Te pas en te onpas kom je vandaag de dag in politiek-maatschappelijke beschouwingen het woord “liberalisme” tegen, meestal met een negatieve bijklank: namelijk als een laat-maar-waaien of een conservatieve anti-sociale houding. Nu het einde van het jaar weer op alle fronten momenten van bezinning met zich meebrengt is het misschien niet onaardig om eens stil te staan bij de diverse betekenissen van liberalisme. “Liber” is het latijnse woord voor “vrij”. Het vergt weinig fantasie om in te zien dat dit begrip altijd een voorname rol heeft gespeeld in de politieke filosofieën die de mens in de loop van zijn geschiedenis heeft ontwikkeld. Liberalisme als politieke filosofie vindt zijn oorsprong in de 18e eeuw, grofweg aan de vooravond van de franse revolutie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Elke vrijdag laat GeenCommentaar zijn licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.
Er zijn twee dingen die mij tegenwoordig weer vertrouwen geven in populaire muziek. Het eersteis dat de singer-songwriter weer gewaardeerd wordt, het tweede dat gitaarbandjes weer uitermate populair zijn!
Van dat laatste profiteert de band die ik deze week wil uitlichten, Reverend and the Makers, zeker. Dat naast het feit dat bandleider Jon “Reverend” McClure sterke banden heeft met de Arctic Monkeys. Maar ook zonder deze “sterconnectie” en dat de muziekgoden gitaarbandjes op dit moment gunstig zijn gezind kan Reverend and the Makers op eigen benen staan. Vrolijke uptempo, zeer Britse, rock, heerlijk om het jaar mee uit te gaan.
Reverend and the Makers is het geesteskind van Jon McClure. De band is zozeer met hem verweven dat het soms moeilijk is om nog over een band te spreken. Men kan beter spreken over ‘McClure en vrienden’. Hij is dan ook de “Reverend”, en de overige bandleden ’the Makers’. De band is opgericht in 2005 nadat McClure met verschillende andere bandjes (Judan Suki en 1984) gematigd succes wist te bereiken. Naar eigen zeggen (volgens Wikipedia) waren deze bandjes, waar in het geval van Judan Suki ook andere huidige Reverend and the Makers-leden in speelde, nooit serieus bedoeld. Deze band moest hier echter verandering in brengen. Muziek die hoogstaand genoeg was om niet alleen een platendeal te kunnen sluiten, maar ook in de hitlijsten terecht te komen. Iets waar hij in beide opzichten in geslaagd lijkt te zijn, want op dit moment is Reverend and the Makers zeker de beste en meest bekende nieuwkomer in het Brit pop genre.
Als ik zo kijk naar de meest gelezen artikelen op NU.nl van het afgelopen jaar dan wordt het idee dat ik heb van Nederland toch wel enigszins bevestigd: de inwoners van dit land kan het geen zak schelen wat er buiten onze landsgrenzen gebeurt.
Wij mogen dan wel zo’n grote bek hebben over de vermeende onwetendheid van bijvoorbeeld Amerikanen over buitenlandse politiek, maar het lijstje van NU doet vermoeden dat het met het overgrote deel van het Nederlandse volk niet veel beter is gesteld. Nee, waarschijnlijk nog erger, aangezien ons land zoveel kleiner is dan de VS. In de top 20 van meest gelezen artikelen komen slechts drie artikelen voor die ‘buitenlands’ zijn, waaronder het bericht dat Rasmussen uit de Tour is gezet, wat toch ook bijna een binnenlandse aangelegenheid was.
Als je kijkt naar welk nieuws Nederlanders dan wel ‘consumeerden’ dan is dat bijna zonder uitzondering ‘klein’ leed, steek- en schietpartijen. Of ‘groot’ leed waar men direct bij betrokken was, zoals de storm en sneeuw van begin dit jaar. En natuurlijk de roddel en achterklap, zoals Manon Thomas en de sexfilm van wannabe-model Kim Feenstra. Of de uitbraak van Bokito. De overkoepelende eigenschap van dit nieuws is ‘sensatie’. Slechts één politiek artikel was interessant genoeg voor de top 20. En dat was het feit dat Verdonk er door Rutte werd uitgekegeld. Verrassend.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Historisch: Netscape houdt op te bestaan
“Het lijkt wel nu de arbeidsmarkt weer groeiende is dat mensen zich meer wangedrag op de werkvloer permitteren. Stel dat je een bedrijf runt van honderd mensen, dan komt dit per maand neer op duizend uur arbeidsproductiviteitverlies. Dit is geen kinderspel meer, maar een serieus probleem.”
Jacob Verschuur, directeur ICT Leadership van Ernst & Young jankt over privesurfen op het werk. Wanneer houden werkgevers eens op dit soort rekensommetjes te maken? Natuurlijk gaat dat ten koste van productiviteit, maar de tijd dan je als een fabrieksarbeider strak je hele werktijd aan de lopende band stond is allang voorbij. Het liefst zouden de werkgevers ook nog beginnen over roken, toiletbezoek en informele gesprekken met de collega’s, maar ze weten dat ze dan problemen met hun werknemers krijgen. Ehm, de vakbonden bedoel ik natuurlijk.
Dus: niet meer spreken van wangedrag, maar gewoon kijken of iemands productiviteit goed is, meer niet. Als iemand hetzelfde resultaat levert in de helft van de tijd dan moet je die mensen koesteren en wellicht een andere functie gaan aanbieden lijkt me. En zolang er nog driemaal daags vergaderd kan worden valt het wel mee met het verlies van arbeidsproductiviteit. Toch?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tijdlijn politiek in Pakistan 1988-2007
Een overzicht van de BBC van de politieke gebeurtenissen in Pakistan vanaf Benazir Bhutto als president (1988) tot haar dood (2007).
Uit een mooie open dir.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.