Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Agni Parthene

, door

Het is zomer 2017 en je bezoekt de vermaarde internationale kunsttentoonstelling Documenta XIV in Kassel. Je had al enkele recensies gelezen en je had natuurlijk al je eigen voorkeuren: de schilderijen, de installaties en de sculpturen. Video niet. Dat was niet echt jouw ding. Kunstvideo’s, die vielen toch altijd wat tegen. Zat je tien minuten naar een beeldscherm te kijken dat je deed denken aan een brandende gaskachel. Of dan was het beeld gewoon niet scherp. Maar dat was dan opzet, dat moest zo. Of het was heel schokkerig met de nadruk op een glitch. Je had naderhand ook altijd de grootste moeite om er iets over te formuleren. Uh, ja, waar heb je nou precies naar zitten kijken? Dus de kans dat een video de meeste indruk zou maken van deze Documenta, was praktisch nihil. Toch is dat wel wat er gebeurde. Er was een video. En niet eens een heel spectaculaire. Maar je liet je wel helemaal inpakken door Byzantion van Romuald Karmakar. Wat was er op die video te zien? Slavische monniken die Agni Parthene  (Heilige Maria) zongen in een kerk. En je had niets met kerken, monniken of koorgezang. Maar je liep het duister van de Orangerie in, je ging zitten en je werd het beeld ingezogen. De samenzang van de monniken, of waren het priesters, was perfect. Hoe deden ze dat? Je liet de klanken over je heen stromen. Volkomen verbluft verliet je na de video twee keer gezien te hebben de ruimte. Wat was hier gebeurd?

Tussentijd | Free Will And Testament

, door

VIDEO - (Voor M.)

De lichte, hoge stem van Robert Wyatt lijkt bijna niet bij zijn imposante lichaam te horen.

Maar wat past die stem wél mooi bij dit fragiele lied over wat het betekent om jezelf te zijn.

I cannot know what I would be if I were not me
I can only guess me

En dan komt die schuiftrompet die de melancholie van dit nummer nog extra diepte geeft. Mooi.

Closing Time | The Ballad Of Cable Hogue

, door

Er zijn bandjes die hebben leuke songs. En er zijn songs die je gelijk pakken door het aanstekelijke ritme, het mooie geluid.

En er zijn bands die Mariachi trompetjes hebben. Mariachi trompetjes! En er zijn bands die ineens een zwoele Franssprekende zangeres opvoeren. En er zijn bands die romantiek, drama en weemoed weven in hun liedjes, en die beloftes oproepen en van verre einders zingen. En er is een band die dat allemaal in 1 liedje kan: Calexico. En hier doen ze dat in de song The Ballad Of Cable Hogue.

Closing Time | Venom A COLORS SHOW

, door

Simbiatu ‘Simbi’ Abisola Abiola Ajikawo, prachtige naam, maar lastig om op een affiche of op een cd te zetten en ook te lang voor het scherm van je mobieltje, dus heet ze dan Little Simz.

En ze staat in de spotify-playlist 2020 van Barack Obama, op de twintigste plaats. Waarschijnlijk heeft de dochter van Barack haar vaak beluisterd, wie zal het zeggen. Rap en hiphop. Maar als ik Little Simz zo zie en hoor past ze ook makkelijk binnen Spoken Word beweging, ze brengt het alsof het een gedicht is. Ze is Brits, misschien is dat het. Waarom kende ik haar niet eerder?

Closing Time | Stranger Than Kindness

, door

Hè, gezellig, de donkere dagen, laat ik weer ‘ns Nick Cave &  The Bad Seeds opzetten, van die gezellige dubbelaar Your Funeral, My Trial uit 1986.

Hè ja, en daarvan dat gezellige nummer Stranger Than Kindness. Wat doen die muzikanten daar, hoe produceren ze samen die sfeer, dat geluid? Het is misschien wat ongebruikelijk om te zeggen, maar van dit nummer is het eind het mooist. Dus, haast u naar het einde.

Closing Time | Dit Jaar Wil Ik Sneeuw, begrepe!!

, door

In het begin van dit jaar kocht ik in de ramsj de bundel Blind Op Me Oge, Verzamelde Liedteksten van Bob Fosko, uitgeverij Nieuw Amsterdam. Voorin de bundel staat: van dezelfde auteur Sodemieter op. En die titel is ook nog tweedehands verkrijgbaar.

