Fotoreportage GeenCommentaar
Met extragratis foute foto’s
Toen ik een jaar of twaalf was keek ik op een vakantieavond samen met mijn neef een tv-film over de ramp van met de space shuttle Challenger. De film duurde meer dan twee-en-een-half uur en was achteraf gezien niet bijster goed. Wij zaten echter de hele rit uit omdat we wisten wat er op het eind zou gebeuren: De space shuttle zou ontploffen en een goede ontploffing, daar blijf je wel voor kijken. Dat het een slechte film was nam niet weg dat we toch merkten dat we mee voelden met de personen die aan boord van de Challenger gingen, omdat we wisten dat geen van hen zou overleven. Aan het einde van de lange zit, toen de lancering eindelijk een feit was en de explosie nog maar een paar seconden op zich liet wachten liep de spanning hoog op en we probeerden niet te knipperen om maar niets te missen van deze apotheose. Die vervolgens uitbleef, de film eindigde twee seconden voor de explosie en de aftiteling rolde over een zwart scherm. Verbijsterd staarden we naar de lijst van namen en tegen beter weten in hoopten we dat de explosie misschien voor NA de aftiteling bewaard was. Toen ook dat niet het geval bleek restte ons niet dan het besef dat we meer dan twee uur van ons jonge leven verspild hadden en dat 'Challenger' een kutfilm was. Nu zag ik gisteren 'United 93', de film over de gebeurtenissen aan boord van het gelijknamige vliegtuig een van de vier gekaapte vliegtuigen op die elfde september, vijf jaar geleden. Ook hier weet je voordat je de bioscoop instapt de afloop van de film al: het vliegtuig zal zich de grond inboren en geen van de mensen aan boord zal de crash overleven. En ik moet alle 12-jarige explosiefanaten teleurstellen: ook deze film zal een seconde voor de crash eindigen.
Met extragratis foute foto’s
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“[Ik zal me] met elke vezel in [mijn] lichaam blijven verzetten tegen het opleggen van islamitische regels aan niet-moslims in Europa. […] [Godsdienstvrijheid is] juist ook de vrijheid om je niet aan religieuze regels van anderen te houden. Ze blijft bestaan zolang geen enkele godsdienst haar wil oplegt.”
Flemming Rose, verantwoordelijk voor de publicatie van de Mohammed cartoons.
Diverse reacties vanuit de Westers-Arabische wereld:
“Europa is in de greep van islamofobie, en deze prenten wakkeren haar aan.”
De Iraans-Amerikaanse schrijver Reza Aslan.
“Wij kunnen van niet-moslims vragen om de profeet niet te demoniseren, want hij staat symbool voor alle moslims.”
De Britse dichter Nuri Friedlander.
“Europa heeft geen idee meer van wat heilig is. […] Dat is een alom heersende ziekte, en wij moslims moeten in Europa weer gevoel voor wat heilig is injecteren.”
De Britse imam Usama Hassan.
Veel journalisten geloven niet dat nieuwsconsumenten in de toekomst wel eens genoegen kunnen nemen met de oorspronkelijke bron van hun verhaal, in plaats van de gestileerde versie in de krant te lezen. Als je hen dan vertelt dat Jan Marijnissen een aardig succesvol weblog heeft en dat de lezers van dat medium de journalist niet meer nodig hebben om over hem en de SP te lezen, schudden ze meewarig het hoofd.
“Kijk”, zeg ik dan rustig. “Voorbeeldje. Vroeger moest je tot 8 uur wachten en dan kwam er een mijnheer en die vertelde je hoe het weer was en morgen zou worden. Dat was een mijnheer van het KNMI die een plaatsje kreeg in een journalistiek programma.”
“Nu surfen mensen naar knmi.nl of buienradar.nl (een echte veelverspreide hobby in mijn omgeving) en maken zelf verder een inschatting. Soms blijven ze dan toch naar die mijnheer van het journaal luisteren omdat ze willen weten wat die ervan vindt. Het verhaal in perspectief, van een deskundige. Maar soms zappen ze dan ook verder omdat ze het al weten. Zoiets is het.”
