Tijdens mijn korte trip naar Noord-Ierland kwam ik bovenstaand schilderij tegen in, hoe passend, een pub. Het verbeeldt nog het beste de hoop die momenteel leeft aldaar. Hoewel de twee heren, Gerry Adams en Ian Paisley die centraal staan, nog lang niet publiekelijk zo amicaal met elkaar om kunnen gaan, wordt de recente gezamenlijke verklaring over het vormen van een regering door velen gezien als een grote stap de goede kant op.
Maar het is duidelijk dat het toch vooral een kwestie van de lange adem is. De pijn en het wantrouwen zit diep. Maar dan wel voornamelijk bij de dertigplussers. Daaronder is men toch vooral bezig om toch vooral niet de economisch race te verliezen, hetzij als kleine ondernemer, hetzij als consument. Het is duidelijk dat de nu ineens sneller groeiende economie voor heel veel afleiding zorgt. De tien jaar relatieve rust hebben bij velen gezorgd voor vertrouwen. Vertrouwen in dat het weer zin heeft iets op te bouwen dat niet net zo snel weer weg gebombardeerd wordt.
De beruchte wijken zijn nog steeds wel voorzien van de beruchte schilderingen die nog steeds de Troubles in zich dragen. En ook de muur tussen verschillende wijken is nog steeds aanwezig. Maar tussen de schilderingen verschijnt plots reclame en op de muur zet iedereen zijn naam en vaak vredesboodschappen. Maar wat ook opvallend is, is dat de schilderingen en de scheiding verworden tot toeristische attracties. Het is moeilijk in te schatten welk effect dat heeft. Maar het werkt heel relativerend.
Toerisme is trouwens ook een behoorlijke indicatie van het toegenomen vertrouwen van de buitenwereld dat het in Noord-Ierland de goede kant op gaat. Tien jaar geleden kwam er in een jaar misschien 3 keer een cruise schip in Belfast aan. Vorig jaar waren dat er al twintig en dit jaar verwachten ze er meer dan dertig.
Op welke wijze kan een structurele verandering van een samenleving onomkeerbaar in gang gezet worden?
Beperkingen:
– Er mag geen geweld gebruikt worden
– Er is weinig geld beschikbaar
Kan zelf niet mee discussiëren want ik bestudeer deze dagen even de hopelijk onomkeerbare veranderingen in Noord Ierland.
De rellen na de wedstrijd Jong Oranje – Jong Marokko gisteren waren voor kamerlid Wilders aanleiding om maar weer eens de voorspelbare kamervragen te stellen. Ik citeer even drie van de zes vragen:
3.) Bent u het met ons eens dat de politie al vóór deze wedstrijd had moeten ingrijpen en de Marokkaanse straatterroristen had moeten aanhouden? Zo nee waarom niet?
4.) Bent u bereid een stadionverbod af te kondigen voor alle Marokkanen voor de duur van 5 jaar als het gaat om wedstrijden tegen Marokkaanse ploegen of de Marokkaanse nationale (jeugd)ploeg?
5.) Zo neen, bent u dan bereid een verbod af te kondigen voor wedstrijden tegen Marokkaanse voetbalploegen voor de duur van 5 jaar? Zo nee waarom niet?
Nu ging het hier om een incident. Maar de Tweede Kamer gaat natuurlijk ook over structurele zaken. Anders blijft het bij symptoombestrijding. We helpen dhr Wilders even mee dit op een hoger plan te brengen.
De door hem benoemde “Marokkaanse straatterroristen” vallen geheel binnen de definitie van “voetbalvandalen“. Vraag 3 kunnen daarmee vertalen naar: Alle bekende voetbalvandalen die in de buurt van een stadion komen moeten ten alle tijden aangehouden worden. Hetgeen waarschijnlijk niet zo heel veel afwijkt van het huidige beleid.