Superhelden en sjlemielen

De term graphic novel werd voor het eerst geïntroduceerd door Will Eisner (1917, New York - 2005, Fort Lauderdale), nadat deze ooit was bedacht door Jim Steranko (uit de stal van Marvel Comics). Eisner maakte in de jaren veertig furore met The Spirit, een wekelijkse acht pagina's tellende krantenpagina waarin hij de avonturen schetste van de overleden Denny Colt die vanuit zijn eigen graf de misdaad bestreed en tegelijkertijd het prototype van een anti-held was. De strip was dermate populair dat de wekelijkse oplage opliep naar vijf miljoen en Eisner een studio kon oprichten die als broedplaats gold voor nieuw tekentalent. In 1952 hield hij het echter plotseling voor gezien met the Spirit en legde hij zich toe op het maken van voorlichtingsgidsen voor het Amerikaanse leger. Maar Eisner wilde meer; hij wilde een schrijver zijn die in beelden schrijft, verhalen vertellen waarbij hij zijn tekeningen als ondersteuning kon gebruiken. Geïnspireerd door de nieuwe tekenstijl van Robert Crumb begon hij begin jaren zeventig aan A contract with god (1978), het verhaal over een man wiens dochter jong sterft en die zijn god min of meer ter verantwoording roept omdat hij het contract dat hij met goede mensen had afgesloten, had verbroken. De man breekt met zijn religie maar zal er weer naar terugkeren aan het eind van zijn leven omdat volgens Eisner elke stervende uiteindelijk terug zal keren naar zijn religie omdat dat de enig overgebleven strohalm is. Het was het begin van een reeks succesvolle beeldromans die verder nog zou bestaan uit the Dreamer (1986), The building (1987), To the heart of the storm (1991) en Fagin the jew (2003). Omdat Eisner een tijd uit de roulatie was geweest gebruikte hij voor zijn nieuwe creatie niet het woord comic, dat toen gangbaar was, maar graphic novel. Het verschil zit hem volgens hem in de structuur die veel meer weg heeft van een film (storyboard) of een toneelstuk en daarmee werd Eisner de wegbereider van de tekenkunst want tekenen werd daarvoor als een gewone baan gezien. Eisner wordt bijna altijd als inspiratiebron genoemd en in Nederland begint uitgeverij Podium zelfs het eerste getekende literaire tijdschrift dat zijn naam draagt. In de herfst zal het eerste blad verschijnen. Het is daarom ook niet zo gek dat een groot deel van de tentoonstelling Superhelden en sjlemielen die nu in het joods Historisch Museum te zien is, veel aandacht besteed aan het werk van Eisner.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Laten we Ebenezer Wientjes exporteren

De standpunten van de heer Wilders zijn niet de mijne en de film Fitna vind ik simplistische propaganda. Maar meneer Wilders is wel een Nederlander en een parlementariër bovendien.
In de afgelopen weken heb ik al regelmatig braakneigingen gehad bij de uitlatingen van dit christenkabinet. Naastenliefde is er kennelijk alleen voor die mensen wiens mening je deelt. Maar de kabinetsuitingen zaten nog alleen maar in de categorie “opgeheven vingertje” en bangmakerij.

Vandaag echter lees ik het volgende:
“Als Arabische landen Nederlandse producten gaan boycotten vanwege de anti-islamfilm van Kamerlid Geert Wilders, wil werkgeversorganisatie VNO-NCW onderzoeken of de economische schade op hem te verhalen is.”
Dit bij monde van Bernard Wientjes, de voorzitter.
En toen werd het me even teveel. Het heeft me vier uur gekost om voldoende af te koelen om het volgende op te schrijven.

Waar haalt die minkukel van een Wientjes het lef vandaan om überhaupt dat voorstel serieus te overwegen, laat staan daar publiekelijk mee te schermen. Hebben we verdomme al die eeuwen hard gewerkt om van Nederland een beschaafd, democratisch en open land te maken waarin de vrijheid van meningsuiting zelfs in de grondwet verankert zit, gaat die nono proberen een parlementariër financieel te straffen voor wat zijn goed recht is????? Is hij nu helemaal van de pot gerukt. Zijn nou werkelijk die paar centjes van die grote bedrijven belangrijker dan alle waarden die wij hier in dit land te vuur en te zwaard hebben proberen te verdedigen? Is het belang van de werkgevers nou echt zo allesoverheersend dat hij door die dagelijkse waan niet meer kan zien wat belangrijk is en wat er voor gezorgd heeft dat ook hij in vrijheid kan leven? Is het echt zo’n krentenkakker dat hij alleen maar aan centjes denkt en daarmee alle andere belangen gewoon de Noordzee in schuift?
Nou, dan stel ik bij deze voor dat de heer Wientjes geëxporteerd wordt naar Rusland of zo. Zo’n staat waar de belangen van een elite ver boven de rest gaan. Kan hij ook lekker indirect meewerken aan het vermoorden van journalisten of het opsluiten van mensen met een eigen mening.
Eigenlijk zou de heer Wientjes per direct zijn post als voorzitter moeten neerleggen en eens een jaartje in een christelijk klooster retraite nemen om tot bezinning te komen.
Ik mag het dan wel niet met de heer Wilders eens zijn, maar zijn recht om in alle vrijheid films te maken en zijn mening te verkondigen, die is me heilig.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het doorredeneren van dit debiele standpunt. Is de redactie van Sargasso straks financieel aansprakelijk omdat we ergens onze mening over gegeven hebben waardoor mensen producten links laten liggen? Het zou toch te grof voor woorden zijn.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Buitenlanders schuldig aan stijging topinkomens

Monopoly (Foto: Flickr/DavidDmuir)

Afgelopen weekend was het weer raak: de topinkomens lagen onder vuur. De loonstijging in 2007 bedroeg een, je mag wel zeggen stevige, 23%. Daar is vast van alles over te zeggen en dat zal ongetwijfeld ook gebeuren. Veel belangrijker dan de jaarlijkse verandering is echter de langjarige trend. Met behulp van de speciale Volkskrant-site over de topsalarissen is op dat gebied interessante data beschikbaar, die na wat rekenwerk leiden tot een nog interessantere conclusie: het is vooral de schuld van de buitenlanders.

Beloningen voor buitenlanders stijgen harder
Waar gaat het om? Het blijkt dat tussen 1996 en 2006 de beloning van een bestuursvoorzitter van 0,82 naar 2,32 miljoen euro is gestegen. Er blijkt echter ook een groot verschil in beloning te bestaan tussen buitenlandse bestuursvoorzitters en Nederlandse bestuursvoorzitters en dat verschil groeit. Was het verschil in 1996 een kleine 21%, in 2006 verdient een buitenlandse voorzitter gemiddeld maar liefst 41% meer dan zijn Nederlandse collega. Die 41% verschil komt neer op 0,79 miljoen euro, ofwel bijna gelijk aan een gemiddeld voorzittersalaris van een decennium eerder. Daarnaast is ook het aandeel buitenlandse bestuurders sterk toegenomen: vormden zij in 1996 maar een kwart van de bestuurders, in 2006 was dat al bijna de helft. Een toenemend aandeel buitenlandse bestuurders, gecombineerd met een groeiend inkomensverschil tussen Nederlandse en buitenlandse bestuursvoorzitters betekent in ieder geval dat de inkomensstijging van de afgelopen jaren in sterke mate in buitenlandse zakken is verdwenen. Zeker als je dit even in een grafiekje (pdf) uitzet, zie je goed hoe sterk dit effect is.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende