Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Vessel

, door

Vessel (niet te verwarren met Vessels) is weer zo’n artiest wiens muziek niet goed te beschrijven is. Ja goed, je kunt het elektronisch en experimenteel noemen (zoals ik hier vaak doe) maar dan weet je nog geen zak. En het ene nummer is weer heel anders dan het andere dat weer compleet niet strookt met weer andere nummers, wat een luisteraar van Closing Times compleet op het verkeerde been kan zetten. Zijn albums zijn in elk geval niet saai – de meest onderscheidende nummers zijn druk en raar en irriteren. Het nummer ‘Paplu (Love That Moves the Sun)’ staat op Vessels derde album, Queen of Golden Dogs (2018).

Closing Time | Daemonarch

, door

Kijk, Moonspell, die kent u natuurlijk allemaal, al is het maar van deze onvolprezen website. Deamonarch daarentegen kent u waarschijnlijk niet. Het is een project van vier van de vijf (toenmalige) bandleden van Moonspell, toen de plaat in 1999 uitkwam. Waar Moonspell in die periode wat meer gothic en wat minder agressief werd, was dit de uitlaatklep de agressie die blijkbaar toch nog ergens aanwezig was bij de bandleden. De Portugese black metal is van prima kwaliteit, zozeer dat het zonde is dat het bij één avontuurlijk uitstapje van Deamonarch is gebleven.

Closing Time | Oliviers Army

, door

En nu wordt Elvis Costello ook al gecancelled. Nou niet helemaal, er wordt een song van hem door de BBC gecensureerd. Namelijk het nummer Olivers’s Army, afkomstig van de elpee Armed Forces uit 1979.

En dat nummer wordt gecensureerd vanwege de politieke stellingname in die song, geschreven tijdens het confict / de problemen, met Noord-Ierland immers, nee, het is vanwege het woord ‘nigger’.  (‘Mijn grootvader werd toen zo genoemd’, zegt Costello) En dat woord kan niet meer. Kan nu niet meer. Nu klinkt er een piep op de plaats waar dat n-woord stond. Ben je gelijk ook het hele ritme kwijt van dat nummer. Nu klinkt het verminkt. Geen wonder dat Costello dan nu ook zegt:’ Draai het hele nummer gewoon niet.’

Closing Time | Last Night I Dreamt Of Mississippi

, door

Onlangs concludeerde Sjors in de comments onder een Closing Time, dat ik ‘vastgeroest zat in een nauwe, benauwde mainstreamblik.’ Gelukkig droeg hij gelijk een aantal suggesties aan om de rubriek wat minder benauwd te maken. O nee, dat deed hij juist niet. Maar bij deze, Sjors: niet van dat benauwde, noem jouw favoriete liedjes, en wie weet zie je ze terug als Closing Time. Dat doen we wel vaker. Daar zijn we niet kinderachtig in. Een klacht is een gratis advies tenslotte, dus horen we van je?

Closing Time | Life Is Fine

, door

Toen ik deze plaat een keer draaide thuis, zei mijn bezoek zoiets als: als je alleen op de muziek af zou gaan, dat het toch niet helemaal overtuigend was, dat dat life zo fine was.

En het is inderdaad geen zoet nummer van Rainer And Das Combo dat geluk en tevredenheid uitstraalt: die gruizige gitaar, dat hortende en stotende begin, dat gejank van die gitaar, dat rare, onrustige ritme – en het is misschien eerder een bezwering: als ik maar vaak genoeg beweer dat life fine is, dan is het dat ook. Toch?

Closing Time | Deantoni Parks

, door

Deantoni Parks is de drummer van rockband The Mars Volta, waar ik nog nooit van had gehoord, ware het niet dat ik laatst eens door een lijstje struinde. Maar Deantoni Parks maakt in zijn eentje ook een heel ander soort muziek, zoals deze downtempo experimentele muziek op de EP A Self.

Closing Time | My Sister

, door

Wat een dramatisch verhaal, maar het is (gelukkig) helemaal verzonnen, in een wasserette, door de toetsenist van de band. Wat een kronkel in een brein al niet vermag. Niet gewoon een ongelukkige dood van een personage verzinnen, maar ook nog een complete levensloop die daartoe leidde erbij. En die is gevuld met tragiek.

