Ik voorspel een grote toekomst aan de wetenschappelijke studie van de taalkeuze in Nederland. Gegeven het feit dat waarschijnlijk de meeste inwoners van ons land minstens tweetalig zijn, welke taal kiezen we dan in welke omstandigheden? Er zijn nog veel domeinen waar dit nauwelijks een kwestie is. Ik geloof dat twee moedertaalsprekers van het Nederlands in het dagelijks leven als er niemand bij is nooit Engels zouden praten. Of je nu in een kroeg met je beste vriendin zit te praten, of op straat tegen iemand opbotst, of na het weekeind even met je collega gaat buurten – Engels praten voelt geloof ik ook voor de hipste jongeren nog steeds raar en aanstellerig in die omstandigheden. Je doorspekt je conversatie misschien met Engelse woorden. Maar de basistaal blijft Nederlands.
Will Magid is een trompettist uit San Francisco. Hij reist de halve wereld over met zijn instrument om het in te bedden in de lokale muziek. Bovenstaand nummer heeft Cubaanse roots – maar dat had u uit de titel afgeleid.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Wat vind u de mooiste dichtregel? In het kader van de komende Poetry International vragen de Rotterdamse vuilniswagens om nieuwe dichtregels. Gedichten bij het vuilnis, je moet er maar op komen.
‘Soms kom ik mezelf tegen
en dan zeg ik niet eens gedag’
(Peter Oole)
Waar je ook op kan komen zijn de vele muren die van dichtregels of complete verzen voorzien moeten worden. Menig gemeente heeft daartoe wel eens een wedstrijdje uitgeschreven en inwoners gevraagd hun favoriete gedicht of zelfbedachte dichtkunst in te sturen.
Wij houden niet zo van wedstrijdjes, maar van dichtregels kunnen we niet genoeg krijgen. Kunt u ons helpen aan een Sargassolijst ‘Mooiste dichtregels’?
Zelden vind ik een heel gedicht mooi, vaker raakt me een dichtregel die toevalligerwijs mijn pad kruist (op een vuilniswagen, op een muur, op een monument of op straat). Zeker, in de buitenruimte zijn genoeg bekende gedichten en dichtregels te vinden. “Alles van waarde is weerloos” (Lucebert) ís een schitterende zin, zo onovertroffen dat het pure jaloezie moet zijn geweest die kunstenaar Jack Segbars tot een andere dichtregel dreef.
Zelden vind ik een heel gedicht mooi, vaker raakt me een enkele dichtregel of strofe in het gedicht zelf. Velen dwepen met een stukje Leo Vroman (uit het gedicht ‘Vrede’).
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Veel gekker dan Igorr gaat u het deze week niet krijgen. Ik ben benieuwd of het u lukt deze muziek van de Franse multi-instrumentalis, die in het echt Gautier Serre heet, te omschrijven in minder dan vijf muziekstijlen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
C Cat Trance was in de jaren 80 een band die zwaar leunde op Oosterse muziekinstrumenten en rare maatsoorten. Ze kwamen echter ‘gewoon’ uit Nottingham, Engeland.
6 regels uit Denemarken voor een gelukkig leven
Papooz is een tweemans bandje uit Frankrijk, voor de gelegenheid van bovenstaand nummer uitgebreid met een zangeres. Vrolijk en licht verteerbaar.
Diegenen onder u die in de jaren tachtig groot werden, zullen Italo Disco hoogstens erkennen als guilty pleasure. Het is nog net geen lifmuziek, maar het komt in de buurt. Hierboven een fijn staaltje om uw geheugen op te frissen, Spacer Woman van Charlie, een gelegenheidscombinatie van twee Italianen die onder een wirwar van pseudoniemen de hitlijsten bestormden. Alsof ze zich er zelf ook een beetje voor schaamden.
Ashkhabad is de hoofdstad van Turkmenistan, maar het is ook de naam van de band rond zanger Atabai Charykuliev. In de sovjet tijd werd hij zelf enige tijd weggestopt in een psychiatrische inrichting, omdat hij maar door bleef musciseren ondanks de staatscampagne tegen islamitisch getinte huwelijksmuziek.
Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie werd hij in ere hersteld, en zelfs benoemd tot Honorable Traditional Musician of the People.
Dankzij Peter Gabriels inspanning werd de band in het begin van de jaren 90 even ietwat populair in Europa.
Frank London is een joods trompettist uit New York. Hij is het meest bekend van zijn rol bij de Klezmatics, maar heeft ook een veelvoud aan eigen bands en projecten.
Met z’n klezmer brass allstars nam hij in 2005 een carnavalsplaat op. Traditionele klezmer in hoog tempo, met een zeer grote dosis hoempa en springerigheid en waar de levensvreugde vanaf springt, maar zonder dat het stompzinnig of melig wordt. Kortom, echte feestmuziek.
Over de Georgische zangeres Megi Gogitidze heb ik in mij bekende talen niks kunnen vinden. U moet het dus doen met haar krachtige stem.
Kom, we doen weer eens totale gekte uit Korea. Hitchhiker is een producer met twintig jaar ervaring op de teller. Bovenstaande clip ging twee jaar geleden de wereld over, omdat werkelijk niemand wist wat ervan te denken.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
