Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Laugh And Walk Away

, door

Two Hit Wonders? Ja, die bestaan ook.

De New Yorkse band The Shirts is een Two Hit Wonder: Tell Me Your Plans (al kauwgom kauwend in TopPop) en Laugh And Walk Away waren hun hitsingles in Nederland. Maar het waren wel allebei gelijk klassiekers. Laugh And Walk Away heeft die beloftevolle, aankondigende drums in het begin. En dan die hamerende piano, dat snelle ritme, die energie. En dan moet Annie Golden nog beginnen te zingen. The Shirts hebben, toen ze die hits hadden, nog getourd door Nederland, kleine zaaltjes. Ze speelden toen onder andere in de concertzaal De Esch in Almelo.

Closing Time | Run

, door

Gnarls Barkley. Een geweldige naam. Je moet er maar opkomen. Gnarls wat, Gnarls wie?

Gnarls Barkley bestaat uit de producer Danger Mouse en de zanger CeeLo Green. En wat een ideale combinatie is dat. Wat een geweldige, swingende en gloedvolle soulvolle muziek hebben zij gemaakt. En rete-commercieel ook nog een keer. Luister bijvoorbeeld ‘ns naar Going On. Of als je denkt, ja ja vertel mij wat, die producers kunnen alles glad krijgen in hun studio, luister dan hier naar de versie van Going On waar er niks in de mouwen verborgen zit: de twee mannen en hun muziek. En omdat ik prikkelende muziek altijd wel kan waarderen, CeeLo Green had in 2010 een grote hit met F**k You. Heerlijk nummer. Prettig weekend verder.

Closing Time | Cheating

, door

Soms wil je  gewoon even een opwindend, swingend, up tempo nummer horen. Niet dat gepiel en gepingel van zo’n singer-songwriter, niet zo’n gedragen ballad, of zo’n zangeresje dat zo mooi krullen draait met haar stem, of zo’n delicate pianopartij met fluwelen touché, maar je wilt gewoon even knallen met het volume. Je wilt iets dat spettert. Even het geluid hard, als je op de fiets gaat met je oortjes in, als je in de auto zit, als je de badkamer schoonmaakt, als je achter het fornuis staat, als je in de huiskamer wat soepele moves neerzet. Voor dat soort momenten is de cd Tribute van John Newman erg geschikt. Je ziet een wat pafferig, bleekneuzig jongetje, John Newman dus – en daar komt me dan toch een soul uit.

Closing Time | The roof is on fire

, door

De soap bij het Forum voor Democratie vraagt natuurlijk om een bijpassend muziekje van de Bloodhound Gang: Fire Water Burn.

The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
We don’t need no water, let the motherfucker burn
Burn, motherfucker, burn

Hello, my name is Jimmy Pop and I’m a dumb white guy
I’m not old or new, but middle school, fifth grade, like junior high
I don’t know mofo’, if y’all peeps be bugging, give props to my ho, ‘cause she fly
But I can take the heat, ‘cause I’m the other white meat known as ‘Kid Funky Fried’
Yeah, I’m hung like planet Pluto, hard to see with the naked eye
But if I crashed into Uranus, I would stick it where the sun don’t
Shine
‘Cause I’m kind of like Han Solo, always stroking my own Wookiee
I’m the root of all that’s evil, yeah, but you can call me Cookie

The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
We don’t need no water, let the motherfucker burn
Burn, motherfucker, burn

Yo, yo, this hardcore ghetto gangster image takes a lot of practice
I’m not black, like Barry White, no, I am white, like Frank Black is
So, if man is five and the devil is six, then that must make me seven
This honkey’s gone to Heaven
But if I go to hell, well then, I hope I burn well
I’ll spend my days with JFK, Marvin Gaye, Martha Raye, and Lawrence Welk
And Kurt Cobain, Kojak, Mark Twain and Jimi Hendrix’s poltergeist
And Webster, yeah, Emmanuel Lewis, ‘cause he’s the Antichrist

The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
The roof, the roof, the roof is on fire
We don’t need no water, let the motherfucker burn
Burn, motherfucker, burn

Everybody, here we go
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Throw your hands in the air
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Wave ‘em like you don’t care
Ooh, ooh
C’mon party people
Ooh, ooh
Everbody say, “Ho”
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Everybody, here we go
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Throw your hands in the air
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Wave ‘em like you don’t care
Ooh, ooh
C’mon party people
Ooh, ooh
Everbody say, “Ho”
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Everybody, here we go
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Throw your hands in the air
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Wave ‘em like you don’t care
Ooh, ooh
C’mon party people
Ooh, ooh
Everbody say, “Ho”
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Everybody, here we go
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Throw your hands in the air
Ooh, ooh
C’mon, party people
Ooh, ooh
Wave ‘em like you don’t care
Ooh, ooh
C’mon party people
Ooh, ooh
Everbody say, “Ho”
Ooh, ooh

Closing Time | Evidently Chicken Town

, door

Bart Chabot besluit zijn twee en een halve pagina tellende gedicht ‘De Dag Dat De Derde Wereldoorlog Ook Aan Ons Land Niet Onopgemerkt Voorbij Ging’, uit de bundel Popcorn,  met de strofe:

de wereld brandt
het spel is uit –
het wordt tijd
voor een gedigt.

