The Black Heart Procession is een Californische Indieband, die dankzij de openingstune van de Griekse politiethrillerserie Het Tiende Gebod nogal populair is geworden in Griekenland.
Wim Opbrouck is een gulzigaard: een man van duizend liefhebberijen; zoals hij bourgondisch eet en de taal zuipt als een liefhebber van de sterke drank, zo is hij ook een gretig verteller.
En vertellen deed de Vlaamse acteur honderduit, maar het leek allemaal een spel waar hij vooral zelf schik in had. Aan het begin van het gesprek bracht Janine Abbring in herinnering hoe Opbrouck als enige had gestraald toen ze hem sprak ter voorbereiding van de avond.
Opbrouck onthulde hoe Zomergasten altijd al een van zijn favoriete programma’s en inspiratiebronnen was geweest: zijn eerste fragment was zelfs van Jan Wolkers in Zomergasten, ook al zo’n gulzig verteller, die smakelijk verhaalde hoe hij het graf van dichter Dylan Thomas had bezocht en zich uiteindelijk een kies had gebroken op een van de groene steentjes die zijn reisgenoten daar vanaf hadden geplukt.
In het erop volgende fragment liet Opbrouck zien hoe dirigent Reinbert de Leeuw samen met de Poolse dirigent Henryk Górecki op twee piano’s zitten te rammen terwijl ze de kersverse partituur van de laatste doorspelen. Opbrouck kon geweldig genieten van het onbeschaamde spelplezier. Ik zag vooral twee opgetogen kinderen tingeltangelen dat het een lieve lust was. Leuk om te zien, maar mij kon het niet bekoren: die twee waren lekker voor zichzelf bezig.
We blijven nog even bij jaren tachtig retromuziek met deze ode aan Jean Michel Jarre.
Konrad Célinski is een relatief onbekende Poolse retrocomponist. Z’n zwaar op de synthesizer leunende muziek voert je direct terug naar de jaren tachtig. Denk: Miami Vice, Manhunter, etc.
Hij maakt veel gebruik van samples uit films, tv-series e.d. Voor wie af en toe in een nostalgische bui is, is z’n bandcamppagina wel de moeite waard.
We blijven nog even bij het magistrale album ‘Hounds of Love’ van Kate Bush, waarin deze laat zien niet enkel gebruik te maken van de modernste technologie, maar ook thuis te zijn in de wereld van de traditionele muziek, zoals deze Ierse volksdans.
Kate Bush’ meesterwerk Hounds of Love blijft ook na meer dan dertig jaar nog boeien. Bush had volledige creatieve vrijheid in haar eigen studio, die ze aan huis had laten bouwen.
Met de op dat moment nieuwe computer en synthesizertechnologie weet ze een innovatief dubbeldik album neer te zetten, waarvan elk nummer uitnodigt tot (her)luisteren.
Opvallend is het veelvoudig gebruik van samples, zoals uit de Britse horrorfilm ‘Night of the Demon’ (1957) en hier een deel van de koorzang uit het Georgische volkswijsje Tsintskaro. Bush kent haar horrorklassiekers, want hetzelfde fragment figureert in Werner Herzogs ‘Nosferatu: Phantom der Nacht’ uit 1979.
RECENSIE - Het zou zo’n beetje alles worden waar reactionair blank Nederland zich groen en geel aan ergert, deze Zomergastenaflevering. Psychiater Glenn Helberg – van Antilliaanse afkomst, homoseksueel – voerde de kijker behendig langs allerhande discussiepunten over ras en seksualiteit waar de witte kijker zich ongemakkelijk bij voelt.
Zelfs de progressieve Janine Abbring voelde zich in al haar witheid regelmatig ongemakkelijk en interrumpeerde de geboren verteller Helberg dat het een lieve lust was. Ze was door alle politiek geladen discussies over ras elk woordje op een goudschaal gaan wegen, bang om de verkeerde woorden te gebruiken, onthulde ze.
Het gaat nu even niet om jou, meid, dacht ik bij mijzelf. Dat had je toch van ‘black twitter’ kunnen leren, en anders moet je daar misschien gewoon maar even wegblijven. Scheelt een hoop twijfel aan jezelf die verder niks oplevert. Als niks anders helpt, gewoon muten die bende jacobijnen, want dat vingerwijzen van die lui de godganse dag door is inderdaad doodvermoeiend.
Helberg toonde zich allerbeminnelijkst en liet zich niet van de wijs brengen.
De psychiater begon zijn exposé met een fragment uit Nise: the heart of madness (2015), over een jonge vrouwelijke collega in een kliniek in Rio de Janeiro, die psychiatrische ziekten in plaats van deze met elektroshocks en lobotomieën te lijf te gaan, behandelde door een beroep te doen op creatieve expressie. Nogal revolutionair in de jaren vijftig, waarin men vooral aan symptoombestrijding deed, en patiënten met dwang en agressie benaderde.
