Polarisatie, oplossing of probleem?
Polarisatie is inmiddels alweer een tijdje een hippe term in de media en binnen de politiek. Volgens de voorstanders is polarisatie goed om zaken eindelijk eens besproken te krijgen, de onderste steen boven te krijgen. Dankzij de polarisatie zou het mogelijk zijn om hervormingen door te voeren en de bezem door de regenten cultuur te halen. Polarisatie hoort inmiddels al weer een aantal jaren bij het publieke debat. De vraag die bij mij opkomt is dan ook: draagt deze polarisatie echt bij aan het oplossen van de problemen binnen Nederland?
Hoewel het internet niet bekend staat om haar genuanceerde mening valt het mij meer en meer op dat in plaats van hervormen of de zaken te benoemen vooral de angst lijkt te overheersen. Weinig mensen lijken belangrijke onderwerpen serieus te durven bespreken. Zo is het integratie-debat na genoeg niet te voeren. Dit verzandt eigenlijk altijd in twee kampen die elkaar voornamelijk voor rotte vis uitmaken zonder echt op de inhoud in te gaan. Ook lijkt een groot aantal mensen heel erg voorzichtig te zijn geworden, juist als het gaat om zaken als integratie, politiek en religie. Men is zo bang in het Wilders-kamp geplaatst te worden dat men de gekste politiek correcte bokkensprongen maakt. Zodra iemand zich tegen een bepaald standpunt uitspreekt wordt deze vaak direct vakkundig in het kamp van de aanhangers van het andere extreem geplaatst. Plaats voor nuance is er niet meer. Je bent of het een, of het ander. Er lijkt geen tussenweg meer. Als je kritiek hebt op Moslims ben je een Wilders aanhanger, als je kritiek hebt op het gescheld op het internet behoor je tot de “linkse kerk” of vul je je dagen met het knuffelen van allochtonen. Andere opties lijken er vaak in het debat niet meer te zijn.