Bob Fosko was de zanger van De Raggende Manne, maar het is grappig om zijn teksten los van de muziek te lezen. Amper een maand later las ik dat Bob Fosko was overleden, 64 jaar. Dus dat was weer een reden om nog ‘ns door die bundel te bladeren. Ruwe, rechtstreekse teksten, duidelijk, grappig en alfabetisch geordend. Maar ik denk niet dat dat nog lukt dit jaar Bob, Sneeuw op de straten, de pleinen, de daken en de bomen.

Closing Time | Trainpassengers Sing Over The Rainbow

, door

Even een covertje vandaag. Een feelgood-filmpje. En dat is natuurlijk wel een beetje glad ijs.

Het kan kromme tenen trekkend zijn, zo’n idee dat uitgaat van de welwillendheid en de spontaniteit, en het niet moet hebben van cynisme, want het duo wee & klef ligt bij zoiets wel op de loer natuurlijk. En ja, het begint een beetje akward in die trein met die stropdas die zijn inleiding houdt en waarvan je denkt: leuk dat je een hobby hebt, maar betrek mij er niet bij, het is vroeg, knul. Maar dan begint die ukelelespeler en dan begint het gezang, het gelach en hangt er een prettige sfeer bij de passagiers. En het blijft een sterk liedje, dat somewhere over the rainbow, nostalgisch en met een mooi meezinggedeelte: ‘Ooh-ooh-ooh Ooh-ooh-ooh-ooh Ooh-ooh Ooh-ooh-ooh-ooh Ooh-ah-ah-eh-ah Ah-ah-ah-ah-ah-ah-ah’.

Closing Time | Jesus etc.

, door

Deze week heb ik de Kersteditie van OOR gekocht. Voor de lijstjes. Daar was ik nieuwsgierig naar. En ook omdat het al jaren geleden was dat ik een OOR had gekocht.

Het is die OOR met Eefje de Visser op de cover. Er staat een groot interview met haar in en dat is omdat haar plaat, Bitterzoet tot de favoriet van alle lijstenmakers werd gekozen. Gefeliciteerd! Wat staat er nog meer in? Een stuk over SAULT, over Puscifer, een niet onaardige column van Hooijer, Klaas Knooihuizen gelukkig, de overleden muzikanten van 2020 op volgorde gezet, een interessant stuk over de cancelcultuur in de popmuziek, en de recensies van de nieuwe platen, en, daar wilde ik eigenlijk heen: een stuk over Jeff Tweedy van Wilco. Wilco, ik heb er wel platen van, maar het is niet mijn favoriete band. Ik was een keer bij een concert van hen en toen leek het hen een goed idee om hun repertoire zo hard mogelijk te spelen. Of ze toen ook Jesus etc. hebben gespeeld, dat weet ik niet eens meer. Ik ken wel iemand van wie dit zijn favoriete liedje is. Daarom dus.

Closing Time | Her Mercy

, door

Glen Hansard ken ik van…. Closing Time. Ik had nog nooit van hem gehoord, tot die keer dus dat ik dat clipje van hem zag en geïnteresseerd raakte.

En jaren later zat ik in de auto, radio aan, en toen kwam er ineens een soulnummer voorbij dat spetterde, dat gloedvol gebracht werd, Her Mercy. En dat bleek ook van Glen Hansard te zijn. Met blazers, dit keer, drie stuks.  Nou, en als dan die rossige zanger de soul uit zijn bleke Ierse tenen haalt, op een bedje van drie toetertjes, dan val ik stil.

Closing Time | The Trial

, door

The Sadies spelen (americana, surf, bluegrass, spaghetti western, garagepunk) al sinds eind jaren negentig, maar echt bekend zijn ze nooit geworden.

Ze hebben ook nooit hits gehad, zijn ook nooit zo vaak op de radio te horen, en waren ook nooit headliner bij een festival. Toch hebben ze regelmatig getourd door Nederland. Aan hen lag het niet. En toen ik ze vorig jaar weer zag tijdens het Koningsdag-concert, kon ik zowaar van deze song nog een flard of twee meezingen, die hadden zich in mijn geheugen vastgezet. Maar o, wat zingt hij snel, je verstrikt je zo in die zinnen. ‘Wanneer de herfst het blad vermoordt’, geen alledaagse poptekst.

Vorige Volgende