Het is crisistijd en snel optreden is gewenst om de economie op gang te houden. Dat is de redenering achter de Crisis- en herstelwet die binnen twee maanden door de Tweede Kamer is goedgekeurd, ongekend snel. Iedereen blij dus, want we gaan immers de economie redden. Maar zoals vaker bij zaken die onder druk besloten worden, is ook nu de kans groot dat je niet krijgt wat je had verwacht. Haastige spoed is zelden goed.
Vorige week besteedde ik ook al even aandacht aan deze wet, maar dat was meer per ongeluk vanwege de complexiteit van de stemming. Maar nadien ben ik dieper in de stukken gedoken en werd het me koud om het hart. Er is echter een probleem. Ik heb noch de tijd noch de juiste kennis om het volledig op waarde te kunnen schatten. Daarom zal ik eerst mijn indruk geven en hoop ik anderen dan mee gaan onderzoeken om te bepalen hoe ernstig het werkelijk is.
Mijn korte samenvatting: De komende acht jaar zijn een aantal wetten m.b.t. zorgvuldige procedures rondom onteigening en natuur- en milieuregelgeving uitgeschakeld voor een hele reeks bouwprojecten en heeft het kabinet de vrije hand om nieuwe projecten toe te voegen. En dit zonder de garantie dat het helpt tegen de crisis.
Ter onderbouwing eerst even een rijtje met wetten en besluiten die aangepast (versoepeld) worden door deze Crisis- en herstelwet:
– Algemene wet bestuursrecht
– Elektriciteitswet 1998
– Gaswet
– Interimwet stad-en-milieubenadering
– Invoeringswet Wet ruimtelijke ordening
– Natuurbeschermingswet 1998
– Onteigeningswet
– Spoedwet wegverbreding
– Telecommunicatiewet
– Tracéwet
– Tijdelijke wet huurkoop onroerende zaken
– Waterwet
– Wet algemene bepalingen omgevingsrecht
– Wet beheer rijkswaterstaatwerken
– Wet geluidhinder
– Wet luchtvaart
– Wet milieubeheer
– Wet op economische delicten
– Wet op de waterkering (vervalt helemaal)
– Wet ruimtelijke ordening
– Wet stedelijke vernieuwing
– Besluit vergunningen Natuurbeschermingswet 1998
Kijkt u eerst even naar het bijgaande interview afgenomen bij een van de signeersessies van Sarah Palin’s boek Going Rogue.
(via)
Ik vind het typerend voor een deel van het moderne politieke “engagement”. Het is natuurlijk altijd fijn als politici betrokken aanhangers krijgen. Het is echter uitermate problematisch als deze aanhangers de feiten niet van de fictie kunnen onderscheiden.
Wat er vervolgens gebeurt, is nog erger. De rechtse media springen op de interviewster omdat zij manipulatieve vragen zou stellen, net als in het verleden gebeurde met Sarah Palin zelf.
Pardon? De interviewster stelt een feitelijke vraag, eentje die ingaat op waar de geïnterviewde kennelijk een uitgesproken mening over heeft. Mag je dat soort vragen niet meer stellen dan? Zijn de mensen op de straat er alleen maar om een “mening” te geven, zelfs wanneer ze zo duidelijk voor een kamp kiezen. Heeft geen enkele burger meer de verantwoordelijkheid om zich een beetje te verdiepen in waar ze voor staan? Dat is wel heel sneu voor een democratie zeg.
Nu kunt u natuurlijk roepen dat het gewoon weer over Amerika gaat en dat die dingen daar nu eenmaal gebeuren.
Ik denk echter dat dit in Nederland ook al speelt. Het mooiste voorbeeld hiervan was een kort interview vlak na de dood van Pim Fortuyn. Een dame werd bij een van de wakes (als ik het me goed herinner) gevraagd waarom ze Pim Fortuyn zo belangrijk vond. Haar uitspraak (vrij uit mijn geheugen): “Omdat hij tenminste zei wat hij dacht en deed wat hij zei.” Een bekende kreet uit die tijd. De interviewster (ja, alweer zo’n manipulatieve vrouw) stelde echter de vervolg vraag: “Maar wat waren dan de standpunten van Pim Fortuyn“. Hierop volgde een oorverdovende stilte en een verontwaardigde blik.
Nu de grondwet van Europa is getekend en de poppetjes op hun plaats zitten, waar moet de komende tijd de aandacht van Europa naar toe gaan?