Woede, praatzang en gitaren, Sprints heeft het allemaal. De woede gaat hier samen met een meer filosofische benadering, zoals de titel al duidelijk maakt. Het gaat over de artistieke creatie als overlevingsstrategie in de huidige wereld. “Ik schrijf, dus ik besta”, zoiets. Een filosofische inslag leidt vanzelf tot introspectie, en dat gaat niet goed samen met het schrijven van politieke pamfletten. Ik zou “Descartes” dan ook geen protestsong noemen. Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds heel wat terechte woede in doorklinkt.