"Ik trek definitief een streep door privatisering. Weg ermee! Waarom? Omdat de maatschappelijke functie van Schiphol daarmee niet gediend is. We hebben nu de overheid als grootste aandeelhouder. Die is heel stabiel en ondersteunt ook primair onze maatschappelijke functie. Een beursgang was ook erg tegen de zin van onze belangrijkste klanten, de luchtvaartmaatschappijen. Dus niet naar de beurs gaan, levert intern ook veel meer rust op." Dat was wel even een verrassing bij het opslaan van de Volkskrant vanochtend. De nieuwe Schipholbaas Jos Nijhuis ziet niets in privatisering van de luchthaven. Dat is namelijk nationale infrastructuur en die moet je niet aan de kapitalistische horden overlaten. Hij heeft natuurlijk gelijk. Nationale infrastructuur, helemaal als er sprake is van een monopolist, moet bezit van de gemeenschap blijven (overigens is Schiphol al deels eigendom van de Franse staat). Tegelijkertijd houdt Nijhuis echter wel belangstelling voor andermans nationale infrastructuur. Hij zou bijvoorbeeld best het vliegveld van Beijing willen hebben, en Schiphol houdt belangen in de vliegvelden van Parijs en New York. Daarmee kan de luchthaven allicht een trend zetten: ook Nederlandse staatsbedrijven gaan proberen in het buitenland strategische belangen te verwerven, waar tot nu toe vooral buitenlandse staatbedrijven in Nederland shoppen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Thomas Baekdal heeft een een grafiek met toelichting (Where is Everyone?) gepubliceerd van de media verschuivingen in de laatste 210 jaar en doet meteen een poging om toekomstige trends te voorspellen. Altijd een linke hobby natuurlijk aangezien je alleen kunt opnemen wat je al kent. Die grote doorbraak van over 3 jaar staat er nog niet bij, en het valt te betwijfelen of de traditionele nieuwsmedia al binnen 5 jaar het loodje zullen leggen. Baekdal is een optimist als Jeff Jarvis waar het gaat om de toekomst van social media: alles zal goed komen en iedereen heeft straks een gepersonaliseerde nieuwsstroom.
Wat opvalt in zijn grafiek is de (schijnbaar) onvermijdelijke teloorgang van media ten koste van de volgende generatie. Wellicht zijn de ontwikkelingen waar Andrew Keen zich zorgen over maakt onderdeel van een vast patroon dat nu pas zichtbaar wordt.
Voor 2007 (social networking wordt gemeengoed) schreef Baekdal een zinnetje dat me bijbleef: “The blogs also started to get in trouble. Just as TV had eliminated radio (because it was better and richer way to give people LIVE information) so are social networks eliminating blogs. A social profile is a more active way for people to share what they care about. Social networks are simply the best tool for the job, and the blogs could not keep up.”
Het was alweer zo’n tien, vijftien jaar geleden dat ik ze voor het laatst had gezien en daardoor ging ik lichtelijk gespannen naar het concert van mijn oude helden van Shellac die afgelopen donderdag in Paradiso stonden. Het gevaar van helden die op leeftijd beginnen te raken, is natuurlijk dat ze ondertussen van hun voetstuk beginnen te vallen of dat het enorm tegenvalt ten opzichte van de laatste keer dat je ze gezien hebt. Maar gelukkig heeft Shellac zijn dwarsheid altijd bewaard; de band is meer een hobby-project en concerten geven ze vooral om de dagelijkse sleur te doorbreken en andere steden te kunnen zien. In hun zeventienjarige bestaan hebben ze slechts vier albums en zeven singles/EP’s uitgebracht. Het is waarschijnlijk het geheim waardoor ze het zo lang met elkaar uit kunnen houden…
Eigenlijk draait het bij Shellac vooral om zanger/gitarist Stevge Albini, zonder daarmee bassist Bob Weston en drummer Todd Trainer tekort te willen doen. Steve Albini heeft nu eenmaal een grote naam opgebouwd in de legendarische band Big Black die bekend stond om zijn snoeiharde geluid en scherpe teksten. Later deed hij dat nog even kort met Rapeman en vanaf 1992 in de huidige formatie met Shellac. In Shellac is hij wat milder van toon geworden en heeft de noise plaats gemaakt voor minimalistische rock zoals ze het zelf noemen. Vanaf begin jaren tachtig heeft hij zijn eigen albums ge-engineerd (hij heeft een hekel aan de term produceren) en later is hij dat ook voor andere bands gaan doen waaronder Nirvana, The Breeders, The Jesus Lizard en de Pixies. Anno nu is Albini een veelgevraagd engineer geworden dankzij de simpele benadering dat hij bands in een keer opneemt om zo het live-geluid zo dicht mogelijk te benaderen. De kennis die hij in het geluidswerk heeft opgedaan, heeft geleid tot een voorliefde voor een zeldzame Travis Bean gitaar, waarbij de halzen uit aluminium bestaan in plaats van hout en het geluid metalig wordt. De metalige loopjes/riffjes van Albini samen met de stugge drums van Trainer en de voortstuwende basloopjes van Weston zorgen al vanaf het begin voor het kenmerkende geluid van Shellac.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“My sense is that we are now working towards something in the fall.. ..It will be serious. It will be substantive, and it will happen.” (Guardian)
Bill Chandler, directeur van het Energie & Klimaat programma van de Carnegie Endowment denktank, was de trekker achter geheime klimaatbesprekingen tussen China en de VS. In de zomer van 2008, terwijl Kyoto-basher George W. Bush nog in het Witte Huis zat, spraken Amerikaanse en Chinese functionarissen in een hotel naast de Chinese Muur al met elkaar over hoe uit de impasse te komen en stappen te zetten naar serieuze emmissie reducties. Inmiddels in het tijdperk van Barack Obama komen beide partijen nu naar buiten met de aankondiging dat er deze herfst een Chinees-Amerikaans klimaatplan komt dat voorziet in 20% reductie (basisjaar onbekend?), samenwerking op energie-efficiëntie én deelname aan het komende Kopenhagen klimaatakkoord. In de comments is alle ruimte voor uw humorvolle cynisme en gezonde wantrouwen, maar niet voordat ik hier nog even stel dat dit best bijzondere stappen zijn voor de twee grootste vervuilers ter wereld.
Die van het geschifte soort
Rijkman Groenink maakt comeback
“Maar de pijn over de teloorgang van ABN Amro zal nooit verdwijnen. Het is heel moeilijk om mee te leven.”
Gelukkig nog wel een relativering aan het eind… Anders gaan die gelovigen zo buiten hun schoenen lopen…
Gül gedaagd voor verduistering
Echte oplichter of de wraak van de generaals?
Lezersservice: reaguurplek bij poll meest vervelende maatschappelijke discussies
