Waarom Iran nog steeds een gevaar is
Een paar weken geleden verscheen als een donderslag bij heldere hemel een rapport van diverse Amerikaanse geheime diensten waarin werd gesteld dat Iran al in 2003 gestopt is met haar kernwapenprogramma. En daar zit je dan, als president die juist dat programma gebruikte om het land de duimschroeven eens stevig aan te draaien. Een bondgenoot probeert het nog wel door te stellen dat Iran inmiddels al weer begonnen is met het programma, maar feit blijft dat de grond onder je buitenlandse beleid is weggeslagen.
Althans, zo lijkt het. In de realiteit blijkt het toch ietwat genuanceerder te liggen. Want een kernwapenprogramma is slechts één van de drie pijlers waarop een kernmacht, die gevaarlijk is voor Europa en de VS, is gebaseerd, en het ‘wapen’ gedeelte is niet eens het ingewikkeldste onderdeel van de technologie.
Allereerst heb je voor een kernwapen uiteraard verrijkt uranium nodig, en dat is nou net het onderdeel waar Iran onverminderd mee doorgaat. Daarnaast is een belangrijk obstakel rakettechnologie en ook daar timmert Iran aan de weg. De derde pijler, het eigenlijke maken van de bom is technologisch gezien de eenvoudigste. Een staat zou zoiets binnen een paar maanden voor elkaar kunnen krijgen.
Door alleen maar uranium te verrijken is Iran dus al hard op weg naar het maken van het gevreesde eindproduct. En zo lijkt Iran er ook over te denken. Rafsanjani, voormalig president van Iran en ’toonbeeld’ van gematigdheid, zei in 2003 namelijk: