De Grieken begrepen het niet!
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Anne.
Terugkijkend op het afgelopen sportweekend wil ik niet eens te lang stilstaan bij de wanprestatie van afgelopen zaterdag. Dat het Nederlands elftal in de Roemeense regen roemloos ten onder ging verbaasde mij geeneens. Net als vijftien miljoen andere Nederlanders stoor ik mij al geruime tijd mateloos aan het selectiebeleid van San Marco.
De heiligverklaring van Arjen Robben, die kijkend naar zijn prestaties niet eens het Oranje waardig is, het vasthouden aan de ridicule 4-3-3, Van der Vaart en Van Persie, die bij hun clubs excelleren op ’10’, steevast op de vleugels positioneren en de pertinente weigering om een creatieve middenvelder op te stellen, zijn een doorn in het oog. Oranje heeft het nog in eigen hand, maar is er nog lang niet. Duidelijk is wel dat wij met Marco nooit de oorlog zullen winnen.
Het sportmoment van het afgelopen weekeinde vond echter plaats in Parijs, of beter gezegd: een voorstad van Parijs, Saint Denis. Daar keek de hele wereld naar vier landen die vochten voor elke meter. Het wereldkampioenschap rugby is een week voor de finale al een groot succes te noemen. Zelfs in Nederland, dat geen grote rugbyhistorie kent, staan de media vol met dit fenomeen.
De sport leent zich ook fantastisch voor heldenverhalen. Neem de Fransman Chabal. Een levende karikatuur van Jezus Christus zelf, maar dan zonder genade. Of superster Jonny Wilkinson, die Engeland hoogst persoonlijk langs de thuisploeg schoot en de ‘Springbokken’ die niet alleen een land, maar een heel continent op de been krijgen door het bereiken van de finale van hét mondiale toernooi van 2007.
Het internet wemelt van de discussies; op fora, chatboxes en natuurlijk de welbekende reactiemogelijkheden op weblogs. En wat is er heerlijker dan daar je gelijk te halen? Ongeacht of je gelijk hebt natuurlijk. Lang voor het internet zag zwartkijker
Niet zo lang geleden vroeg The Economist mij of het potentieel van vrouwen vaker dan dat van mannen verspild wordt.
I was in Amsterdam on a business trip a few years before. At the breakfast lounge of my hotel, I opened my handy (you may call it -cellular or mobile phone) in order to send small messages to my wife and to my two kids. Since Turkish Government puts high indirect taxes on handy communication; we try to communicate with short messages, one message for one intercity call. It is normally a little expensive when you are abroad, anyhow much cheaper compared to direct voice communication. I sent messages to all three, my wife and two kids, “I am now in Amsterdam, I am well, everything OK. Take care”. Prior to closing the handy, I left it on the breakfast table for a while.
In
Groot nieuws uit sportief medialand! Na twee dagen zonder internet te hebben geleefd was dat het mailtje waarop mijn oog als eerste viel. Misschien hadden ze bij de NOS eindelijk genoeg van
Sinds afgelopen vrijdag is de uiteindelijke concepttekst van het Europees Hervormingsverdrag (de opvolger van de Europese Grondwet) in het Engels beschikbaar
Er wordt vaak veel in het wilde weg geroepen over terrorisme. De Amerikaans-Joodse terrorisme-expert
Wat er eigenlijk aan de hand is met Ayaan, is dit: wij Nederlanders vinden dat ze er zelf om gevraagd heeft. Dat ze een toontje lager had moeten zingen. Dat ze niet zo had moeten willen opvallen. En bij dat onderbuikgevoel gaan we vervolgens wat formalistische redeneringen verzinnen.
Haile Gebrselassie