De verontrustende toekomst met drones
De 7 eeuwen van de infanterist zijn over. De toekomst is aan gewapende drones. En die zullen in handen zijn van de top 1%. Lekker is dat.
Vandaag was de jaarlijkse rapportage van het CIDI van het aantal antisemitische incidenten in het nieuws. Met enige regelmaat hebben we de cijfers van het CIDI getoond over een langere periode dan de meestal genoemde twee laatste jaren. Hoogste tijd om dat weer te doen. Het moge duidelijk zijn dat er sprake is van een stevige stijging. CIDI maakt zich zorgen of mogelijk lage meld bereidheid. Dat blijft natuurlijk lastig te verifiëren als daar niet expliciet onderzoek naar gedaan wordt. Hier de wel gemelde cijfers sinds 2000:
De 7 eeuwen van de infanterist zijn over. De toekomst is aan gewapende drones. En die zullen in handen zijn van de top 1%. Lekker is dat.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
NIEUWS - In december adviseerde de Commissie Dessens – wellicht op advies van de NSA – om de bevoegdheden van de inlichtingendiensten MIVD en AIVD stevig uit te breiden.
In reactie op dit rapport (en de recente ophef rondom de metadata van 1,8 miljoen onderschepte telefoongesprekken) wil het kabinet dat de verantwoordelijke minister voortaan toestemming geeft voor de uitwisseling van ‘bulkdata’ met buitenlandse diensten.
Over het voorstel van de Commissie Dessens om de Nederlandse diensten ook kabelgebonden data ongericht te laten ‘verkennen en analyseren’, wil het kabinet zich nog beraden.
‘De regering houdt de mogelijkheid voor een ongerichte tapbevoegdheid uitdrukkelijk open,’ schrijft Bits of Freedom in een reactie.
Desondanks reageert Janneke Slöetjes (Bits of Freedom) gematigd positief:
Het is goed om te zien dat toezichtsmechanismen wellicht worden verbeterd. Tegelijkertijd blijft de commissie Stiekem in de Tweede Kamer de belangrijkste vorm van parlementaire controle. Dat is ontransparant en onvoldoende.
Nu afwachten wat er uiteindelijk met die ongerichte tapbevoegdheid gaat gebeuren.
Maar voor buitenlandse diensten is je privacy sowieso nog niet veilig…
OPINIE - Journalistieke producties worden steeds vaker vluchtig en oppervlakkig, waardoor ze relevantie en urgentie missen.
Long form journalism, etnografie, long reads – als aloude journalistieke genres (zoals de reportage, het profiel/portret of een analyse) een nieuwe naam krijgen, knijp ik altijd de billen samen. Wat een nieuwe naam heeft gekregen, lijdt ofwel aan imagoschade (interieurverzorgster, managementassistente) of is op weg om zichzelf bij gebrek aan gewicht op te blazen (chief information officer, risk management).
Deze ‘nieuwe’ genres hebben nu een ‘nieuw’ tijdschrift dat eerst een tijdschrift was, toen online only werd (ook zo’n mooie term) en nu weer terug is: voor bijna vijf pond koop je 68 pagina’s Newsweek in vier secties: Big Shots, Page One, New World en Downtime (foto’s, nieuws, technologie en wetenschap en ontspanning). Print is back! koppen commentaren. God zij dank, print is back!
De vreugde is even begrijpelijk als misplaatst: print is namelijk het probleem niet.
Mijn angst zit niet in het verdwijnen van bladen – mijn angst zit hem in het verdwijnen van de journalistiek die daarin is verankerd. Ik ben bang nooit meer te worden verrast door een reportage, een analyse, een portretterend interview, kortom: voor wat ik gekscherend ‘je-moet-erbij-zijn-journalistiek’ noem. Het soort journalistiek waarvoor je moeite moet doen, naar buiten moet, mensen moet verleiden om ze aan het praten te krijgen, omwegen moet bewandelen om je verhaal rond te krijgen, lang onderzoek moet doen, door gortdroge jaarverslagen moet ploegen om (als het af is) zonder verdere onderbouwing te horen te krijgen dat er werkelijk helemaal niets van klopt. Kortom: de moeizame genres.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Aldus de Volkskrant:
Europese regeringen die de rechterlijke macht en mediavrijheid in eigen land knevelen, krijgen de Europese Commissie in hun nek. Ondemocratisch gedrag wordt eerst bestraft met een waarschuwing, dan aanbevelingen en in het uiterste geval met boetes en opschorting of stopzetting van het EU-lidmaatschap.
De directe aanleiding waren gebeurtenissen in Hongarije en Roemenië:
Brusselse bemoeienis met de rechtsstaat kreeg tot voor kort weinig steun van de lidstaten. Het werd gezien als een inbreuk op de nationale soevereiniteit. Dat veranderde nadat de Hongaarse premier Orbán in 2011 de media aan banden wilde leggen en de Roemeense regering haar Grondwettelijk Hof buitenspel zette, zaken waartegen de EU nauwelijks kon optreden. In reactie daarop vroegen Nederland, Duitsland, Finland en Denemarken de Commissie vorig jaar een ‘nieuw, effectief mechanisme’ te ontwikkelen dat de democratie in de lidstaten waarborgt.
