Terwijl de strijd tegen misbruik van auteursrechtelijk beschermd werk hooguit leidt tot juridische touwtrekkerij, zijn er ondertussen mensen die er prat op gaan dat ze door AI gegeneerde content menen te herkennen. Vanavond een casus waarbij dat volgens mij erg moeilijk is.
Op muziekgebied werd ik door iemand attent gemaakt op een song, waarvan ik niet meteen door had dat artiest, tekst en muziek volledig artificieel zijn. Pas na een paar keer luisteren viel me op dat een gitaarsolo twee keer precies hetzelfde voorbij kwam. Noten, ritme, timing en klankleur verschillen nauwelijks tot niet van elkaar en dat is erg ongebruikelijk bij door mensen gespeelde muziek.
Afijn, naam van artiest opgezocht en daar kwam meteen de aap uit de zoekresultaten: Another Day Old, gezongen door ene Eddie Dalton, blijkt een 100 procent artificieel product te zijn.
Toch meende ik, nog voor ik daar achter kwam, dat ik een bekende stem hoorde (B.B. King, Otis Reddijg?) en een bekend gitaargeluid hoorde (Eric Clapton, John Mayal?) en de stijl kwam me ook bekend voor.
Geen tijd om dat verder uit te pluizen. En verder hou ik me liever bezig met “mensenmuziek”. Maar goed, meer weten meer dan één, daarom de vraag aan u allen: meent u ook de bronnen te herkennen waarmee dit nummer van Eddie Dalton is gecreëerd? Zo ja, van welke zangers, gitaristen, bands of producers is hun creativiteit gejat?
Reacties (1)
Het deed mij denken aan Robert Cray, qua muziekstijl en stem, al komen ze volgens mij ook weer niet helemaal overeen.
En er vielen me vooral wat dingen op aan de AI sologitarist. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik niet zeker weet of die me ook allemaal waren opgevallen als ik niet vooraf had geweten dat het AI was. Ten eerste zijn het wel heel erg cliché-lickjes die hij speelt tussen de zang door. Verder zoekt hij nergens de interactie met de zang, maar stoppen die lickjes steeds weer voordat de zanger aan een nieuwe regel begint. Volgens mij zou een echte gitarist dat nooit zo doen, maar juist wel een enkele keer wat langer doorspelen. En ergens zit er volgens mij iets in het gitaargeluid in die solootjes dat niet helemaal klopt. Iets teveel vervorming, of die is een beetje onnatuurlijk, of zoiets. Ik weet het niet precies en ik ga niet nog een keer luisteren om te kijken of ik het dan beter snap. Want ondertussen staat hier ook weer echte mensenmuziek aan.