Bizar apparaat op Amazon.com
Check ook: Customers who bought items like this also bought…
De tekenen waren er al een tijdje. In augustus vorig jaar loste Rusland de laatste buitenlandse schulden af. Ook liep de defensiebegroting de afgelopen jaren flink op. Sinds 2004 nam het budget met ruim 150% toe. Rusland is terug en wil weer meespelen op het wereldtoneel. En dat laat het weten ook. Recentelijk testten ze een intercontinentale raket, en dreigde een Russische generaal Tsjechië en Polen met een raketaanval als ze in zouden stemmen met de installatie van een Amerikaans raketschild. En nu doet Poetin er nog een schepje bovenop. Hij dreigt dat als wij een raketschild in gebruik nemen, hij weer raketten op Europa zal gaan richten. Dus, wij bouwen een raketafweersysteem en als wraak richt Poetin raketten op Europa, terwijl dat eerder volgens hem niet het geval was. Hij vindt het afweersysteem blijkbaar bedreigend? Dit alles wordt bekostigd door de toenemende olieopbrengsten van Rusland. Het land is inmiddels de tweede exporteur van olie, en ziet de nabije toekomst met vertrouwen tegemoet. Wordt het voor ons niet eens tijd om flink bang te worden?
Check ook: Customers who bought items like this also bought…
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Foto’s: Jeroen Daniël Leonhard
Warner van Wely was in 1975 één van de oprichters van de Dogtroep, als reactie op het, in zijn ogen saaie en weinig vernieuwende theater. Het betekende een vernieuwing in de theaters die vaak op aparte locaties werden gehouden, waarbij nauwelijks gebruik werd gemaakt van tekst, maar veelal met beeld, geluid, mime en attributen van elke specifieke locatie werd gewerkt. In 1989 trok van Wely zich terug uit de Dogtroep om zich weer meer op kleinschaligere projecten te kunnen gaan richten. Daartoe richtte hij het straattheatergezelschap Warner & Consorten op.
Het gezelschap bestaat uit spelers/bouwers/beeldhouwers/dansers. Het team van Warner & Consorten bedenkt en bouwt haar eigen sculpturen die tijdens de voorstellingen worden gebruikt en breit daar dan een verhaal omheen. Veel van de performances ontstaan al improviserend waardoor het team jaarlijks aan de hand van de aanwezige materialen en de gegeven locatie een verhaallijn opzet. Een aantal voorstellingen staan echter min of meer al vast en deze keren jaarlijks terug op verschillende festivals in het land. Het kan dus zomaar gebeuren dat u deze zomer Guerilla of Clockwork nog te zien krijgt.
Op zondag 27 mei traden Warner & Consorten op in het Amsterdamse Westerpark met eerstgenoemde voorstelling. Het werd vanaf het begin meteen duidelijk dat Warner & Consorten het best gedijt op dit soort buitenlocaties; aan het begin van het seizoen speelt men een aantal keren in de theaters en daar blijkt dan ook dat de beperkte ruimte van gebouwen niet echt aan hen besteed is. Het is ook logisch; Warner & Consorten maakt graag grootse sculpturen die het liefst hoog de lucht in gaan en waar komen deze beter tot hun recht dan in de openbare ruimte? Bij Guerilla bijvoorbeeld, werkt men met lantaarnpalen die omgezet zijn tot stellages waarin geklommen en waaruit gezweefd wordt.
Proloog, scène 37
Aan de leestafel in café Scheltema.
De oudste NRC-abonnee: Het is een logische straf. Als je kijkt naar de ernst van de misdrijven, is het logisch dat hij de maximumstraf krijgt. Er wordt recht gedaan over datgene wat hij heeft gedaan. Het is een zwaar oordeel, maar hij heeft het er zelf naar gemaakt. Hij is onder humane condities berecht en gevangen gehouden.
De een-na-oudste NRC-abonnee: Natuurlijk verdient hij het zwaar te worden gestraft…
De oudste NRC-abonnee: Oog om oog, tand om tand. Het past bij de schrikdaden die hij wilde plegen, bij het schrikbewind dat hij wilde vestigen.
De een-na-oudste NRC-abonnee: Zeg, over wie heeft u het eigenlijk?
De oudste NRC-abonnee: Over die kwajongen…
De een-na-oudste NRC-abonnee: Saddam H…
De oudste NRC-abonnee: Nee, kom, die snotaap… Samir A.!
(changement.)
Proloog, scène 38
Een rustige, om niet te zeggen doodstille werkkamer in het Instituut voor Migratie en Etnische Studies van de Universiteit van Amsterdam. Twee mensen zitten tegenover elkaar achter computerbeeldschermen, een mannelijke hoofdonderzoeker en een vrouwelijke junior-onderzoeker. Een baliemedewerker van Noord-Afrikaanse afkomst komt de post brengen.
Eerste onderzoeker: Hé poppelepee, een brief van de AIVD.
Tweede onderzoeker: Voor ons?
Eerste onderzoeker: Nee, voor Maurice de Hond. Natuurlijk voor ons.
Tweede onderzoeker: Sorry hoor …
Eerste onderzoeker (snijdt met een vouwbeen de envelop open, haalt de brief eruit en leest hem, daarbij geluiden mompelend): Blablabla …. hm… hm … nee hè …. Dat is toch werkelijk hondsbrutaal. Alsof ze dat zelf niet kunnen! … De Inlichtendienst wil inlichtingen!
Tweede onderzoeker: Van ons?
Eerste onderzoeker: Nee, van de firma Blokker. Natuurlijk van ons!
Tweede onderzoeker: Sorry hoor …
Eerste onderzoeker: Ze willen meekijken met ons onderzoek naar de radicalisering van jonge moslims, want ze zijn erachter gekomen dat wij contact hebben met twee mensen die voor ons in alle openheid aanwezig zijn bij een soort Hofstadgroep. Daarin lopen twaalf of dertien man rond die door de AIVD al een tijdje in de gaten worden gehouden, en ze zien dat er ineens twee bij zijn gekomen. Ze vragen zich af of het ook radicale moslims zijn. Zou je er ook niet van radicaliseren?
Tweede onderzoeker: Wie, wij?
Eerste onderzoeker: Nee, de AIVD! Zij natuurlijk!
Tweede onderzoeker: Sorry hoor …
(changement.)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Checks and balances? Nergens voor nodig.
“Ik ben de enige echt democraat ter wereld. […] Sinds de dood van Mahatma Gandhi, heb ik niemand meer om mee te praten”
Vladimir “mr. democratie” Poetin heeft het moeilijk.
Paris Hilton achter de tralies
Zal ze er wat van leren?