De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De Duitse Sybille Baier nam begin jaren ’70 wat muziek op, speelde in een enkele film van Wim Wenders, en vertrok naar Amerika om huismoeder te worden. In 2006 brak ze onverwacht alsnog door met haar oude huisopnamen.
Als ik u zou vertellen dat Portugal. The Man een bandje is uit hetzelfde gat in Alaska waar Sarah Palin haar politieke carrière startte als gemeenteraadslid en burgemeester, zou u me dan geloven?
Tsja, wat moet je, als scholier, als de scholen dicht zijn. Dan maar aan de muziek. Dit stukje huisvlijt van scholiere Ibi wilde ik u niet onthouden.
Neil Hannon van The Divine Comedy trekt hier een simpel pophitje met een knipoog, een guitaar en een piano even naar een hoger niveau.
Ook al weer zo’n bandje dat groot werd in de jaren negentig. Zanger Brian Molko loopt inmiddels tegen de vijftig. We worden oud.
Liedjes met Fuck in de titel krijgen van mij gegarandeerd een kans, want dan hebben we met een rebel te maken en die heeft vast iets te vertellen. Dat geldt zeker ook voor Fuck All the Perfect People van Chip Taylor, al is me niet helemaal duidelijk wat precies. Niettemin, geinig liedje van deze ouwe knar (80 jaar!).
We nomineren deze kreet tot hét coronaliedje van de maand: We Deserve a Happy Ending.
Vertolkt door het illustere trio The Reverend Peyton’s Big Damn Band, die hier al eens op Sargasso was te zien met een vaudeville-achtige act.
Met Reverend J. Peyton – guitar, lead vocals, and principal songwriter, “Washboard” Breezy “The Miss Elizabeth of Country Blues[7]” Peyton – washboard en Max Senteney – drums.
Heel simpel: één stem, één gitaar en het publiek dat rustig meezingt. Een liedje over iemand die van huis is vertrokken, op zoek naar werk, maar niet durft terug te keren omdat er nog geen cent is verdiend.
Een werelwijd populair liedje vol weemoedige heimwee. En meervoudig toepasselijk vandaag. Alleen al om die ‘afstand’ die we geacht worden te houden en de lange weg die er nog is te gaan. Meer na de break….
Uit het enorm (te?) veel gecoverde liedje van Johnny Nash, presenteren wij u vandaag die van Holly Cole.
Overigens is deze uitvoering weer een cover van Holly Cole’s eerdere cover. Ze nam het eerder op met haar Holly Cole trio (in de uitvoering hierboven ook aanwezig).
In het kader van de vergrijzing, als u begrijpt wat ik bedoel….
Saodaj’ komt van Réunion, het Franse eiland in de Indische Oceaan, waar Europese, Aziatische en Afrikaanse tradities op elkaar stuiten.
Ik ben in een stoute bui vandaag. De zon schijnt, ik heb een vrije dag en vanavond komt mijn minnaar. Wat wil een mens nog meer? Melanie Fiona heeft met een sample van The Zombies’ Time of the Seasons een lekker nummertje gemaakt (haha) dat mijn stemming aardig weergeeft.
ACHTERGROND - Ik ken weinig rauwere films dan Capharnaüm, waarmee de Libanese regisseuse Nadine Labaki twee jaar geleden internationaal de aandacht trok. Simpel samengevat: een jongen klaagt zijn ouders aan omdat ze hem geboren hebben doen worden. Welbeschouwd heeft hij een punt, omdat hij voorbestemd is voor een leven vol ellende. De film loopt goed af maar de ellende die de bioscoopbezoeker te zien krijgt garandeert een doorwaakte nacht.