Verjaardag in de familie begin 2007. Buurman (78 jaar) tegen opa (70 jaar): “Nu die vent het nieuwe routermodem voor mijn adsl geïnstalleerd heeft, kan mijn vrouw tenminste beneden met haar laptop ook via de draadloos internetten. Hoeven we daar geen ruzie meer over te maken“. Antwoord opa: “Ja, ik heb xxxx [Red: oma dus] net ook een laptop cadeau gedaan met hetzelfde idee. Alleen moet ik nog even een nieuw kabelmodem aanvragen.”
Je registreert de conversatie wel en doet zelfs even mee omdat je nieuwsgierig bent welk abonnement ze hebben maar laat het verder voor wat het is. Tot je ’s nachts thuis nog even zit te mijmeren over de dag en met een stevige dreun realiseert dat bovenstaande conversatie eigenlijk wel heel representatief is voor de enorme veranderingen die er de laatste tien jaar hebben plaatsgevonden.
Zeventigplussers die het heel normaal vinden om twee computers thuis te hebben, verbonden met een adsl- of kabelmodem aan het internet alwaar ze met het grootste gemak de komende overwintervakantie online boeken, videoskypen met hun achterneef in Australië, de buienradar raadplegen om te zien of ze nog even op de volkstuin kunnen werken, websites met fotoalbums van hun kleinkinderen bij houden voor de rest van de familie en al hun bank- en effectenzaken doen. Terwijl de generatie voor hen nog moeite had met de introductie van de afstandsbediening.
Het is pas krap 14 jaar geleden dat privé internetgebruik in Nederland werd geïntroduceerd, ongeveer gelijk met de echte opkomst van de thuiscomputer. En nu al is het zo’n normaal en integraal onderdeel van het dagelijkse leven van menigeen. Verwondering over de snelheid van verandering is even mijn deel.
Naar Limburg verhuizen, op de vlucht voor het water? De kans op een overstroming van de Maas is een stuk groter dan een watersnoodramp in de Randstad.
Wateringenieur Dijkman dient Burgemeester Leers van Maastricht van repliek. Het lijkt erop dat Leers probeert de angst voor klimaatverandering uit te buiten voor eigen gewin met zijn oproep naar bedrijven en mensen om hoger te komen wonen.
In fact, one of the saddest but most common conditions in elementary school computer labs (when they exist in the developing world), is the children are being trained to use Word, Excel and PowerPoint, I consider that criminal, because children should be making things, communicating, exploring, sharing, not running office automation tools.
Aldus Nicholas Negroponte van MIT in de toelichting waarom Novell de software mag leveren voor de one-laptop-per-child XO.
Heeft u een auto en komt u af en toe in een grote stad? Dan heeft u vast wel eens zo’n bon gekregen waarop de politie aangeeft of er waardevolle spullen zichtbaar in uw auto lagen.
Aardig toch, van die politiemensen? Dat ze je proberen te beschermen tegen al het kwaad in de wereld door er op te wijzen dat je toch vooral geen aanleiding moet geven:
“In auto’s waarin is ingebroken, lag bijna altijd buit die voor dieven goed zichtbaar was, waaronder ook jassen en tassen. Het werd ze gewoon te gemakkelijk gemaakt.”
Daar kan je de burger maar beter op wijzen. Anders zijn ze nog medeplichtig aan het veroorzaken van een klein misdrijf. Dat die kleine klote dieven eigenlijk gewoon met hun tengels van je spullen moeten afblijven, is niet zo relevant. Dat ze over het algemeen toch wel je ruit stuk slaan om alsnog even onder de stoel te kijken, is ook niet zo interessant kennelijk. Van de 15 inbraken in mijn auto is er slechts eentje “succesvol” geweest omdat ze de boxen uit de hoedenplank gezaagd hadden.
Nee, we gaan vooral die energie van het controleren van auto’s niet steken in het jagen op de daadwerkelijke daders. We gaan gewoon de slachtoffers nog wat verder pesten.
Kunnen ze gezellig nog wat tijd besteden aan het constant verwijderen van die irritante papiertjes onder hun ruitenwissers. Alsof ze toch al niet genoeg tijd kwijt waren aan het iedere keer weer regelen van een nieuw slot of ruit.
Ik wil mijn belastingcenten terug!
