In Connecticut is een nieuwe wapenwet aangenomen, steeds meer senatoren spreken zich uit voor het homohuwelijk, en de luchtmacht probeert seksueel misbruik aan te pakken. In Washington DC lijkt het momentum om iets te doen aan wapenwetgeving weg te ebben, maar de afzonderlijke staten hebben het heft in handen genomen en snel plannen gemaakt. De staat Connecticut heeft vorige week de meest verregaande wetgeving wat betreft wapenvergunningen aangenomen. Een aantal soorten semi-automatische wapens zijn afgeschaft en voortaan zijn background checks verplicht voor alle wapenverkopen. Daarmee loopt de staat waar afgelopen december het drama in Newtown plaatsvond ver voor op de federale wetgeving. Maar andere staten (zoals Ohio, Michigan en Arkansas) hebben het kopen en bezitten van een vuurwapen juist makkelijker gemaakt.
‘Mooi, wanneer gaat de volgende?’,’Jammer dat er niemand inzat ;-)’, ‘Nu de rest’, ‘Ach, in moslimlanden steken ze kerken in de fik…’, ‘Beter een in de brand dan tien in ons land’. En dat zijn maar enkele voorbeelden.
De Facebookpagina ‘Nederland mijn Vaderland’ heeft in twee jaar tijd in totaal meer dan 26.000 likes vergaard.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
ANALYSE - Pssst. Even mannen onder elkaar. Nu de Fifty shades of grey-hype verschrompelt, is het weer onze beurt. Het damesgeneuzel was peanuts vergeleken met wat wij mannen online aan bloot vlees verstouwen. Maar waar kijken we dan naar?
Gisteren vertelden we over het zware vaarwater waar de vaderlandsche porno zich in bevindt. In de stortvloed aan bloot vlees, pakken de grote jongens zoals xHamster, YouPorn de grootste happen uit de markt. Die sites geven wel enige indicatie over wat populair is – meestal staat het rechttoe rechtaan-gebeuren hoog gewaardeerd.
Maar met zo’n enorm aanbod, moet er meer zijn. In 2011 is er een fascinerend boek gepubliceerd over online porno: A billion wicked thoughts. What the world’s largest experiment reveals about human desire.De auteurs, Ogi Ogas en Sai Gaddam, hebben enorme datasets (400 miljoen zoekopdrachten, waarvan 55 miljoen pornografisch) met zoekinformatie gecrunchet en aangevuld met bronnenonderzoek om zo ongefilterd te zien waar al die internetters nu precies naar kijken en waar ze naar zoeken. De resultaten zijn verrassend.
Ze beginnen al goed door de exponentiële groei te schetsen van het porno-aanbod (en iedereen boven de dertig kan dat beamen). ‘In 1991, the year the World Wide Web went online, there were fewer than ninety different adult magazines published in America, and you’d have been hard-pressed to find a newsstand that carried more than a dozen. Just six years later, in 1997, there were about nine hundred pornography sites on the Web. Today, the filtering software CYBERsitter blocks 2.5 million adult Web sites. As the puppets in the Broadway musical Avenue Q sing, “The Internet is for porn.”’ Volgens de onderzoekers is ongeveer vier procent van alle sites erotisch, dan wel pornografisch.
OPINIE - Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Fred Teeven heeft onlangs een wetsvoorstel aangekondigd dat aan gedupeerden van misdrijven het recht geeft om ook iets te zeggen over de aan de dader op te leggen straf. Prima voorstel dat past bij een samenleving van mondige burgers, vindt hoogleraar Jan van Dijk.
De eerste reacties op het voorstel van staatssecretaris Teeven waren afwijzend; de Volkskrant (Peter Giesen, 25 februari 2013) en het NRC Handelsblad (Annemarie Kas, 25 februari 2013; Redactioneel, 1 maart, 2013) bijvoorbeeld betoonden zich uiterst kritisch. De Groningse hoogleraar Nico Kwakman uitte op 26 februari op de website Sociale Vraagstukken zijn bedenkingen. Hoewel het voorstel op politieke steun van een meerderheid in de Tweede Kamer kan rekenen – het was opgenomen in de verkiezingsprogramma’s van PvdA, VVD en SP – is het allerminst zeker of ook de Eerste Kamer ermee zal instemmen. Ik herhaal hier de argumenten die voor invoering van het ongeclausuleerde spreekrecht pleiten en ga in op de aangevoerde bezwaren.