COLUMN - Lang geleden stond ik oog in oog met het Meisje met de Parel. Het was in het Mauritshuis in Den Haag, waar het volledige oeuvre van Johannes Vermeer te zien was. Omdat het niet echt druk was, kon ik er uitgebreid de tijd voor nemen. Dat deed ik dan ook maar. Als kansen voor het oprapen liggen, ben ik nooit te beroerd ze te pakken.
Ik keek van een paar meter afstand, ik keek van een paar centimeter afstand. De betreffende parel bleek uit niet veel meer te bestaan dan een klein wit vlekje in een iets groter grijs vlekje. Het klinkt wat pathetisch, maar om zo dicht met mijn neus op twee verfkloddertjes te staan die Johannes Vermeer zelf zo’n 330 jaar daarvoor had aangebracht… het had iets magisch.
Afgelopen zondag stonden in Tegenlicht de vervagende grenzen tussen echt en nep centraal. Een man, volgens mij een Taiwanese museumdirecteur, fantaseerde over kopieën van kunstwerken die zo echt leken dat ze niet van het origineel waren te onderscheiden. Een fantastisch vooruitzicht, vond hij. Dan kon je het origineel veilig opbergen in het depot en enkel de kopie tentoonstellen. Het origineel hoefde dat depot nooit meer uit te komen en kon tot in de lengte der dagen in z’n oorspronkelijke staat bewaard blijven. Ideaal, vond hij.
COLUMN - Vele jaren geleden, toen wij nog jong waren en de wereld nog onschuldig was, stelde Silvio Berlusconi zich kandidaat voor het Italiaanse premierschap. De clublokalen van zijn voetbalclub, AC Milan, werden de lokale hoofdkwartieren van een politieke partij, Forza Italia. Zijn televisiezenders droegen de blijde boodschap uit.
Ik kende veel Italianen die het ballonnetje meteen doorprikten. Ze hebben gelijk gekregen. Ik heb er ook gekend die, niet eens naïef of nodeloos cynisch, wilden geloven dat iemand die als zakenman succes had, ook leiding zou kunnen geven aan een rijksoverheid. Zo’n raar idee was het immers niet: er zijn wel meer politici uit het bedrijfsleven gekomen en daartussen waren er die het aardig deden.
Welke standpunten Berlusconi had, werd me ondertussen nooit echt duidelijk. Behalve dan dat hij zijn ambt gebruikte om juridische vervolging te vermijden. Veel lijn heb ik verder niet in zijn beleid kunnen ontdekken. ‘Forza Italia’ was de perfecte naam van zijn partij. Holler kon een slagzin niet zijn.
Toen kwam Pim Fortuyn.
Wat je ook van hem mag denken, hij hád hart voor de publieke zaak. En de TV hield zo veel van hem dat ze hem zijn gang liet gaan. Het is mijn stellige overtuiging dat als Paul Witteman in het televisiedebat van 6 maart 2002 wat neutraler was geweest, Fortuyn voor een Volkert van der G. minder bedreigend zou hebben geleken.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Het rommelt al een paar dagen binnen de PVV.
Zo konden we onlangs lezen dat PVV-Kamerlid Joram van Klaveren (die laatst nog ‘jihadbruiden’ wilde verbieden) tot in 2013 overwoog een nieuwe, conservatieve partij op te richten.
Vandaag bericht het NRC dat Tweede Kamerlid Roland van Vliet, eveneens van de PVV, vorig jaar oktober wilde overstappen naar de VVD-fractie. Dat aanbod werd echter geweigerd.
Dit zou erop kunnen wijzen dat Wilders’ sociaal-economische ruk naar links (die nogal wringt met Wilders overtuigingen in zijn tijd als VVD-Kamerlid) botst met de opvattingen van veel betrokken PVV’ers.
De wonderbaarlijke opkomst van de huidige premier van de Krim
Alweer 10 jaar campagne voeren voor loongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dat doet zij-kant, de Belgische progressieve vrouwenbeweging, ieder jaar in maart. En zoals altijd met de bekende Vlaamse humor.
Voor de komende Equal Pay Day maakt zij-kant de vergelijking met kale, dikke, zwarte (video) en rosse mensen.
“Dikke mensen moeten minder verdienen.”
“U vindt dit schandalig voor dikke mensen, waarom niet voor vrouwen.”
Documents obtained by the network, and verified by security and legal experts, point to the involvement of Iran’s secret service, Hezbollah and the armed group The Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) – General Command.
The investigation found that the PFLP was responding to requests from Iran to avenge the shooting down of Iran Air Flight 655 by the USS Vincennes in July 1988, which killed 290 people.
Dankzij inspecties van de Bangladesh Accord Foundation, die werd opgericht naar aanleiding van de instorting van de Rana Plaza-fabriek in een buitenwijk van Dhaka.
Hoewel er nu pas tien fabrieken zijn geïnspecteerd, is het de bedoeling dat het tempo omhoog gaat naar 250 fabrieken per maand. Eind augustus zouden 1500 fabrieken geïnspecteerd moeten zijn.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.