Ik beken, ook ik behoor tot de linkse elite (hoewel ik het liever progressieve elite noem).
Niemand valt van zijn stoel van verbazing waarschijnlijk. Maar het is wel belangrijk om die positie duidelijk in te nemen. Doordat ik tevens een hardwerkende Nederlander ben (een paradox volgens sommigen) kwam ik in eerste instantie niet toe aan een bijdrage in de discussie die over de linkse elite werd gestart en vervolgd op de Joop (zie ook Waan). Maar het kriebelde. Dus toch een punt van mijn kant.
Ik ga mee in de reactie die Kevin Levie geeft. Het feit dat je een kennisvoorsprong hebt, mag niet betekenen dat je je distantieert van anderen of jezelf boven de anderen verheven voelt. Overigens schiet Kevin nog wel even in zijn eigen voet door zichzelf meer verantwoordelijkheid toe te wijzen en zich daarmee dus toch in zekere zin boven anderen te plaatsen, maar goed.
Mijn pijnpunt gaat echter om het omgekeerde.
Moet ik het me als “linkse elite”, die met hard werken probeert met kennis van zaken de wereld een klein beetje beter te maken, me het laten welgevallen als “achterlijk”, “achterbaks” en “alleen voor de eigen groep zorgend” te worden weggezet, zonder dat dit overtuigend onderbouwd wordt? Moet ik het maar goed vinden de schuld te krijgen voor alles wat volgens “rechts” fout zit in deze maatschappij, zonder dat “links” ooit met een meerderheid dit land heeft kunnen besturen? Moet ik het normaal gaan vinden dat het werken met feiten ineens vies en verdacht is geworden, dat daarmee de hele verlichting (toch ook onderdeel van de Nederlandsche Cultuur en Traditie) maar in de Noordzee gedonderd wordt?
Moet ik dan stil toekijken hoe we richting een denicratie (samenvoeging van denigrerend en democratie) gaan i.t.t. een meritocratie?