GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat Stefan Vermaat met een stuk over de stresstest voor banken. Vrijdag werd de uitslag van de stresstest bekend. Alle grote Europese banken zijn glansrijk geslaagd voor deze tests, waarbij werd gekeken hoe de banken zich zouden houden onder verslechterde economische omstandigheden. Daarbij werd onderzocht hoe de bankbalansen zich zouden gedragen bij onder andere een krimp van de economie of het instorten van de huizenmarkt. De uitkomst van de stresstest voor de Europese Banken was exact zoals die had moeten zijn. Wanneer alle banken waren geslaagd, had niemand de uitkomst geloofd. Dat betekende dat er een paar banken er slecht uit moésten komen, zelfs al was dat niet het geval. Ook mocht er geen grote bank bij zitten. Stel je toch voor dat BNP of Deutsche Bank die test niet zou halen. Dat zou een ramp voor zo?n bank zijn en ook nog bijzonder schadelijk voor de economie in het algemeen. Dus eigenlijk stond van tevoren al vast dat alle grote banken zouden slagen. De banken die niet zouden slagen zouden klein en onbetekenend zijn, zoals de Spaanse Banca Sivica of de Griekse ATE-bank.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Traditiegetrouw biedt Sargasso (op z’n minst) in de Waan v/d Dag een hangplek voor uw reaguursels over Zomergasten. Tijdens de uitzending of te laat, zoals nu. Deze posting is voor diegenen die al een definitief oordeel hebben over Jelle Brandt Corstius na de uitzending met Jan Marijnissen (Oud-presentator Adriaan van Dis: “Over drie dingen hebben alle Nederlanders een mening, zei hij. Het weer deugt niet, het voetbal deugt niet én de presentator van Zomergasten deugt niet”).
Liet de presentator Marijnissen te makkelijk weg komen met zijn linkse politieke propaganda als “een simpele omroeper, niet eens een veredelde“? Of schiep hij juist de voorwaarden waarin de gast optimaal zijn avond kon samenstellen ongehinderd door narcistisch streven om de eigen mening te etaleren (alleen na Don Camillo: “Dit vind ik niet grappig, nou ja, ik begrijp dat het toen grappig was, maar ik vraag me af of het de tand des tijds heeft doorstaan”) of door psychologische pogingen om de gekozen fragmenten in freudiaans perspectief te plaatsen (behalve dan die losse opmerking tegen het einde dat er nagenoeg geen vrouwen in de fragmenten zaten)?
En dan zijn er nog die twee open eindjes. Interessante vragen die werden opgeworpen, maar waar zowel JBC als Jan M geen begin van een verklaring voor hadden. Misschien weet u het (weer) wel:
1. Hoe kan het toch dat de ellende van de ingestorte financiële markten zich niet vertaalde in winst voor de linkse politiek, maar in plaats daarvan de VVD de grootste partij werd?. Na het fragment waarin FED-voorman Alan Greenspan werd verhoord over de oorzaken van de kredietcrisis (1 2), kwam Marijnissen niet verder dan dat de mensen blijkbaar aan hun eigen portemonnee dachten in plaats van aan het algemeen belang. In een lofzang op de Braziliaanse president Lula verzuchtte de zomergast dat Nederland misschien wel ’te af’ is om de mensen achter een hoopvolle linkse agenda te krijgen. Je zou bijna denken dat hij voor een geslaagde opmars van de socialistische ideologie ons land eerst nog wat fascistische machthebbers toewenste.
2. Hoe komt het toch dat de SP weer als muurbloempje aan de zijlijn staat bij de formatievorming, terwijl het notabene groter is dan GroenLinks en D66? Ook hier moest Marijnissen het antwoord schuldig blijven. Hij murmelde slechts wat over hoe Ad Melkert in een vorig politiek leven anti-SP oekazes uitvaardigde en langs hem heen liep alsof hij lucht was.
De Amerikaanse journalist Bill Bishop schreef het boek The Big Sort. Hierin betoogt hij dat de Verenigde Staten politiek sorteren: mensen met dezelfde politieke ideeën gaan bij elkaar wonen omdat die ideeën ook weerslag hebben op wat ze willen van hun leefomgeving. De één wil graag in een nette, rustige buurt wonen, de andere in een levendige met veel uitgaansmogelijkheden om de hoek. Bishop heeft rond de presidentsverkiezingen een tijdje geblogd voor Slate (zeer lezenswaardig) en in één post liet hij zien dat je op basis van een foto al kon zeggen of een buurt vooral Republikeins of Democratisch stemde.
