"Smurfen. Ze zijn racistisch, totalitair en seksistisch". De Franse schrijver Antoine Buéno publiceert in juni het boek Le Petit Livre Bleu, waarin de auteur een serieuze sociologische studie doet naar de Smurfen en hun land 'ergens hier ver vandaan, waar paddenstoelenhuisjes staan'. De conclusies in het kleine blauwe boekje zijn hard: de Smurfen maatschappij is een totalitaire utopie doordrenkt van stalinisme en nazisme' (Volkskrant). Ook zijn de Smurfen volgens Buéno seksistisch: Smurfin is de enige vrouw én zijn er duidelijke verwijzingen naar antisemitisme (Gargamel heeft een joods uiterlijk) en racisme (zie: Zwarte Smurfen) in de populaire kinderserie. Totalitair, utopisch, nazistisch? Over welke politieke beweging hebben we dat vaker gehoord? Precies: de Partij voor Verraad aan de Vrijheid (PVV). Hoog tijd dus om de PVV langs de blauwe meetlat te leggen: hoe groot zijn de overeenkomsten tussen PVV'ers en Smurfen? Sargasso zou JOOP niet zijn als we ons Onwetenschappelijk Bureau deze ochtend niet direct een Quick & Dirty Scan lieten smurfen op dit dilemma. Onze onderzoekers kwamen tot de volgende conclusies: Grote Smurf - Geert Wilders Beiden zijn zeer autoritair en paternalistisch. Alle twee zijn ze herkenbaar aan een kuif witte haren, bij de een op zijn hoofd bij de ander aan zijn kin. Beiden worden bewaakt: de een door de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging de ander door Potige Smurf. Alle twee hebben onbetwitst de leiding over hun volk, niemand durft aan hun gezag te twijfelen behalve de feitelijk machteloze Hero Brinkman en Moppersmurf.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Eigenlijk is er niet echt een discussie over, Nederland haalt gewoon de Kyoto-doelstellingen. Of beter gezegd, Europa haalt die doelstellingen. Vooral door de handel in emissierechten overigens.
Maar dit is voornamelijk een papieren exercitie. Zegt het wat over de realiteit van alle dag en over ons echte aandeel in de CO2-productie? Niet echt.
Een recent onderzoek maakt heel duidelijk dat er nogal een verschil zit tussen wat wij hier in ons land aan CO2 produceren en hoeveel CO2 er geproduceerd wordt voor onze consumptie.
En met name op dat laatste punt leggen we die last de laatste 20 jaar steeds meer in het buitenland (denk China). En daarmee sussen we ons geweten in slaap. Wij halen onze doelstellingen en wijzen met een vinger naar het vieze vuile China. Dat China zoveel meer CO2 produceert omdat wij graag daar onze goedkope spullen vandaan halen, vergeten we even.
De Nederlandse CO2 productie op eigen bodem is tussen 1990 en 2008 met slechts iets meer dan een procent gestegen. Kijken we echter naar de CO2 die geproduceerd wordt wereldwijd voor onze consumptie, ligt de stijging boven de 5%. Als dat het criterium zou zijn voor Kyoto, hadden we nu een probleem.
Ik behoorde bij die groep naïevelingen die dacht dat met het Lissabon-verdrag de EU één president zou krijgen. Het bleek er één extra te zijn. Want naast president Van Rompuy die de europese toppen voorzit, hebben we nog steeds elk half jaar een nieuwe ‘presidency’ verzorgd door een EU lidstaat (nu Hongarije) en niet te vergeten president Barroso van de Europese Commissie. Dat is voor ons Europeanen al niet te doen, voor het buitenland is het al helemaal een potpourri, zeker als je op internationale fora, zoals de G20, zowel Van Rompuy, Barroso als een handvol Europese regeringsleiders ziet lopen. (En dan laat ik voor de ‘Hoge Vertegenwoordiger’ en de president van de eurolanden maar even buiten beschouwing.) Is dit nu het antwoord op Henry Kissingers beroemde vraag wie je moet bellen als je Europa aan de lijn wilt hebben?
Gelukkig hebben we eurocommissaris Michel Barnier (Interne Markt) nog. Gisteren (Europadag!) gunde hij de toehoorders van de Humboldt universiteit een kijkje in zijn Europese droom waarin één president zowel de Raad als de Commissie voorzit. Deze man of vrouw zou door de EU regeringen worden voorgedragen, en door een ‘congres’ bestaande uit Europees Parlement en nationale parlementariërs worden gekozen. Het zal de Europese democratie ten goede komen: de EU krijgt één ‘gezicht’ en die mogen ‘we’ nog kiezen ook.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Abbiamo fatto il meglio possibile nella peggiore contingenza”, tenendo “i conti pubblici in ordine, salvando i risparmi”
Het is inmiddels normaal dat Berlusconi rechters bij het vuil wil zetten en van linkse politici zegt dat ze zich niet wassen. Maar bovenstaande uitspraak is toch van andere orde. Is tegenwoordig een begrotingstekort tussen de 3 en 5% (boven euronorm) en een staatsschuld boven de 120% van GDP (dubbele van de euronorm) “financieën op orde”
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