Achterhaald slachtofferbeeld
Sinds enkele jaren hebben gedupeerden het recht om op de zitting van de rechtbank het woord te voeren over de gevolgen van een tegen hen begaan misdrijf. Dat deze regeling niet voldoet, zal bij de behandeling in hoger beroep van de zaak tegen de pedofiele peuterleider Robert M. weer pijnlijk duidelijk worden. De ouders willen, zo blijkt uit interviews, hun woede uiten. Ook willen zij dat aan Robert M. tbs wordt opgelegd zodat hij geen nieuwe slachtoffers meer kan maken. De huidige wettelijke regeling staat dit echter niet toe. Binnen de huidige regeling mogen gedupeerden uitsluitend spreken over wat het misdrijf hen persoonlijk heeft aangedaan. Ze worden door deze beperking in een passieve, zielige slachtofferrol gedwongen. De huidige regeling is gebaseerd op een achterhaald slachtofferbeeld dat niet past in een samenleving van mondige burgers.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
COLUMN - De crisis maakt vele slachtoffers.
Gijs Koekenbier (69) heeft een zwaar leven. De crisis kost hem een klein deel van zijn moddervette pensioen en nu moeten de voormalige manager en zijn vrouw (nooit gewerkt) rondkomen van een povere 4260 euro netto per maand. Hun aanwezigheid bij pianoconcerten in het Concertegebouw zal node worden gemist, want schraalhans is keukenmeester en een treinkaartje kan er niet meer vanaf.
Romeo Dionisi (63) had een zwaar leven. De crisis en de privatisering hebben de prijzen voor eerste levensbehoeften zoals gas en elektra uit de pan doen rijzen, terwijl tegelijkertijd veel ondernemers hun bedrijven moeten sluiten. De metselaar uit Civitanova Marche had geen werk meer sinds eind vorig jaar, toen het bedrijfje waar hij het laatst voor werkte, over de kop ging. Zijn vrouw, Anna Maria Sopranzi (68), kreeg een pensioentje van 500 euro netto per maand. Allebei een leven lang gesappeld, en allebei te trots om aan de sociale dienst om hulp te vragen. Eergisteren pleegden de twee zelfmoord. De broer van Anna Maria, Giuseppe (73), heeft zich vervolgens verdronken in zee toen hij het nieuws hoorde.
Even tussendoor. Een brood van een kilo kost hier twee euro. Een liter melk 1,50. Vier hamburgertjes in de super vijf euro. Dat u niet denkt dat we hier enorm goedkoop leven – van vijfhonderd euro kunnen de meeste mensen ook hier niet meer de vaste lasten betalen. Niet voor niets kregen de Dionisi’s hulp van buren en vrienden.
Sluiten beeldende kunstenaars zich aan bij de groeiende rijen werklozen? Conform de Cultuurnota 2012-2016 is per 1 januari de nieuwe basisinfrastructuur in werking getreden. De aangekondigde slachting, goed weergeven in het door Kunsten ’92 opgestelde overzicht ‘Beeld van de sector’, is een feit.
Hoeveel nieuwe werklozen dat de komende tijd gaat opleveren moeten we afwachten. Er is echter heuglijk nieuws. Het aantal werkloze kunstenaars zal de burelen van de Sociale Dienst niet overspoelen.
George Segal – Depression Bread Line.
Zeer actuele cijfers zijn er (nog) niet, maar gegevens uit de Evaluatie van de Wet werk en inkomen kunstenaars (pdf – januari 2010) en van het CBS (werkzame beroepsbevolking in de kunsten) geven dit beeld:
In 2011 telde het CBS nog 61.000 mensen in de categorie kunstzinnige beroepsbevolking.
Stel dat er sindsdien door crisis en bezuinigingen zo’n 4000 kunstenaars uit de boot zijn gevallen, dan zijn er, ruw geschat, 57.000 kunstenaars. Daarvan zal maximaal zo’n 6 tot 7% werkloos zijn. Er zijn dus waarschijnlijk tussen de 3.500 tot 4.500 werkloze kunstenaars.