En daar ben ik het voor deze Closing Time helemaal mee eens. Tijd voor een gedicht. Een gedicht gelezen door John Cooper Clarke. Hij leest hier een klassieker van hem, al een jaartje of veertig oud inmiddels. Evidently Chicken Town. Maar er zijn twee versies. Het originele, met al die ‘fucks’ er in. En de aangepaste, zoals bij The Sopranos waarin elke fuck netjes vervangen is door bloody.  Toen John Cooper Clarke op 25 oktober 2019 optrad in dB’s in Utrecht, M&M waren erbij, deed hij de fuckversie.

Closing Time | Les Filles Du Bord De Mer

, door

Arno Hintjens zag ik in het voorjaar van 1981 in de hoek van een schoolplein optreden als frontman van T.C. Matic. Ergens in de buurt van Brugge. Ik had geen idee. Het was door mijn Vlaamse vakantievriendinnetje van toen, M****, dat we daar belandden, tussen die andere 125 bezoekers.

Later zag  ik Arno terug op het podium van Werchter, toen stond ik tussen 45.000 festivalgangers waarvan het grootste deel dat ene woord, die ene klank meezong bij dit nummer van Arno. Ik ook. Maar ik had wederom geen idee. De song heet Les filles du bord de mer en is oorspronkelijk van Adamo.

Closing Time | Not

, door

Big Thief, maar dat is eigenlijk natuurlijk Adrianne Lenker. Zonder haar geen Big Thief. En wat was zij in 2019 een plezier om te horen als zangeres. Die zucht- en kreunzangeressen kenden we nou wel. Maar hier stond een gedreven iemand achter de microfoon die haar zinnen gromde.

En ja, er ontbrak een tand rechtsboven bij haar, maar fuck that, Zij had even wat anders te doen hier, ze kwam hier om ‘Not’ te spelen, en ze buigt zich over haar gitaar. En wat heeft die drummer een lekker waanzinnige blik in zijn ogen. Dat die gitarist wat aanstellerig zijn gitaar hanteert met bijbehorend  raar huppeltje dat geeft allemaal niet, zolang Adrianne maar haar ziel verbeten blijft uitschreeuwen in de microfoon.

Closing Time | Crème Brûlée

, door

De band heet dus King Hannah en de song Crème Brûlée. Niet andersom. Het duo heeft zich genoemd naar de zangeres: Hannah. En dit is hun debuutsingle, net uit.

Het nummer heeft de eerste minuten een beetje een lome, triphop-achtige sfeer. Daarna vult de gitaar van de mannelijke helft van het Liverpoolse duo op Pink Floyd, Neil Young achtige wijze de andere minuten van dit nummer.

Closing Time | Spider Monkey

, door

Beth Gibbons zong bij Portishead. Portishead stopte. Beth Gibbons stopte niet met zingen na Portishead, gelukkig niet. We zouden haast zeggen: zoek de verschillen tussen Portishead en deze soloplaat. De combinatie van triphop, jazz, blues en samples van oude popnummers,  filmisch klinkende downtempomuziek met daarover heen de ijle, smachtende, weemoedige stem van Beth Gibbons, het was er allemaal, en het is nu allemaal weer. Maar nu enkel samen met Paul Webb (Rustin Man zoals tie op de plaat met z’n artiestennaam heet, erg stemmig. Luister bijvoorbeeld hier ‘ns naar Spider Monkey.

Closing Time | Kraai

, door

Smetvis. De vis die niet kon zwemmen. Een project van Melle de Boer. Muziek, tekeningen, vertalingen en een tekstboek + cd. Melle de Boer is bekend (je zou Melle de Boer kunnen kennen) van de band Smutfish. Hij was wel nieuwsgierig hoe zijn Engelstalige liedjes zouden klinken in het Nederlands. Dus vroeg hij: Martijn Benders, Max Greyson, Levi Weemoedt, Fredrique Spigt, Jan van Mersbergen, Freek de Jonge, Bart Chabot, Ingmar Heytze, Jaap Boots, A.H.J. Dautzenberg, Marc van der Holst, Maartje Wortel, Meindert Talma, Joubert Pignon, Leon Verdonschot, Elinor Fuchs en Lieke Marsman om vertalingen. Dat leverde dus dat boek en bijbehorende cd op. En dat is erg verrassend. Eigenlijk is het resultaat mooier dan zijn eigen origineel. Hier zingt Melle ‘Kraai’, in de Nederlandse vertaling van Jaap Boots. En ja, hij heeft het anders vertaald. Héél anders.

Closing Time | Absolute

, door

Een loom country-nummer van een band uit Nashville, en dat ligt in Tennessee. Daar weten ze hoe ze zo’n typische americana sound moeten maken. O, nee, toch niet. De band heet The Grand East en komt uit Diepenheim, Overijssel, Nederland. Daar weten ze kennelijk ook hoe je sferische rootsmuziek maakt. En daar hebben ze ook geruite shirts, spijkerbroeken en tattoos. En kunnen ze live ook ruig tekeer gaan. Mooie hoes trouwens.

Vorige Volgende