De gebeurtenissen van vijf jaar geleden zorgden voor een stevige verschuiving in het veiligheidsbeleid van veel westerse landen, waaronder Nederland.
Vanaf het begin had ik moeite met de aard van veel maatregelen. Het beknotten van de eigen vrijheid om uiteindelijk de eigen vrijheid te beschermen, bleef ik paradoxaal vinden. Het brengen van de oorlog naar die gebieden waar je van dacht dat er mensen zaten die de oorlog naar jou toe zouden brengen, vond ik slechts in een enkel geval een goed instrument. Maar gegeven de manier waarop de instrumenten ingezet zijn, durf ik achteraf te stellen dat ze geen van allen productief of effectief zijn geweest.
Er is een oorlog, een oorlog tegen het terrorisme, roepen velen. En ik voer oorlog tegen de manier waarop de oorlog tegen terrorisme wordt gevoerd. Omdat ik niet het gevaar zo hoog inschat en omdat ik de nu gekozen oplossingen erger vind dan de kwaal.
Als je publiekelijk zo’n standpunt inneemt, krijg je met regelmaat naar je hoofd geslingerd dat je net zo hard je kop in het zand steekt als Chamberlain. Hij wilde niet het grote gevaar van Hilter’s Duitsland zien en liet zich afschepen met een vodje van een vredesakkoord. Om vervolgens korte tijd later geconfronteerd te worden met de grootste oorlog die de mensheid tot nu toe heeft gekend.
Ondanks de beperkte toepasbaarheid van de vergelijking, komt er dan toch twijfel in me. Negeer ik niet willens en wetens een groot gevaar omdat ik geloof heb in een meer vreedszame oplossing? Zorg ik er met mijn tegenstand voor dat maatregelen niet genomen worden die een ramp zouden kunnen voorkomen? Hoe klein mijn inbreng in het debat dan ook is, ben ik dan niet potentieel een gevaar voor de veiligheid van ons land, onze maatschappij, ons leven?
Hoe durf ik, met slechts beperkte toegang tot de kennis der wereld en slechts beperkte tijd voor het beschouwen van de materie, te beweren dat het anders moet? Hoe stellig mag ik zijn?