Gastauteur

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Alexander Pechtold, fractievoorzitter van D’66.

Op 19 december besprak de Tweede Kamer samen met de Nederlandse delegatieleiders in het Europees Parlement en het kabinet de Staat van de Unie 2008. Het was een meer dan normaal genoegen met hen over Europa te spreken. Want ik heb de indruk dat zich onder hen steeds meer medestanders verzamelen. Mensen die doorhebben dat Europa een rijdende trein is in positieve zin: de snelste weg naar een goed georganiseerde toekomst. De constructieve houding die D66 altijd al ten opzichte van de Europese Unie heeft gehad krijgt navolging. Minister Donner klaagt dat hij Nederlanders te eurosceptisch vindt. VVD-Kamerlid Henk Kamp vindt dat er ?allerminst iets op tegen? is als mensen zich óók identificeren met Europa. En minister Hirsch Ballin vraagt zich retorisch af wat een mens anders kan zijn dan overtuigd Europeaan, als hij om zich heen kijkt in deze wereld.

Het hadden mijn woorden kunnen zijn. Als ik om mij heen kijk in de wereld zie ik namelijk aan alle kanten dat samenwerking ons bijna alleen maar goed kan doen. D66 heeft net een boek uitgegeven (?Eigenlijk bent u een Europeaan?) waarin op toegankelijk niveau de voordelen van Europa op veel verschillende vlakken worden geïllustreerd. Uit het recente nieuws komt bijvoorbeeld het bericht dat de Europese economie door samenwerking competitiever is dan ooit. En natuurlijk was er ook de klimaattop in Bali. Twee willekeurige gevallen waar Nederland het beter doet door zijn krachten te bundelen met de ons omringende landen.

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Marc van Ooijen. Hij is senior adviseur bij CC Zorgadviseurs.

Ondanks de komst van een nieuwe regering, waarvan in ieder geval de PvdA claimt dat ze een socialer beleid neerzet, is de Haagse retoriek over de gezondheidszorg het afgelopen jaar niet veranderd. De meest recente uitspraken van staatssecretaris Bussemaker over de vermeende koude sanering die thuiszorgorganisaties op dit moment doorvoeren zijn hier slechts één voorbeeld van: de markt wordt gezien als de oplossing voor alle problemen. Het is jammer dat met de komst van de PvdA en de ChristenUnie in het kabinet de discussie over wat nodig is in de zorgsector in de komende jaren niet is bijgesteld. Een fundamenteler probleem is dat de huidige drie regeringspartijen, voor wat betreft hun koers ten aanzien van de toekomst van de zorgsector, in ideologische zin totaal de weg kwijt zijn. Door hun haast blinde omarming van noties van marktwerking in de gezondheidszorg snijden zij namelijk enkele historische banden met hun eigen gedachtegoed over maatschappelijke en bestuurlijke verhoudingen door.

Mislukte marktwerking
Binnen de gezondheidszorg wordt al een jaar of tien een debat gevoerd over marktwerking. Dit heeft er onder andere toe geleid dat ziekenhuizen een, overigens zeer beperkt, deel van hun budget verkrijgen via onderhandelingen over de zogenaamde DBC?s (?Diagnose-behandel-combinaties? die alle activiteiten vanaf de diagnose tot en met de behandeling beschrijven. Ziekenhuizen en zorgverzekeraars stellen in onderhandeling met elkaar de tarieven hiervoor vast) en dat huishoudelijke verzorging inmiddels via openbare aanbestedingen tegen zo laag mogelijke tarieven wordt ingekocht. Oogmerk van de marktwerking in de zorg is dat de concurrentie tussen zorgaanbieders toeneemt en dat zij om die reden efficiënter gaan werken, waardoor de kosten in de hand worden gehouden.

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Christian Jongeneel, wetenschapsjournalist en onder meer redacteur van De Linker Wang, tijdschrift voor geloof en politiek.

Op mijn bureau belandde het najaarsnummer van Beweging, het tijdschrift van de stichting voor reformatorische wijsbegeerte. ‘Islam en technologie’ stond er met grote letters op de omslag. Dat wilde ik wel lezen. Het bleek te gaan om de afscheidsrede van Egbert Schuurman als hoogleraar filosofie in Wageningen. In Delft en Eindhoven, waar hij ook prof was, had hij vijf jaar geleden al afscheid genomen.

Schuurman onderscheidt drie stromingen binnen de islam, al naar gelang hun reactie op westerse technologie. Ten eerste zijn er de fundamentalisten, die zowel de technologie als westerse ideologie van de Verlichting afwijzen. Daartegenover staan degenen die op beide fronten open staan, meestal de politieke en economische elite. En dan is er nog een middengroep, die geen tegenstander is van technologische vernieuwing, maar wel vindt dat die gepaard moet gaan met spirituele vasthoudendheid. Westerse invloeden mogen de grondvesten van de islam niet aantasten, vinden zij.

Zoals bij wel meer mensen vandaag de dag gaat Schuurmans aandacht vervolgens voor een belangrijk deel uit naar de fundamentalisten. Daarbij vat hij op een fraaie manier de analyse samen van de Brits-Nederlandse all-round academicus Ian Buruma.