De kwestie-Ritzen
De zaterdagcolumn van Felix Rottenberg uit de papieren editie van het Parool verschijnt iedere zondag, maandag of dinsdag op Sargasso.
Minister Ronald Plasterk heeft zijn eerste extra bonus verdiend. Drie maal hulde voor zijn heldere veroordeling van de ladelichter Jo Ritzen. Ongelofelijk dat zo’n verstrooide professor na een avontuurtje bij de Wereldbank de aanvaarding van een topbaan – bestuursvoorzitter van de Universiteit Maastricht – heeft laten afhangen van een eenmalige premie, een startgeld van bijna drie ton.
Inderdaad, er zijn ernstiger zaken die opwinding rechtvaardigen, maar dit mag niet zonder gevolgen blijven. Wie een vaste functie in loondienst ambieert bij een publieke instelling die voor een groot deel met belastinggeld wordt gefinancierd, kan zich niet permitteren te doen alsof hij met een marktorganisatie onderhandelt.
De kwestie-Ritzen is ronduit belachelijk. De voorzitter van het toezichtorgaan van de universiteit vond de bindingspremie voor Ritzen nuttig en noodzakelijk. Het is te zot voor woorden; docenten, secretaresses en de gewone hoogleraren kennen dit voorrecht niet. Als een raad van toezicht niet optreedt tegen deze manier van onderhandelen, moet hij door de minister van zijn taak worden ontheven. De dames en heren toezichthouders hadden meneer Ritzen in 2003 meteen duidelijk moeten maken dat dit soort idiote verlangens ook niet door het bedrijfsleven worden gehonoreerd.
De inmiddels dodelijk saaie Spencer Tunick: wereldberoemd om zijn foto’s van groepen naakte mensen liet zich afgelopen weekeinde inhuren door Greenpeace. Ongeveer 600 naakte vrijwilligers poseerden liggend op een Zwitserse gletsjer voor de kunstenaar Tunick. 