De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Dit is geen cliché, maar een tsuanmi aan clichés. Charlotte Adigéry en Bolis Pupul dreunen de een na de ander op.
Hoeveel clichés herkent u?
Op Australian Frog Calls hoor je precies dat: de roep van Australische kikkers, en meer specifiek de roep van 43 soorten die met uitsterven worden bedreigd. Songs of Disappearance maakt met dit nummer en bijbehorend album de diversiteit van deze soorten direct hoorbaar en benadrukt wat er op het spel staat als we geen actie ondernemen. De Australische kikkers worden in hun voortbestaan bedreigd door habitatverlies, ziektes en klimaatverandering.
Protestsongs. Lastig onderwerp voor mij. Waarom? Niet omdat ik niet van het protest ben. Of niet omdat ik me zelden opwind over iets, of kwaad maak of me ergens aan erger, of mijn tanden knars over een irritant personage (hetzij privé, hetzij anderszins), nee, ik ben het er ook vaak niet mee eens. En Poetin moet gewoon dood natuurlijk en alle auto’s moeten vanaf morgen op pindakaas rijden, en die sukkels die hun McDonalds verpakkingstroep in de berm flikkeren mogen natuurlijk een gevoelig bedragje overmaken als ze betrapt worden – maar. Op de een of andere manier is het uiting geven van het onbehagen tegen deze wantoestanden middels een liedje, altijd, bij mij tenminste, een heikel punt.
De film Yesterday (2019; momenteel op Netflix) oogt als een simpele feel-good movie. De hele wereld blijkt de Beatles te zijn vergeten, op één B-artiest na, gespeeld door Himesh Patel. Die plagieert de Fab Four en lijkt een geweldige carrière te gaan krijgen.
De film loopt desondanks goed af. De held sluit het meisje in zijn armen.
Fin.
Een onderhoudende film zonder veel pretenties, denk je, en dat is ook zo. Maar ergens zegt iemand terloops dat de wereld zonder de Beatles minder mooi zou zijn. “A world without the Beatles is a world that’s infinitely worse.”
Wat een fantastische timing! Net nu we bij Sargasso begonnen zijn met onze Closing Time-serie over klimaat, droppen de Australische muzikale genieën van Ne Obliviscaris een nieuw nummer, van hun aankomende album, over, u raadt het al. Ze kunnen dat zelf veel beter zeggen dan dat ik dat kan:
Equus’ is dedicated to the lives lost during the lethal brush fires that scarred Australia in 2019-2020. Alongside the people who died or were affected, many millions, if not billions, of animals were killed or displaced from their natural habitats, the enormity of this is something that will never be forgotten, and should not be ignored. It is also a warning that the world we live in is changing from the damage we as a species have contributed to. Within this video, the dancer represents a scorched Mother Earth, from horror to humanity, ever in tune with the heart and flow of the song (and world), and ultimately aware of the inevitable and ever growing destructive cycle we are in.
Mensen vragen me wel ‘ns, M&M, simpel en geniaal, kan dat samengaan?’ En dan antwoord ik: ‘Zeker, luister maar ‘ns naar Electricity van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Een puntig, aanstekelijk elektropop-niemendalletje, lijkt het, totdat je die tekst, uit 1979, leest.’
Andy McCluskey and Paul Humphreys schreven dit nummer toen ze 16 jaar oud waren. Toen wisten ze al: zonne-energie is de toekomst.
Our one source of energy
The ultimate discovery
Electric blue for me
Never more to be freeElectricity
Nuclear and HEP*
Come fuels from the sea
Wasted electricityOur one source energy
ElectricityAll we need is to learn to save
And if a man would throw awayIt doesn’t change the city cost
The alternative is only one
The final source of energy
Solar electricityElectricity
Electricity
Electricity
Electricity
Electricity
Als Schoolgirl was ik fan van Steve Forbert. In het kader van de serie Moeder Aarde hier op Sargasso- Closing Time heb ik van hem The Oil Song opgediept.
Steve zingt hier, in 1980, over vier olierampen:
In de jaren ’90 wisten we – wetenschappers, politici, Big Oil – het allang: de aarde warmt op en dat komt door de mens. In 1992 werden tijdens de Rio Earth Summit afspraken gemaakt voor de klimaatconferenties, de eerste COP was in 1995 in Berlijn. In 1998 maakte duo 4hero samen met spoken word-artiest Ursula Rucker het nummer ‘Loveless’ waarin de sterren elkaar het verhaal van “my sister afar”, moeder aarde, vertellen.
In het kader van “de wereld vergaat er niet langzamer van, maar wellicht helpt het ons copen”, vanavond Kelly Lee Owens die met het nummer ‘Melt!’ moeder aarde naar de club brengt. Je hoort samples van gletsjerijs en schaatsen met daaronder een stevige technobeat, waarmee ze een organisch hard geluid wilde laten horen: “I felt those were great representations of what’s happening in the world, that every moment you’re breathing and sleeping, this is taking place.”
Spirit is in de Closing Times al een keer eerder voorbij gekomen, dat betrof toen een jeugdherinnering, een mooie. Nu dus Spirit klimaat-gerelaleerd. Maar het kan verkeren, nu gaat het over de opwarming van de aarde en hoe we kunnen afspreken om die maar anderhalve graad te laten zijn, als het lukt, toen, Nature’s Way is uit 1978, was een temperatuurdaling (amerika) juist het schrikbeeld, we zouden doodvriezen.
De zang en de gitaar zijn van Randy California.
Zijn stiefvader, Ed Cassidy is op drums.
Het klimaat en het milieu gaan naar de klote. U weet het, wij weten het, Boudewijn de Groot weet het… Steeph, die ruim 12 jaar temperatuurgemiddelden bij elkaar veegde, weet het. En ook heel veel artiesten weten het. De ellende waar we als mensheid onszelf en onze planeet in aan het storten zijn, is dankbaar onderwerp van het lied. Wellicht niet zo dankbaar als de liefde, of drugs, maar toch. Wij nemen jullie de komende weken(?) mee, in wat artiesten te melden hebben over de nakende rampspoed. De wereld vergaat er niet langzamer van, maar wellicht helpt het ons copen.
Als rechtgeaard Trekkie ben ik ook groot fan van The Orville. Sterker nog, stiekem vind ik die leuker dan alle Star Trek-series die nu draaien; Discovery, Picard, Lower Decks en Prodigy (die laatste 2 zijn animaties en ook aanraders als je géén Trekkie bent, vooral Lower Decks is erg lollig. Prodigy richt zich wat meer op de kiddies). Of nou, het ik word er in elk geval net zo enthousiast van. Jammer genoeg is het laatste seizoen alweer een tijdje geleden, en ik geloof dat het nog niet zeker is of er een nieuwe komt. Al vermoed ik van wel, want de fan-talk is immens.