1. 5

    En die mooie lantaarnblik op de picture, die gaf het weg. Alles is meteen anders in ander licht enz. dat win je nooit. Al mooi dat je de strijd kan benoemen, maar zo hopeloos te voeren.

  2. 6

    mijn leven gaat even over bijzonder wilde baren, en ben al een weekje pittig gesinusiteerd, dat brengt weemoed en perspectief als door het vergrootglas.

    En bij deze dank ik ook Steeph nog eens, zonder wie deze lightbox er niet zou zijn. Eerste tekening met die techniek in het achterhoofd gemaakt. EN ik ben ondertussen aan mijn derde verjaardag Crachàt/Sargasso :-)

  3. 18

    Mijn twee scheeps”jongens” lachen al teveel bij de krachttermen van cpt Haddock. Ik breng ze in toneellessen nu ernst en fenomenaal schelden bij tijdens hun eigen furieuze ruzies.

  4. 22

    Prachtig die golf in de straal van de vuurtoren.

    Doet me denken aan die fotograaf waar ik de naam van kwijt ben en die ik dus ook niet kan vinden. Maar ook zonder hem: Onvergetelijke foto’s zijn gemaakt.

    En zie ik daar de ark van Noach niet, links van het midden onder, te pletter op de rotsen?

  5. 23

    plaat doet me erg denken aan verfilmd ooggetuige verslag in Krakatoa-documentaire op Discovery channel…

    goeie opmaat naar het is alweer bijna drie jaar geleden, de laatste grote tsunami, dus met klimaatverandering valt het wel mee.

  6. 24

    In de donkere nacht, bij storm en ontij, licht daar gans in de verte, tussen de regenflarden door, het licht van de vuurtoren op.
    De fragiele knipoog van geborgenheid.
    Rust, stilte, een warme mok soup…
    Maar het berog van dromen, waait thans weg met het buiswater.
    Hoeren zijn geduldige mensen.