Toen ik afgelopen zondag een fragment van KRO’s Reporter over Nederwiet mee kreeg, dacht ik dat ze teveel praktisch onderzoek hadden gedaan en dus onder invloed de teksten hadden geschreven:
“De totale omzet van de branche bedraagt circa twee miljard euro. Dat is net zo veel als de omzet van het openbaar vervoer in Nederland.”
Pardon? De NS alleen al is goed voor 4 miljard. Dus waar ze die onzin vandaan halen is me een raadsel.
Ik liet het echter rusten, want wie vindt dat nou interessant.
Tot ik gisteren via Engeland het volgende bericht las:
“Cannabis nets the Dutch treasury more than £300 million a year and has become one of the country’s top cash crops, new figures show.”
En dat die getallen rechtstreeks uit KRO’s Reporter kwamen. Dus ik vroeg me af, als dat getal van het Openbaar Vervoer er naast zit, kloppen die andere getallen dan wel?
Reporter becijferde in haar programma dat de staat wel eens 400 miljoen euro zou kunnen verdienen aan de coffeeshops. Dit bericht werd netjes overgenomen door diverse kranten.
Dat is natuurlijk lekker, zo’n bedrag. Maar is het ook een realistisch bedrag. Reporter extrapoleert vanuit een bekende coffeeshop de omzetcijfers naar een landelijk getal van 265.000 kilo en hangt daar een prijskaartje aan van 2 miljard (ah, daar is dat getal weer) waar vervolgens de belastingdienst 400 miljoen afsnoept.
Aangezien er geen afzetcijfers per coffeeshop zijn, is het niet eenvoudig om te bepalen hoe realistisch die 265.000 kilo is.
Daarom maar een poging om dat uit te rekenen langs de weg van de consument. Volgens Trimbos heeft 5,4% van de Nederlanders tussen de 15 en 64 jaar in het afgelopen jaar softdrugs gebruikt. Hoeveel mensen zijn dat? Daarvoor gebruiken we de cijfers van het CBS. Ik heb van de groep 0-20 jaar 1/3 genomen (iets ruimer en realistischer dan die 15 jaar) en ik heb alle mensen boven de 80 buiten beschouwing gelaten. Voor 2007 kom ik dan op 13.119.081 mensen. 5,4% daarvan is 708.430.
Nu rookt vast niet die hele populatie evenveel. Dus heb ik het maar even in vier stukken ingedeeld:
1 – We nemen een kwart incidentele gebruikers: 1 keer per maand 2 joints.
2 – We nemen een kwart recreatie gebruikers: 1 keer per week 2 joints
3 – We nemen een kwart regelmatige gebruikers: 1 maal daags een joint
4 – We nemen een kwart zware gebruikers: 3 maal daags een joint
De Tweede Kamer mag dan wel met reces zijn (net zoals een groot deel van de redactie alhier en waarschijnlijk ook veel mensen in het land), de stroom kamerstukken gaat gewoon door. Zo viel deze week het verslag van het overleg over het geneesmiddelenbeleid op de mat. Dit overleg was naar aanleiding van de notitie van Minister Klink waarin hij zijn langetermijnvisie geneesvoorzieningen uiteen zette.
Met de komst van de zorgverzekeraars als mede-stuurder van de gezondheidskosten, de veranderingen in de keten farmacie tot patiënt en de toegenomen druk op de gezondheidskosten vliegen de wijzigingsvoorstellen je om de oren. Iedereen ziet wel ergens nog wat geld liggen dat bespaard kan worden. Maar zomaar besparen gaat natuurlijk niet als je het hebt over zorgverlening aan patiënten. Dan moet dus wel duidelijk zijn of die besparing niet ten koste gaat van de patiënt.
En dat maakt het tot zeer complexe materie waar ook nog eens wat vermogende partijen via-via proberen mee te praten.
Ik vind het heel moeilijk om uit de discussie naar boven te krijgen wat nu goed en wat nu slecht is. Maar aan de hand van drie stukjes van Kamerleden wil ik het toch in ieder geval iets levendiger maken, alvorens het even een wending te geven.
Mevrouw Schemers:
“De CDA-fractie steunt het baseren van de pakketkeuze op richtlijnen en protocollen van professionals en zij is het eens met het hieraan toevoegen van de factor doelmatigheid, maar zij zet wel vraagtekens bij het gebruik van Quality Adjusted Life Years (QALY’s) als meetinstrument in de assessmentfase, omdat de gezondheidswinst moeilijk precies te berekenen is.”
Maleonn, Deja Vu nr 2, 2005
Uit de serie horrorspeelplaatsen.