Prediker

Wie wel eens een boekje van Jane Goodall, Desmond Morris of Frans de Waal heeft opgepakt, weet dat apen tal van trekken hebben die ooit uniek geacht werden voor mensen. Biologische studies maken zelfs duidelijk dat niet alleen primaten, maar tal van diersoorten reciprociteit, compassie, cultuur, inzicht in wat anderen denken en wat niet al kennen. Is er dan niets meer dat de mens uniek maakt?

Toch wel, legt bioloog Robert Sapolsky (Stanford Universiteit) uit. Niet alleen voeren mensen het gedrag en cognitieve besef van andere soorten op tot ongekende complexiteit, maar ook de reikweidte van het menselijk taalgebruik, morele walging en de behoefte om het onmogelijke te bereiken voert de mens in dimensies die voor andere soorten onbereikbaar blijven.

Het blijkt, aldus Sapolsky, dat wij mensen allerlei functies van het brein die in andere (zoog)dieren gebruikt worden om lichamelijke processen te evalueren (walging, pijn, properheid) gebruiken om morele walging, empathische pijn, morele properheid te ervaren. Dit gaat zover dat mensen die hun zonden opbiechten daarna de lichamelijke behoefte hebben zich schoon te wassen. Maar ook dat mensen die dit vervolgens gedaan hebben, minder geneigd zijn direct daarna iemand te helpen bij het oprapen van papieren van de vloer.