Feit is dat een beeldend kunstenaar die nu werkloos wordt, geen kunstenaar meer is. Van 1956 tot 1 janauri 2012 behield een werkloze kunstenaar nog zijn status. Eerst dankzij de BKR (Beeldende Kunst Regeling), die achtereenvolgens werd vervangen door de WIK (Wet inkomensvoorziening kunstenaars, 1987) en de WWIK (Wet werk en inkomen kunstenaars, 2005).
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
ANALYSE - Nederlandse porno verkoopt niet meer. Hollandse pornosites en seksbladen leggen het af tegen gratis internationale websites zoals Youporn, Xvideos en Livejasmin, die gratis een enorme voorraad seksfilms aanbieden.
‘De concurrentie met die websites is min of meer verloren. Nederlandse websites en bedrijven die zich richten op pornofilmpjes en erotische portals proberen in razend tempo om andere activiteiten zoals webshops en datingsites op te zetten,’ stelt Wan Ko, de eigenaar van website Sexjobs.nl die liever niet wil dat zijn achternaam genoemd wordt. Bladen hebben dezelfde problemen, slechts een handjevol seksmagazines bestaat nog.
Sinds enkele jaren kunnen de liefhebbers van pornofilmpjes terecht op online platforms met een ogenschijnlijk eindeloze voorraad video’s, die gratis te bekijken is. Zulke websites verdienen hun geld met reclames en pop-ups, terwijl op veel Nederlandse alternatieven pas hele video’s bekeken kunnen worden als er betaald is. De populairste pornosite in Nederland is Xhamster, gevolgd door Livejasmin, Pornhub, Xvideos en Youporn. Stuk voor stuk zijn het sites met gratis filmpjes.
Die sites hebben de Nederlandse pornosites, die jarenlang veel klanten trokken, in korte tijd een flinke klap toegebracht. Veel voorheen winstgevende sites zijn gestopt. ‘Het is praktisch onmogelijk om te concurreren en dus zijn er weinig Nederlandse partijen meer’, aldus Wan, die veel concurrenten zag wegvallen. Voorheen sloten die websites namelijk deals met bijvoorbeeld KPN en WorldOnline, legt Wan uit. Die providers plaatsen een link op hun portal, maar dankzij de komst van google zoeken mensen liever zelf, in plaats van dat ze accepteren wat ze wordt voorgeschoteld. Giganten als Xhamster en Youporn sprongen slim in dat gat, waardoor het bezoek op Nederlandse sites daalde.
LONGREAD - Next year, EU leaders will decide who will succeed Herman Van Rompuy, José Manuel Barroso and Catherine Ashton as, respectively, the next president of the European Council, president of the European Commission and high representative for foreign affairs. These (no doubt) excruciating deliberations will begin in earnest after the European Parliament (EP) elections in May 2014.
EU watchers remember well the surprise – and for some, disappointment – that greeted the announcement of Van Rompuy and Ashton in late November 2009. Both appointments were judged to indicate a low level of ambition on the part of national governments for the EU leadership posts created by the Lisbon treaty. Likewise, the earlier reappointment of the conservative and careful Barroso for another five years was an homage to the status quo.
What do the choices of 2009 bode for those ahead? Back then, EU governments wished to avoid a trio of hyper-assertive egos at the EU’s helm. But their bigger concern was to match a tiny pool of credible candidates with the expectation that the new appointments would reflect as broad a cross-section of the Union’s membership as possible.
The Lisbon treaty’s requirements made this task even harder: the European Parliament – along with a majority of EU countries – must now approve the president of the Commission and the high representative for foreign policy (who is also a member of the college of European commissioners). Since the Parliament’s own presidency traditionally alternates between its left and right political groupings, the EP’s negotiators insisted that one of the EU’s top three should be a socialist. That opened the way for appointment of Baroness Ashton (from the British Labour Party) as high representative. This choice probably also sets a precedent that at least one of the three positions should be held by a woman.
Goed stuk over het begin van de drone-oorlog in Pakistan
En het komt door…. de opwarming van de aarde. We durven het bijna niet meer te zeggen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.