Prediker

1.627 Artikelen
780 Waanlinks
9.770 Reacties

UvA stelt Laurens Buijs op non-actief

In de afgelopen periode heeft Laurens Buijs UvA-collega’s en andere wetenschappers op sociale media onder meer “monsters”, “extremisten”, “corrupt” en “levensgevaarlijk” genoemd. Vergelijkbare berichten met een dreigende, eisende, en beschuldigende inhoud heeft hij ook aan collega’s gestuurd via mail, Teams of Whatsapp. (…) Wat de UvA betreft is de grens bereikt. De UvA vindt deze uitlatingen onacceptabel, omdat die de veiligheid van wetenschappers en de veilige werkomgeving van collega’s bedreigen.

Closing Time | Hardly Wait

Juliette Lewis is natuurlijk een steractrice, maar wist u dat ze ook overtuigend kan rocken? In Kathryn Bigalows Strange Days vertolkte ze al eens op meesterlijke wijze ‘Hardly Wait’ van P.J. Harvey.

 

Closing Time | Bonnie and Clyde

Notoir drankorgel Serge Gainsbourg slaagt er in beschonken en half-geïnteresseerd op het toneel te staan, en alsnog het publiek aan zich te binden. Dat is nog eens charisma.

 

Closing Time | Ghosts Again

Na het plotselinge overlijden van toetsenist Andy Fletcher voltooiden Dave Gahan en Martin Gore de plaat Memento Mori. Het album werd grotendeels gemaakt tijdens de coronapandemie en weerspiegelt thema’s als paranoia en obsessiviteit, maar ook ervaringen van catharsis en vreugde.

‘Ghosts Again’ krijgt in het licht van Fletcher bijna de betekenis van een grafrede. Maar dan wel één waar hoop in doorklinkt.

Closing Time | Blue Moon

Afgelopen zondag overleed jazzpianist Ahmad Jamal op 92-jarige leeftijd. Jamal speelde zes decennia lang een voorname rol in de jazzmuziek als componist en bandleider. Ook droeg hij bij aan muziek voor film en tv, zoals de serie M*A*S*H.

Zijn album met live-opnamen uit 1958 At the Pershing: But Not For Me wordt beschouwd als een van de invloedrijkste platen in de jazzgeschiedenis. Zelf hield ‘ie overigens niet van die term jazz. Hij had het liever over ‘Amerikaanse klassieke muziek.’

Closing Time | An English Lady of a Certain Age

Hier is weer eens zo’n lyrisch pareltje van de schromelijk ondergewaardeerde Divine Comedy. Ditmaal verhaalt Neil Hannon over een ouder wordende Engelse dame, die haar jeugd verspilde met jetset-feestjes en tijdens haar huwelijk meer aandacht stopte in het society-leven dan in haar kinderen.

Het loopt nogal eenzaam af, deze melancholieke zedenschets.

Vorige Volgende