De Portugees José Saramago beschrijft een hoofdstad van een land waar verkiezingen zijn. Er is niets aan de hand totdat 70 procent blanco bleek te hebben gestemd. Moord! Brand! De minister van Binnenlandse Zaken en de Premier gaan door het lint. De subversieve ondankbare scharminkels! Hoe kunnen ze dat nou doen?
Een volgende ronde. De blanco-stemmers krijgen een tweede mogelijkheid tot het uitbrengen van hun stem. De uitslag staat voor de ministers vast. Dit gebeurt toch zeker geen tweede keer? Wat moeten hun collega?s in het buitenland wel niet denken? Maar toch, het aantal blanco-stemmers in de tweede ronde is zelfs 80 procent! De minkukels! Begrijpen ze er dan helemaal niets van?
De regering besluit vervolgens stap voor stap de hoofdstad van dat onbepaalde land hermetisch af te sluiten. De burgemeester met zijn wethouders trekken zich terug. De politie, brandweer, de officiële afvaldiensten leggen het werk neer en laten de hoofdstad aan zijn lot over. De twintig procent niet-subversieven hebben de stad inmiddels grotendeels verlaten. We zullen ze wel krijgen, die gezagsondermijnende nietsnutten!
Er wordt een team ingesteld. Zij gaan de bron van de blanco-beweging in de hoofdstad onderzoeken. Er moet toch een harde kern van onruststokers te vinden zijn? Dit kan toch geen ongeorganiseerde actie geweest zijn. 80 procent! De minister van Binnenlandse Zaken en de Premier snappen er niets van.
Het ingestelde team komt met weinig resultaat. Ze stuitten wel op een groepje niet-alledaagse mensen, vooral de vrouw van de oogarts moet daarbij genoemd worden, maar die kunnen onmogelijk iets te maken met de blanco-stemmers. De beweging lijkt niet tot een kern van subversieven terug te voeren.
De situatie in hoofdstad is ondertussen onveranderd. Door het leger afgegrendeld, geen politie, geen brandweer, geen officiële afvaldiensten. Alles is veranderd, en tegelijkertijd is alles hetzelfde. Mensen gaan naar hun werk, naar school en zetten hun afval buiten. Het afval wordt later, net als anders, gewoon opgehaald.
Het lijkt er op dat de subversieven, de beweging van de blanco-stemmer er geen zin meer in hadden. Het was genoeg. De poppenkast is over. Het is voorbij. Leert u deze les van Saramago: gaat u niet stemmen. Neemt u nog morgen een kopje koffie of lees een extra pagina uit uw krant. Doet u alsof er niets aan de hand is. We hebben ze niet nodig. De provincies niet, en hun afgevaardigden niet. Misschien krijgen ze dat in regering dan ook eens in de gaten.