toen die solo ging (tot hij later toch best wel bleek te kunnen zingen). Maar pas geleden werd ik zomaar verrast, toen ik naar de Late Late Show van James Corden zat te kijken. Meestal skip ik sowieso de muziek, maar ik zal afgeleid zijn geweest. Want opeens hoorde ik de klanken van 5 Seconds of Summer en hun hit Teeth.
Eindeloos repeterende nummers: de een vindt het saai, de ander noemt het hypnotiserend.
Van Trent Reznor naar Johnny Cash naar Jan Rot in het Nederlands. Of het nu Hurt of Pijn heet, het blijft mooi.
Brittany Howard zou je kunnen kennen van Alabama Shakes, een graag geziene gast in de Late Night Shows in de VS. Maar zoals je op haar Wiki-pagina kunt lezen, timmert ze behoorlijk aan de weg met andere samenwerkingsverbanden. En nu dus ook solo.
I just wanna stay high staat al langer op mijn playlist, omdat het zo’n lekker laid back nummer is. Maar vooral ook vanwege de video. Hoewel ik muziek voornamelijk luister, trekt deze toch vaak mijn oog, als ie op staat.
Een toepasselijk nummer zo op de zondag, de dag des Heren. In zijn show noemt Arjen Lubach het hemelse muziek die hem in zijn hart raakte, die hij luisterde als hij weer eens twijfelde aan het geloof. Misschien probeerde God hem met dit nummer een boodschap te sturen en op het rechte pad te houden?
Tot hij op een goede dag besloot de tekst te vertalen:
“Quand je bois du vin clairet
Amis tout tourne, tourne, tourne, tourne
Aussi désormais je bois
Anjou ou Arbois
Vandaag sluiten we af met een gebbetje. Ismo is een Finse stand-up comedian en krijgt hier een podium bij de Late Late Show van James Corden. En het gaat zowaar een keer niet over politiek, maar over taal. Altijd interessant als een buitenlander zich verbaast over jouw taal. Hoewel ik niet van mijn stoel viel van het lachen (het publiek wel geloof ik), vond ik ’t best geinig en vooral verfrissend.