De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Eentje van de 7.918 liedjes op de keuzelijst voor de Snob 2000-editie van dit jaar: ‘Confessions’ van jazzband BADBADNOTGOOD met vaste saxofonist Leland Whitty. Misschien niet het meest interessante nummer van het album III (2014), zal een muzieksnob misschien zeggen, maar wél fijn dat we überhaupt op BADBADNOTGOOD kunnen stemmen.
Klimaatverandering, stikstofcrisis, er zal toch iets moeten gebeuren. Er is geen plan B. En dan (Y Después) rest alleen de woestijn.
De Spaanse dichter Federico García Lorca zette dat korter en poëtischer op papier. Louis Andriessen (vorig jaar overleden) componeerde er een krachtig stuk muziek bij. Orkest De Ereprijs voerde het uit in een elftal versies (2020), telkens met andere zangstemmen.
U zag en hoorde hierboven ook het muziektheaterduo Des Filles: Anne Freriks en Robin Kuiper.
U kijkt en luistert n aar ‘No Help For That’ van het trio BLIK. Zang: Annelie Koning, bas: Luc Ex, drums: Tristan Renfrow.
BLIK is een van de vele projecten van de onvermoeibare Luc Ex (a.k.a. Luc Klaasen), die we kennen we van de jaren dat hij bassist was bij het roemruchte The Ex.
Eerder kon u in onze Closing Time al genieten van een ander project van Luc Ex en wel het Amsterdam Merz Koor.
Het is wat wel ‘ns de Engelse ziekte wordt genoemd: als wij de Engelse wijze van schrijven over zouden nemen. Niet de woorden aan elkaar, maar los. Dus geen Wintertime blues , maar ook: winter, time en blues. Hoedanook, die blues heeft Michael Tomlinson tot in z’n shoes, want dat rijmt.
Toen ik dit filmpje beluisterde op youtube, sprong die aan het eind verder naar het volgende nummer van MF Tomlinson: Cloud. En dat heb ik ook helemaal beluisterd, want wat heeft Michael een prettige bariton, en wat brengt hij het rustig en verzorgd.
Saint Abdullah zijn twee Iraans-Noord-Amerikaanse broers die met hun muziek verschillende werelden bij elkaar willen brengen en daarbij ook nog eens de experimentele muziekhoek induiken met field recordings en veel digitale effecten. Dat leidt niet per se tot makkelijk luisterbare liedjes – hun laatste album Patience Of A Traitor, dat ze samen met producer Eomac maakte, gaat alle kanten op waarbij soms ritme of melodie ver te zoeken is, maar ik bleef toch luisteren omdat je tussendoor toch regelmatig verrast wordt met iets dat pleasing is (ik vermijd het woord ‘goed’ of ‘lekker’ hier). Het nummer ‘Chafing Dish’ is dus niet representatief voor het album.
Elvis Perkins is een singersongwriter die in februari 2007 zijn debuutalbum uitbracht. Het openingsnummer van die plaat is While You Were Sleeping.
Daarna ging de carriere van Elvis Perkins door. Hij schreef nog meer liedjes, liet zijn baard staan, bracht een nieuwe elpee uit, liet zijn haar groeien, ging op tournee naar Euopa, knipte zijn haar weer kort, schoor zijn baard weer af, maar een mooier liedje dan While You Were Sleeping, heeft hij nooit meer gemaakt.
Kijk! Zo een mooie en interessante (en helemaal niet cringe, in het jargon van tegenwoordig) album cover, daar wordt de aandacht natuurlijk gelijk mee getrokken. En nu gaan jullie allemaal die rode knop met dat pijltje aantikken, omdat jullie nieuwsgierig zijn geworden naar wat daar achter zit! En dat is volkomen terecht, want het antwoord is: goede muziek, dat zit er achter! Om een tipje van de lijkwade op te lichten, het gaat om oude, traditionele, door het occulte geïnspireerde heavy metal, uit de jaren tachtig. Hadden jullie natuurlijk nooit gedacht, op basis van dat plaatje. Anyways, Stormwitch dus, met Ravenlord, een nummer dat in een ver verleden nog gecoverd is door Hammerfall.
Als je denkt, wat klinkt dit jaren ’90: dat kan wel kloppen. μ-Ziq (spreek uit ‘music’) begon als duo in 1992, Mike Paradinas ging vanaf 1993 in z’n eentje verder. Zijn muziek werd bekend in de tijd dat Aphex Twin bekend werd, en net als Aphex Twin maakt μ-Ziq IDM, vaak gemixt met drum ‘n’ bass, wat dan weer leidde tot het subgenre drill ‘n’ bass, wat minder dansbaar is (want in tegenstelling tot de naam doet vermoeden is ‘intelligent dance music’ vaak niet dansbaar). μ-Ziq maakt nog altijd zijn old-schoolmuziek, het nummer ‘Green Chaos’ staat op het deze week uitgebrachte album Hello uit.
Tja, zoals ik gister al zei, er zijn meer liedjes over die Grote Boze Wolf. Maar als je die van gister en die vandaag na elkaar luistert… eh… dan lijken ze toch wel een beetje op elkaar. Zoveel dat je je bijna af gaat vragen of de heren van Green Jello (later Green Jelly wegens copyright-gezeur) ‘em ook kende. Maar hoe dan ook, ze hebben er een leuk poppenfilmpje bij in elkaar geknutseld, inclusief stichtelijke boodschap op het eind.
Mhh, die CT van vorige week, over de grote boze wolf, die deed me er aan denken dat er meer liedjes waren, met dat thema. Zoals Mucky Pup, die eind jaren 80 er een liedje over hadden. Best aardig,
Mimi Parker, een helft van de band Low, is op 55-jarige leeftijd overleden aan eierstokkanker. Low werd bekend om hun ingetogen indierock, ook wel ‘slowcore’ genoemd, met de meerstemmige zang van Parker en haar partner Alan Sparhawk als kenmerkend element. Parker en Sparhawk kenden elkaar vanaf de basisschool, trouwden en vormden sinds 1993 de band Low – zij deed zang en drum, hij deed zang en gitaar, de muziek en teksten schreven ze samen – met een steeds wisselende bassist. In 1994 verscheen hun eerste album I Could Live In Hope. Op hun laatste twee albums, waarmee ze meer mainstream bekendheid kregen, verwerkten ze meer elektronische en digitale effecten. ‘Hey’ staat op hun dertiende en laatste album Hey What (2021) dat ze voor het eerst samen maakten.
Ach… ik lees net dat Tristania uit elkaar is. Dat stemt me wat droevig. Hoewel ze daarna nooit helemaal zijn doorgebroken, hebben ze met Beyond the Veil wel één van de beste platen, zo niet de allerbeste plaat, afgeleverd in het ADMWEDGWAMHV- genre.* Het heeft alles: koren, niet twee (de traditionele ‘beauty & the beast’) zangers maar zelfs drie, prachtige melodieën maar ook intense agressie. Hoe goed andere bands in dit genre ook zijn, veelal overigens van eigen bodem: dit album draagt de kroon.