“Als we niet op korte termijn overstappen naar een oorlogseconomie – en ik spreek weer Zijlstra na – dan gebeurt het vanzelf, maar dan wel met grote aantallen slachtoffers en een derde wereld die over ons heen komt rennen….
En weet je nou wat het gekke is? Ik roep dit altijd al… maar de laatste tijd begin ik mee te maken dat ik voor die absurde ideeën van me opeens steun begin te krijgen. En het opvallende is: het zijn steeds oud-topmannen, oud-voorzitters, oud-raadsleden.”
Aldus André Kluhkhun in Vrij Nederland deze week. Twee opmerkelijke punten in zijn column. De noodzaak tot het gaan voeren van een oorlogseconomie vanwege de klimaatproblematiek. En het verschijnsel dat de mensen aan de macht dit al lang wisten, maar niet mochten uitspreken tot ze met pensioen waren. Hoeveel makkelijker hadden we het ons gemaakt als ze het wel gedaan hadden.
Overigens verscheen deze column in het wederom vernieuwde VN. Ook de online editie van VN is van een nieuw jasje voorzien. En daar hebben wij plots een vaste plaats. Kunnen we toch weinig anders doen dan even onze hoed afnemen en het gebaar retourneren.
Wat dan weer wel jammer is, is dat niet de volledige content van hun papieren editie online staat gelijk. Maar we blijven hoopvol.
Een commissie heeft als advies gegeven de inzet van robots in oorlogen aan banden te leggen. Er zou, net als met kernwapens en biologische wapens, een verdrag moeten komen.
Is dit inderdaad een goed advies? Of is een toekomst waarin robots elkaar afmaken en mensen gewoon door kunnen gaan met leven mogelijk?
In het politieke proces om steeds meer marktwerking in de zorg te krijgen, er vanuit gaande dat dit de kosten zou kunnen drukken, loopt er nu een discussie over het invoeren van de zogenaamde Diagnose Behandel Combinaties (DBC’s) in de eerstelijns gezondheidszorg.
Mijn samenvatting van dit idee: veel voorkomende aandoeningen (diabetes, copd) vragen ongeveer dezelfde handelingen bij verschillende partijen in de zorg (huisarts, apotheek, fysiotherapeut, etc….). In plaats van al deze mensen apart te laten werken, mag 1 partij voor een hele groep patiënten met dezelfde aandoening zeggen dat hij de verantwoording voor de hele keten op zich neemt voor een vaste prijs per patiënt.
Hierdoor zou er dus concurrentie moeten ontstaan tussen “zorgaanbieders” om dit zo efficiënt mogelijk te doen en dus de laagste prijs aan te bieden.
Van verschillende kanten, niet in de laatste plaats de huisartsen, is er al veel kritiek gekomen op dit voornemen (start 2010, brede invoering 2011). Huisartsen zouden “zorgmanagers” moeten worden, iets waar ze niet voor zijn opgeleid. En de uniforme benadering zou geen recht doen aan de verschillen tussen de patiënten.
Aan die argument kan ik niet veel toevoegen. Maar er zijn nog wel twee argumenten die onderbelicht blijven in dit verhaal.
Het eerste argument is dat van distributie. Door dit mechanisme zal in regio’s voor bepaalde DBC’s misschien nog maar 1 of 2 partijen verantwoordelijk zijn. Als patiënt moet je dan langs die weg gaan omdat het anders niet vergoed wordt. Maar dat kan dus betekenen dat je voor veel handelingen niet meer bij je eigen huisarts of apotheek terecht kan, maar moet reizen. Een fenomeen dat zich nu al voordoet voor bepaalde andere vergoedingsconstructies in de zorg. De last wordt dus afgewenteld op de patiënt. Kosten die daarmee genoemd zijn, zijn ook voor de patiënt zelf. Maar dat zal de overheid en de zorgverzekeraars weinig boeien.
Daar hebben we weer ons maandelijks probleempje waarin duidelijk wordt dat onze olieprijsvoorspelling, mede door de economische crisis, toch nog heel ver af zit van de realiteit. Behalve dan dat Opa B nu wel gebombardeerd kan worden tot gecertificeerd helderziend oliedikkijker.
Let op, de olieprijs waar we het hier over hebben is nog steeds die in euro’s.
Grafiek door Ad van der Stok.
Na de breek de tabel.
De mensen met grijs in de cellen (sorry voor de woordspeling) zijn later ingestapt.
Rood geeft aan dat de persoon voor die maand het verst van de werkelijke waarde zit, groen het dichtst bij.