De meerderheid bepaalt de norm. Dus als de meerderheid van baby’s al na een paar weken kunstvoeding krijgen, bepaalt dat wat “normaal” is. Ouders met kinderen worden in de eerste paar jaar geconfronteerd met de beruchte groeicurve. Het kind moet binnen het groene vlak blijven, anders is er paniek.
Maar er is een probleem met die groeicurve. Het is namelijk een vertaling van de realiteit van vandaag. Kinderen krijgen al heel snel kunstvoeding en groeien te snel.
Met opzet maak ik dat laatste vetgedrukt. Want wat zeggen de meeste krantenkoppen vandaag:
“Baby’s met borstvoeding groeien trager”
Pardon? Baby’s met borstvoeding groeien helemaal niet traag. Baby’s met borstvoeding groeien prima, zoals de natuur het bedoeld heeft. De kop suggereert dat er iets mis is met borstvoeding. Maar dat is niet wat het onderzoek heeft aangetoond. Sterker nog, er wordt (zoals inmiddels bekend) heel expliciet aangegeven dat borstvoeding de beste optie is.
Waarom dan die kop? Eigenlijk is dat voor mij als vader van een borstvoedend kind (> 1 jaar) allang geen vraag meer. Onnatuurlijk is de norm tegenwoordig. Op het consultatiebureau krijg je op je kop omdat het kind onderaan de curve zit. Bijvoeden zal je! Ook al leg je zo’n muts uit dat het kind nog steeds borstvoeding krijgt en het dus prima doet. Dan krijg je een meewarige blik; daar heb je weer zo’n alternatieveling.
En dat is pas echt dom. In plaats van dat men 4 jaar borstvoeding als gezond beschouwt en iedere ouder die sneller stopt meewarig aankijkt omdat die hun kinderen langer en vaker ziek laten zijn, moet je je gaan verdedigen voor iets dat goed is.
Maar dit soort krantenkoppen helpen dus niet. Die bevestigen alleen maar de nieuwe norm. Jammer.
Nobuyoshi Araki, Kaori painted photographs
“Het feit dat in deze contreien 85 procent van de joodse bevolking op beestachtige wijze vermoord is, is door een groot deel van de overlevenden en hun kinderen nog steeds niet verwerkt. Daarvoor zijn de wonden nog te rauw. ”
Aldus Rabbijn R. Evers in zijn bijdrage in de discussie over het toelaten van de Duitse ambassadeur bij de herdenking van de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel ik begrip heb voor het lijden van veel van de slachtoffers en hun nakomelingen, kan ik toch weinig begrip opbrengen voor deze uitspraak. Als je na 65 jaar nog niet in staat bent over te gaan tot het werkelijk vergeven en een nieuwe band op te bouwen met de Duitsers, dan gaat dat nooit gebeuren.
En, het kost me moeite om dat te zeggen, het begint dan toch ook erg te lijken op het vasthouden aan de slachtofferrol.