Het is een rustige zondagavond, tijd voor een klein experiment. Zoals deze week geconstateerd, hoeven we van de politiek niet te verwachten dat ze zichzelf zullen gaan vernieuwen. Dus dan moeten we zelf maar aan de slag.
Ik had al een tijd een idee dat nog getoetst moest worden. Doordat ik gisteren dit artikel las, bedacht ik dat het tijd werd er maar eens werk van te maken.
In ons huidige kiesstelsel kan je één stem uitbrengen op één partij. De veronderstelling is daarbij dat die partij dan geheel jouw positie kan representeren in het parlement. In dit experiment gaan we uit van een genuanceerd stemsysteem. Niet één partij kan een stem krijgen, maar alle partijen kunnen stemmen krijgen. In het geven van de stemmen kan je duidelijk maken of een partij in meer of mindere mate ook jouw steun geniet.
Let op, ik wil niet beweren dat dit het beste kiessysteem is of dat het onmiddelijk moet worden ingevoerd. Het gaat mij erom te zien of zo’n systeem een wezenlijk ander resultaat oplevert dan het huidige.
Daarom wordt u eerst gevraagd om een “traditionele” stem uit te brengen en vervolgens om, veel uitgebreider (het is niet anders), genuanceerd te stemmen. Onderaan vindt u vervolgens nog uitleg hoe het tellen dan in zijn werk zal gaan.
Om het toch een beetje representatief experiment te laten zijn, hoop ik minstens 500 deelnemers te halen. Ik stel het dan ook zeer op prijs als u dit experiment aan anderen voorlegt.
Genoeg gekletst, nu eerst stemmen op de traditionele manier.
Lorraine Berry, Human Cry. Computer als kunstinstrument.
“Ik denk dat universiteiten zich onvoldoende realiseren dat de publieke opinie over wetenschappers aan het kantelen is. Een professor is voor veel mensen niet meer de deskundige, maar iemand die wordt betaald door een bedrijf.”
Aldus Martijn Katan van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen vandaag in de Volkskrant. De Volkskrant constateerde dat een kwart van de Nederlandse hoogleraren door het bedrijfsleven wordt betaald.
De universiteiten geven deze informatie overigens niet graag prijs.
Wel apart dat de belasting op de bedrijven niet verhoogd kan worden ten bate van de onafhankelijke wetenschap, maar dat we het wel normaal vinden dat die bedrijven met datzelfde geld bepalen wat onderzocht moet worden.
Geen link naar het hele artikel van de Volkskrant omdat die nog steeds niet begrijpen dat paid content iets is van de 20ste eeuw.
Wanneer taal aan de wetten der klassieke logica moet voldoen, kan literatuur dan nog bestaan?
Bonuspunten voor reacties die voldoen aan de wetten.
Als ik het in dit stuk heb over het parlement, bedoel ik eigenlijk de gehele landelijke politieke top, dus regering, eerste en tweede Kamer. Ze zijn allemaal direct danwel indirect product van een landelijk “democratisch” proces.
En het is nu juist het “democratische” aan het proces waar het begint te knellen. Alleen leeft het parlement in staat van ontkenning.
In 2002 was er de Fortuyn revolte. Het leek er even op dat het parlement daarna inzag dat hun houding en aanpak niet meer aansloot bij hoe een groot deel van Nederland het op dat moment wilde.
Maar na een paar obligate bestuurlijke vernieuwingsinitiatieven onder D66, werd het al heel snel stil. De adviezen van het burgerforum zijn nooit serieus besproken, laat staan de aanbevelingen van de Nationale Conventie.
Het referendum over de Europese Grondwet dat in 2005 voor behoorlijk wat reuring zorgde in de samenleving kreeg geen opvolging na herziening van die grondwet, zeer waarschijnlijk vanwege de ongewenste uitkomst van de eerste.
De Raad van Economisch Adviseurs is door het parlement terzijde geschoven omdat men er toch niet naar wilde luisteren.
En deze week krijgt de Nationale Ombudsman het zwaar te verduren in het parlement omdat hij kritiek heeft op het functioneren van de overheid.
Uit de eigen evaluatie van de Tweede Kamer door de Raad voor Openbaar Bestuur bleek dat ze allerlei oorzaken voor het wantrouwen in hun functioneren zagen, maar dat het altijd buiten henzelf lag.