Drugsoorlog: cynisch gegoochel met cijfers

Ondanks dat er nooit enig bewijs is gevonden is Joran van der Sloot publiekelijk veroordeeld voor de moord op Natalee Holloway. Dat maakte Joran een outcast. Sterker nog, alle Jorans lijden eronder, want niemand wil meer Joran zijn. Toegegeven, hij maakte het ons makkelijk om een hekel aan hem te hebben door gespeend van enig medeleven het ene na het andere fantastische verhaal op te dissen. Natuurlijk is de kans ook groot dat zijn rol in het geheel minder kosher is dan hij zelf volhoudt.

Maar een van de allereerste dingen die er door mijn hoofd schoot toen bekend werd dat Stephany Flores vermoord was met Van der Sloot als verdachte was dat het nogal makkelijk was een rekening met iemand te vereffenen als die jongen in de buurt was. Zorg dat je je slag slaat als hij in de buurt is, en tegen de tijd dat de rook is opgetrokken ben jij als echte moordenaar al continenten ver weg.

En toen kwamen de camerabeelden. Joran die de kamer ingaat met Flores, en er alleen uitkomt. Die zouden toch niet liegen? De publieke opinie was eigenlijk al om, maar nu helemaal: Van der Sloot heeft het gedaan. Het publiek stond al weer langs de zijlijn met pek en veren. Niemand die zich afvroeg of er misschien eerder iemand de kamer in was gegaan, of dat er bijvoorbeeld via een balkon nog iemand de kamer in kon komen.