Joost

Eens in de zoveel tijd is het weer zover. Een Nederlands bedrijf fuseert met een grotere buitenlandse partij. Er wordt vaak benadrukt dat het om een fusie gaat, want hoewel het Nederlandse bedrijf kleiner is, levert het wel ruim de helft van de hypothetische winst op.

Allemaal leuk gelul, maar uiteindelijk delft het Nederlandse deel toch het onderspit en moeten we concluderen dat het stiekem toch een overname is gebleken. Dat was zo bij de fusie van CorusHoogovens met British Steel en het vindt nu weer plaats bij recente “fusies” zoals die bij Fortis en de KLM. Ook de ABN-AMRO presenteerde haar mislukte avontuur als een fusie.

Wat is dat toch met Nederlanders? Van de vertragingen bij de NS (de trein van … komt over 10 minuten binnen) tot het bedrijfsleven, niemand durft te zeggen waar het op staat. Stiekem toch een gekrenkte trots? En waarom nemen grote Nederlandse partijen zelf geen grote buitenlandse bedrijven over? (Ok, dat doen ze dus wél)