Ik vind het een broodnodige verfrissing van de journalistiek dat de functie van de bron verschuift. Te lang zijn wij journalisten betweters geweest, wachters van het verhaal, op stelten door de modder. Nu kunnen ook de controleurs van de democratie zelf gecontroleerd worden en zal het radarwerk van de journalistiek voor meer mensen te bezichtigen zijn. Een soort permanente open dag. Ik verheug me er echt op.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Ik behoor tot de oudste helft van de wereldbevolking
Maar daarentegen heb ik waarschijnlijk nog wel meer jaar te gaan…
Rop Gongrijp, oprichter van XS4ALL, is een actie begonnen tegen de stemcomputer. Op de site WijVertrouwenStemcomputersNiet.nl leggen ze uit waarom.
Er was eens een land waar de bevolking zijn leiders koos door op de verkiezingsdag in een stemhokje een vakje rood te kleuren op een groot stuk papier. Tienduizenden burgers van dit land zaten op die dag in stembureaus door het hele land en zagen er op toe dat de verkiezingen eerlijk verliepen.
Toen werden stemcomputers ingevoerd. Binnenin deze stemcomputers, door velen “stemmachines” genoemd, werden de stemmen geteld door een computerprogramma dat de bevolking niet mocht zien. Gedurende de verkiezingsdag schreef het geheime programma wat gegevens in een geheugenmodule en aan het eind van de dag produceerde de computer soms ook nog een kassabonnetje waarop stond wie de verkiezingen gewonnen had.
De tienduizenden leden van de stembureaus zaten er nog steeds bij, ze keken ernaar en ze ondertekenden aan het eind van de dag nog steeds het papier waarop stond dat bij hen in het stemlokaal alles geheel eerlijk verlopen was. Want dat hoorde nu eenmaal zo. De bevolking kreeg van dit hele proces het warme gevoel deel te zijn van de moderne tijd, en iedereen was blij en tevreden.
“Journalisten hebben veel tegenwerking in de Arabische wereld. Maar wij nemen ook een andere positie in dan onze westerse collega’s. Zij zijn of politicus, of journalist – niet allebei tegelijk. Arabische journalisten vergeten die regel wel eens en worden activist. Maar als ik als activist schrijf, dan moet ik ook als activist ondertekenen.”
Hassan Rachidi, hoofd van het Marokkaanse bureau van satellietzender Al-Jazeera.
“Ik zie mezelf niet als activist. Ik ben een opinieschrijver. Bij nieuws moet je feiten en mening uit elkaar houden. Ik ben een paar jaar geleden opgehouden met nieuwsschrijven. Ik vond het een historische kans om mee te doen met de hervormingsbeweging in Egypte. Ik zou het zo weer doen. Van westerse journalisten kun je ook wel zien aan welke politieke kant ze staan. Ons probleem is dat we vechten tegen de ’rode lijnen’ en de censuur; het activisme wordt ons opgedrongen.”
Mona Eltahawy, Egyptisch journaliste die haar gedwongen vertrek bij de krant Asharq al Awsat ziet als onderdeel van een algeheel gebrek aan vrije media in de Arabische wereld.
“[Ik zal me] met elke vezel in [mijn] lichaam blijven verzetten tegen het opleggen van islamitische regels aan niet-moslims in Europa.”
Flemming Rose, na afloop van zijn eerste discussie met een islamitisch publiek, nadat hij als Chef kunst van Jyllands Posten de Mohammed cartoons plaatste in september 2005.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Het moet niet gekker worden..
Zinedine zie daar! Een kopstoot
In de herhaling dubbel zo leuk…
Om met de woorden van PS te spreken: ieeuw!
Niet altijd: Uit onderzoek blijkt dat 50% van de ruilers tevreden is
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.