RECENSIE - Over kanker wilde ‘ie het duidelijk niet hebben. Ja, heel even, om de olifant maar zo snel mogelijk de kamer uit te werken. Het was een formaliteit: we hebben besloten elkaar te tutoyeren, we voeren dit gesprek niet live omdat de vermoeidheid je anders parten zou spelen. Van der Laan wilde een mooie avond neerzetten, presteren, had ik het idee. En vooral geen melodrama.
Toch liet het vooruitzicht van een voortijdige dood zich natuurlijk niet helemaal wegdrukken. Aan het eind van de avond hadden beide gesprekspartners wel degelijk grote moeite hun tranen te bedwingen. Bij een fragment over de plotselinge verbroedering die het lot van de in de knop gebroken Ajacied Abdelhak Nouri opriep, kreeg Van der Laan het te kwaad. ‘Waarom roept dit nou zo’n emotie bij je op?’, wilde Janine Abbring weten.
‘.. en je eigen situatie niet!’, dacht ik erachteraan. ‘Jezus man, je gaat vermoedelijk op overzienbare termijn dood; da’s niet niks!’
Toen Janine even later over Eberhards ‘erfenis’ begon, was het mij wel duidelijk: de nakende dood laat zich niet onder tafel moffelen, ook al wil je ’t er niet expliciet over hebben. Want nu schoten beide gesprekspartners vol. Maar het k-woord viel niet. Slechts dat Abbring met de rest van Amsterdam hoopte dat Van der Laan nog lang haar burgemeester mocht blijven.
Tijdens het bekijken van oude clipjes van de Soprano’s, struikelde ik zomaar op deze bewerking van Ennio Morricone’s klassieker door Apollo 440.
Maar nu de Triviantvraag: welk belangrijk personage wordt er omgelegd in de bewuste aflevering van de Soprano’s waarvan dit nummer de aftiteling begeleidt?
Niet spieken!
Deze week werd bekend dat zanger R. Kelly – die jaren geleden al eens in opspraak raakte omdat ‘ie plasseks met een veertienjarige zou hebben gehad – meerdere minderjarige meisjes in huis hield als seksslavinnen.
Af en toe hoor je zo’n popnummer waarvan je bij wat beter luisteren denkt: ‘Oei, wat zingt ‘ie nu?’ Zoals dit hitje van Benny Mardones, die als dertiger zingt over wat ‘ie allemaal met een zestienjarige wil doen.
Het begeleidende clipje valt ook ronduit creepy te noemen.
Maar het zijn niet enkel eendagsvliegen die over veel te jonge meisjes zingen. Wat dacht u van Elton John met ‘Too Young‘, of Neil Diamond met het dubbelzinnige ‘Girl, you’ll be a woman soon‘?
En u? Zijn u nog voorbeelden van pedopop bijgebleven in de loop van de jaren?
COLUMN - Wierd Duk maakte zich afgelopen week de risee van Twitter met de uitspraak dat Rusland beslist geen dictatuur was, aangezien je daar een prima leven kunt leiden, zolang je je maar niet bemoeit met de politiek of je verzet tegen de macht.
Een curieuze uitspraak, want je zou hetzelfde kunnen beweren over Iran. Ook daar tref je onder de bevolking een ‘rijk palet aan meningen’ aan. Toch zullen weinigen ontkennen dat Iran een dictatuur is, waar de top van het land met dictaten en decreten de nationale politiek voorschrijft, en de oppositie met willekeur en draconische straffen monddood maakt.
In het programma Dit is de Dag mocht de journalist nog eens uitleggen wat hij bedoelde. Volgens Duk wordt er door de media een veel te sinister beeld van Rusland geschapen, alsof het een soort Noord-Korea betreft en Poetin vergelijkbaar is met Hitler, en leeft dat beeld ook bij de mensen die hem middels social media bekritiseren.
Gevraagd naar voorbeelden, stamelde Duk wat over Amerika, waar na de verkiezingen door de media een waar angstbeeld van Rusland zou zijn gecreëerd.
Een joekel van een stropop natuurlijk (en daarmee een drogreden).
Bij mijn weten beweert niemand in de zogeheten ‘main stream media’ dat Rusland vergelijkbaar is met Noord-Korea of dat Poetin een soort Hitler zou zijn. Niet iedere dictatuur is bovendien per definitie ook een totalitaire staat, zoals Duk lijkt te veronderstellen.
Jerry Afriyie werd vanochtend in hoger beroep veroordeeld wegens verzet bij arrestatie tijdens een door de burgemeester van Gouda verboden demonstratie.
Eerder was Afriyie vrijgesproken van alle aanklachten. Het Hof gaat in dat oordeel niet mee. Volgens het Hof had de burgemeester legitieme redenen om de demonstratie tegen Zwarte Piet te verbieden; was de aanhouding derhalve wettig, en had Afriyie zich dus niet mogen verzetten tegen arrestatie.
Op social media is er nogal wat commotie om en verwarring over de uitspraak. Vandaar dat we linken naar het vonnis zelf, zodat iedereen voor zichzelf kan nalezen wat daar nu wel en niet in staat.