Hoe meer je je met volkscultuur en (historische) etnologie bezighoudt, hoe meer de hele cultuur aan elkaar lijkt te hangen van seizoensfeesten en de daarmee verbonden vruchtbaarheidsriten. De komst van het christendom maakte het er niet simpeler op met door de kerk opgelegde kersteningen links en rechts en heidens gebruiken die doodleuk naast of tijdens het christelijke feest bleven bestaan aan waar niemand moeite mee scheen en schijnt te hebben. Met name de insulaire gebieden zijn hier goed in. Bovendien kent de volkscultuur fenomenen met talrijke zijtakken die weer in de zijtakken grijpen van andere volksfenomenen. Wie had bijvoorbeeld gedacht dat het feest van Maria Lichtmis, dat twee dagen geleden gevierd is, samen zou hangen met het oprichten van de Sint Brigida-den in Noorbeek? Maar laten we bij het begin beginnen.
Zet Dave Grohl, Trent Reznor (Nine Inch Nails) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) bij elkaar in de studio, en je wéét dat er wat lekkers uit kruipt.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vorige week: In deze bewogen tijden is Sargasso’s Kunst op Zondag eigenlijk een wat ouderwetse rubriek. Veel ‘plaatje met een praatje’, weinig bewegende beelden. Terwijl er zoveel mooie films en documentaires zijn over kunst en kunstenaars.
Open deur: video en film zijn registratiemiddelen. Er moet eerst iets zijn om opgenomen te kunnen worden. Zo zijn er ontzettend veel bewegende beelden die een herinnering zijn. Terugkijken dus.
Vandaag bewegende beelden van beelden die plotseling in beweging raken. Flauwe zinssnede, maar de beelden zijn mooier. We kijken terug naar….
Aeneas Wilder. Woont en werkt afwisselend in Japan en Schotland en is aardig populair in Nederland. De laatste dertien jaar is zijn werk zeker net zo vaak in solo- of groepstentoonstellingen te zien geweest. Een gemiddelde van één per jaar, ik denk niet dat enig andere kunstenaar zo vaak in Nederland geëxposeerd is geweest.
In 2002 had Wilder al een ‘uitdagende’ expositie in een van Neerlands kleinste expositieruimten: De Aanschouw (Rotterdam). Het glas voor ‘in geval van nood’ moest hij uiteindelijk zelf breken, want het publiek had blijkbaar niet door dat de sticker met ‘No Border(sic) No Nation’ eigenlijk een uitnodiging was het kunstwerk uit zijn benauwde gevangenis te bevrijden.
COLUMN - Het dierenrijk is grofweg te verdelen in drie categorieën: (1) levende c.q. bestaande dieren, (2) uitgestorven dieren en (3) fantasie- fabel- en mythologische dieren. Om deze laatste groep gaat het in deze blog en ik zal ze in het vervolg voor het gemak kortweg ‘fabeldieren’ noemen.
De toch al simpele onderverdeling is bovendien niet zo consistent als het lijkt, want er zijn de nodige dieren die vrolijk heen en weer wippen tussen deze categorieën. En dan gaat het niet zozeer om de reële kwaliteit van het betreffende dier, maar hoe het door onderzoekers beschouwd wordt. Zo werd in 1938 in Zuid-Afrika een levende Coelacanth gevangen en in 1998 nabij Indonesië een tweede, een vis waarvan de wetenschap van mening was dat die zo’n 65 miljoen jaar geleden was uitgestorven. De Coelacanth promoveerde vervolgens van categorie 2 naar categorie 1.
In Siberië was al geruime tijd door inscripties op stèles een imposant dier bekend dat door onderzoekers naar het rijk der fabelen was verwezen, tot het een paar honderd jaar later een skelet van het beest werd gevonden; het bleek ‘gewoon’ een onbekende dinosaurussoort te zijn en zo promoveerde het dier van categorie 3 naar 2.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat swingt even lekker weg op de zondagmiddag. En dit is nog maar een opwarmertje van het Delvon Lamarr Organ Trio.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Gregory Alan Isakov beschikt over een zeldzame kunst: het overbrengen van emoties door verstilling. Hier in een cover van Iron & Wine.
Er gaat toch niks boven een originele cover, wat u? Meg Mac is een Australische singer-songwriter met een nasaal geluid dat net lekker op het snijvlak van irrant en zalig zit. En ze laat hier Tame Impala even horen hoe je zingt.
In een grijs verleden kreeg ik de CD ‘In Absentia‘ van Porcupine Tree in mijn handen gedrukt van een collega. Ik vond er maar weinig aan, op het slotnummer na.
Steven Wilson is niet alleen gitarist en leadzanger van de Britse progressive-rockband Porcupine Tree, maar doet daarnaast ook nog soloprojecten. Hier schittert hij met de formidabele zangeres Ninet Tayeb tijdens een oefening in de Royal Albert Hall.
Fun fact of the day: Anton Corbijn (die de videoclip voor dit nummer maakte) verstond de songtitel verkeerd en dacht de titel ‘Egg Hunter’ was, waardoor eieren een thema in de clip werden.
Déze mag natuurlijk niet ontbreken in de serie drugs van Closing Time. Ik kwam erop door een bizar gesprek in een groepsapp over, nou ja beestjes dus. Dat had in dit geval niets met dronkenschap te maken (ik heb het bewijs gezien dat er écht beestjes waren), maar de associatie was natuurlijk snel gemaakt. We werden er allemaal vrolijk van, want o heerlijk jeugdsentiment. Heel grappig ook dat de groep zich Ronnie en The Ronnies noemde, dus niet “and” maar wel “the”. De heerlijke kneuterigheid van de jaren ’60. En het blijft een grappig liedje.
Bishop Briggs is de stage name van de Britse singer/songwriter Sarah Grace McLaughlin (leuke bio, wat een globetrotter!). Zomaar weer iemand die ik per ongeluk tegenkwam door op een willekeurige YouTube-mix te klikken. Nou ja, dat gaat niet helemaal willekeurig natuurlijk, het begint meestal met een artiest die ik al eerder heb beluisterd. Ik schrok er wel even van, het past niet bepaald tussen Paolo Nutini en Bill Withers, maar ik ben toch blij dat ik niet door heb geskipped. Best wel gaaf! Die Black Box Sessions ga ik ook maar eens nader bestuderen.