Bishop zegt ook dat dat een probleem is: waar mensen met dezelfde ideeën bij elkaar zitten, krijg je groepsdenken en dat leidt tot polarisatie. Door het Amerikaanse districtensysteem gaat dan een vicieuze cirkel optreden: conservatieve districten kiezen conservatieve besturen die besluiten nemen die progressieve bewoners tegen staan, waardoor ze uiteindelijk wegtrekken en het gebied nog conservatiever wordt. Het omgekeerde gebeurt in progressieve gebieden. Bekend is de combinatie van het progressieve Los Angeles en het zeer conservatieve forenzengebied ten zuiden ervan, Orange County, thuishaven van Richard Nixon.
Ook in Nederland treedt dit effect op. Denk aan het progressieve bolwerk Amsterdam en het aangrenzende PVV-bastion Almere. Door het politieke systeem is het wat minder sterk dan in de Verenigde Staten, maar je hoort PVV-politici vaak praten over mensen die zijn “weggevlucht” uit Amsterdam, terwijl zelfs nu de huizenmarkt in de hoofdstad niet zodanig is dat er sprake lijkt van een stad die leegloopt. Voor elke PVV-stemmer die wegtrekt, staan twee D66- of GroenLinks-stemmende young professionals uit de creatieve sector klaar om de bakfiets in de schuur te zetten en zonnepanelen op het dak te monteren.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“He told journalists that he had sung Soviet-era patriotic songs with the agents. However, Mr Putin did not say where the meeting took place. The 10 Russians admitted in a US court earlier this month to being agents for a foreign country. More serious money laundering charges against them were dropped.”
(BBC)
Ja, ja, het oude spionnenbloed kruipt waar het niet gaan kan. Ook al heb je voor de rechtbank gestaan, kameraad Vladimir laat je niet zakken. Zoals bekend liggen Poetins roots in de KGB, en de enige mensen die hij ook nu nog echt vertrouwt komen uit de oude geheime dienst van de Sovjet-Unie. De man die bijvoorbeeld niet aarzelde om dood en verderf te zaaien onder de Tsjetsjenen toonde een opmerkelijk medelijden met de in Amerika ontmaskerde geheimagenten: ‘Ze hebben allemaal een moeilijk leven gehad.’ Eerst hadden ze accentloos Engels moeten leren spreken, en in den vreemde jaren lang orders moet volgen in het belang van het moederland, om uiteindelijk toch niet te kunnen rekenen op diplomatieke onschendbaarheid. En het was allemaal mislukt door – foei! – verraad. Maar gelukkig is er dan kameraad Vladimir.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat Ger Bosma met een kleine historische terugblik op de Tour.
De renners van de Tour rijden vandaag de laatste kilometers naar Parijs. Traditiegetrouw zal de finish liggen op de Champs-Élysées. Hoewel traditie? Het lijkt misschien alsof het nooit anders is geweest, maar toch is het pas sinds 1975 dat de Tour de France daar eindigt. De Belg Walter Godefroot won die dag de sprint en Bernard Thévenet kreeg definitief le maillot jaune om de schouders. De laatste Tourdag is overigens vaak weinig meer dan een formaliteit. Ook in 2010 ligt het draaiboek voor de zesendertigste aankomst op de Champs-Élysées al enige tijd klaar. Contador zal het geel behouden en Cavendish wint voor de vijfde maal de massasprint.
Toch is er heel wat veranderd sinds de eerste editie in 1903, die gewonnen werd door Maurice Garin. Die eerste Tour, georganiseerd door de hoofdredacteur van het tijdschrift L’Auto, Henri Desgrange, had een lengte van 2428 kilometer. Qua afstand valt dit mee. De Tour van 1926, de langste en volgens sommigen de zwaarste ooit, was 5745 km lang. De laatste jaren praten we gemiddeld over een parcours van zo’n 3500 km.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
[qvdd]
“Als dat [blokkade van het euro-reddingsplan door Duitsland] was gebeurd, hadden we de scheerlijnen weer aan de banken kunnen hangen.”
Een anonieme ambtenaar klapt uit de school over het Europese crisisberaad van 9 mei. De Franse minister van financiën dwong een ultieme poging af tot een compromis, dat uiteindelijk door een Nederlandse ambtenaar werd verzonnen.
[qvdd]
“First [problem] was to master foreign language as your own. Think and speak it and do what are you told to do for the interest of your motherland for many years without counting on diplomatic immunity.”
Vladimir Poetin legt uit dat zijn uitgewezen spionnen, met wie hij net gezellig sovjet-liederen heeft gekaraoked, heus geen makkelijk leven hadden in de VS.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.