Vandaag wat losse stukken. Geen van allen zwaar, maar wel allemaal net opvallend.
Het eerste stuk is een excuusbrief van de Ministers van VROM en die van Wijken en Buurten die beide niet aanwezig waren op een Europese bijeenkomst in Leipzig. Vanwege de 100 dagen natuurlijk, oen. Dan heb je toch geen tijd meer voor dat soort bijeenkomsten. Luisteren naar het volk moesten ze.
Dan de kamervragen van de leden Van der Staaij (SGP), Voordewind (CU) en Van Baalen (VVD). Die maken zich zorgen over een godsdienstwet in Tadzjikistan, die zou wel eens negatief kunnen uitpakken voor het onderwijs aldaar. Mijn god zeg, over zinloos kamervragen stellen gesproken. Ten eerste is er nul kans dat NL daar enige invloed op uit kan oefenen. En ten tweede, waarom je nou druk maken over zo’n beroerd klein ding in een land waar we helemaal niets mee van doen hebben. Laat ze dat lekker zelf uitzoeken. Waarom hier wel vragen over stellen en nooit over de Amerikaanse Patriot Act? Lekker makkelijk hoor, over kleine landjes klagen.
Tenslotte twee bijlagen uit de begrotingsbehandelingen. Het betreft hier een overzicht van de prestatie-indicatoren van het CWI en de SVB. Mocht je ooit de documentaire The Trap gezien hebben, weet je dat dit soort sturing zinloos is. Maar nog los daarvan, valt op dat de meeste normen nauwelijks veranderen. Kennelijk valt er niets meer te verbeteren. Jammer dat dan kennelijk 60% tevredenheid met de klachtenafhandeling goed genoeg is. Zouden ze bij een bedrijf eens moeten proberen.
Tijdens mijn korte trip naar Noord-Ierland kwam ik bovenstaand schilderij tegen in, hoe passend, een pub. Het verbeeldt nog het beste de hoop die momenteel leeft aldaar. Hoewel de twee heren, Gerry Adams en Ian Paisley die centraal staan, nog lang niet publiekelijk zo amicaal met elkaar om kunnen gaan, wordt de recente gezamenlijke verklaring over het vormen van een regering door velen gezien als een grote stap de goede kant op.
Maar het is duidelijk dat het toch vooral een kwestie van de lange adem is. De pijn en het wantrouwen zit diep. Maar dan wel voornamelijk bij de dertigplussers. Daaronder is men toch vooral bezig om toch vooral niet de economisch race te verliezen, hetzij als kleine ondernemer, hetzij als consument. Het is duidelijk dat de nu ineens sneller groeiende economie voor heel veel afleiding zorgt. De tien jaar relatieve rust hebben bij velen gezorgd voor vertrouwen. Vertrouwen in dat het weer zin heeft iets op te bouwen dat niet net zo snel weer weg gebombardeerd wordt.
De beruchte wijken zijn nog steeds wel voorzien van de beruchte schilderingen die nog steeds de Troubles in zich dragen. En ook de muur tussen verschillende wijken is nog steeds aanwezig. Maar tussen de schilderingen verschijnt plots reclame en op de muur zet iedereen zijn naam en vaak vredesboodschappen. Maar wat ook opvallend is, is dat de schilderingen en de scheiding verworden tot toeristische attracties. Het is moeilijk in te schatten welk effect dat heeft. Maar het werkt heel relativerend.
Toerisme is trouwens ook een behoorlijke indicatie van het toegenomen vertrouwen van de buitenwereld dat het in Noord-Ierland de goede kant op gaat. Tien jaar geleden kwam er in een jaar misschien 3 keer een cruise schip in Belfast aan. Vorig jaar waren dat er al twintig en dit jaar verwachten ze er meer dan dertig.
Op welke wijze kan een structurele verandering van een samenleving onomkeerbaar in gang gezet worden?
Beperkingen:
– Er mag geen geweld gebruikt worden
– Er is weinig geld beschikbaar
Kan zelf niet mee discussiëren want ik bestudeer deze dagen even de hopelijk onomkeerbare veranderingen in Noord Ierland.