De verteller uit het lied verhaalt van zijn zus waarmee hij vroeger kussengevechten hield. En dat zij verantwoordelijk was voor de dood van haar moeder (en kat) door het sigaretten roken in bed. En dat ze een schandaal veroorzaakte door een affaire te beginnen met haar gymleraar toen zij 15 jaar was. En die gymleraar veroorzaakte eerst een verlamming bij haar, door huiselijk geweld (hij sloeg haar met een halter) wat vervolgens leidde tot haar dood toen ze 32 jaar oud was.

Closing Time | Concorde

, door

Raymond van het Groenewoud verzuchtte in 1991 in de song Liefde voor Muziek: Zwijg me van de laatste kutband uit Engeland. (‘spreek me liever over Tina Turners onderkant’). Een tekst waar je tegenwoordig de cancelculture-beweging achter je aan kunt krijgen.

Maar toendertijd had hij gelijk natuurlijk. Elke week berichtte de Melody Maker wel over een band die dan de nieuwe Beatles zouden zijn. En elke week waaide er geruchten over het kanaal over weer een nieuwe sensatie. Ach ja, Engeland.

Closing Time | Humming One Of Your Songs

, door

 Ane Brun is een norse Noorse zangeres, tegenwoordig woonachtig in Zweden, het land van ABBA. En meestal heb ik niet zoveel met vrouwelijke singer-songwriters, meisje-met-gitaar, een enkel liedje gaat meestal wel, maar een hele cd, meestal niet. Dat ik dan wel door deze licht melancholieke song van Ane Brun gegrepen wordt komt denk ik dat haar manier van zingen en het gitaarspel, me doen denken aan Nick Drake. Ik heb zelfs even gedacht, toen ik de lyrics las, dat ze verwijst naar een song van Nick Drake:

Closing Time | Break The Chain

, door

Wat leuk, wie zijn dit?
-The Brkn Record.
Die ken ik niet.
-Als je alle linkjes die hieronder staan in een blender zou doen, dan krijg je dit.

The Brkn Record  Jake Ferguson,  The Heliocentrics,  Archie Shepp, Mulatu Astatke, Melvin Van Peebles, Orlando Julius   Architecture of Oppression Part 1 , Arthur Verocai, Ennio Morricone,  Madlib Malcolm Catto  Jermain Jackman, Zara MacFarlane Ugochi Nwaogwugwu; Lee Jasper, Dylema;  Janette Collins MBE , Leroy Logan MBE,  Black Police Association,  Steve McQueen’s Small Axe episode ‘Red, White and Blue’.  The Impressions’ This Is My Country, Irreversible Entanglements  Max Roach We Insist – Freedom Now Suite,  Linton Kwesi Johnson’s Bass Culture.

Closing Time | Ma And Pa

, door

Wat zal het zijn, een jaar of tien geleden, verbleef ik, ergens in Nederland, in de provincie, in een hotel. Ik was daar alleen en ’s avonds dronk ik nog een glas in de hotelbar, ik was de enige gast daar, ik las daar mijn boek, lekker rustig. Maar net toen ik bezig was met mijn laatste bladzijdes en mijn laatste slokjes, passeerde in het trappenhuis een gezelschap van wat oudere heren waarvan een stel een gitaarkoffer droeg. Een van de heren knikte even naar mij, en zette zich aan de bar. ‘Bent u van een band?’ vroeg ik. ‘Ik ben de tourmanager’, zei de gast, ‘en de band is The Fortunes’. ‘Ze hebben net opgetreden?’ vroeg ik. ‘En zijn er nog bandleden bij van de originele bezetting?’ De (Nederlandse) tourmanager maakt een weifelend gebaar en zei: ’Het oudste lid kwam erbij halverwege de jaren negentig. Ach meneer, het is net Ajax: elk jaar een andere opstelling.’

Closing Time | Soccer96

, door

Soccer96 is twee derde van de The Comet Is Coming, de experimentele jazzband die we hier al twee keer eerder in de Closing Time hadden. De zo prominente saxofonist mist, maar eigenlijk mis je die niet op dit album, Dopamine (2021).

Vorige Volgende